Μτφρ: Άννα Εμμανουηλίδου, Κλ. Ψυχολόγος   Το κείμενο που ακολουθεί, όπως και το προηγούμενο, δημοσιεύτηκαν σε πιο πλήρη μορφή στο περιοδικό της Συστημικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος ‘Μετάλογος’, τεύχος 16(2009). Η μορφή που δημοσιεύεται εδώ μπορεί να βρεθεί και στις επιμέρους σελίδες του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο χώρο της Ψυχικής Υγείας.  1. Εισαγωγικές σκέψεις για μια μη ιατρική προσέγγιση του ψυχικού πόνου Αντιμετωπίζουμε το πώς μια κοινωνία σχετίζεται με το διαφορετικό μέσα και έξω απ’ αυτήν και το βαθμό ανοχής, αντοχής και ευελιξίας της στη συνδιαλλαγή της μ’ αυτό ως δείκτη πολιτισμού και αποφασιστικό παράγοντα γι’ αυτό που ονομάζουμε ποιότητα ζωής των μελών της. Όχι μόνο για λόγους υπαρξιακής ισότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, ούτε μόνο για λόγους πραγματιστικούς (μια και ο καθένας από μας ή τα παιδιά μας μπορεί κάθε στιγμή να βρεθεί στην απέναντι όχθη), αλλά επιπλέον γιατί δείχνει το βαθμό φιλοσοφικής επίγνωσης που έχει κατακτήσει ιστορικά η δεδομένη κοινωνία για την πολυμορφία της ζωής και τον πλούτο που αυτή συνεπιφέρει, ως δώρο για την προσωπική και συλλογική ολοκλήρωση των ανθρώπων της. Η εμπειρία του τελευταίου αιώνα γύρω από την κοινωνική αντιμετώπιση και διαχείριση του ψυχικού πόνου δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί με μια λέξη επιεικώς οδυνηρή, όσον αφορά το ανθρωπιστικό επίπεδο πολιτισμού των κοινωνιών μας: αντικειμενοποίηση των προσώπων σε κρίση από αφηρημένες επιστημονικοφανείς κατηγοριοποιήσεις, κατασκευές νέων, ακυρωτικών για τις ανθρώπινες εμπειρίες νοσολογικών οντοτήτων, με στόχο τη συγκρότηση νέων επιστημονικών κλάδων (ψυχιατρική, βιολογία κλπ), ιδρυματοποίηση, βία, σταδιακός απανθρωπισμός όλων των συμμετεχόντων στο νέο αυτό ιστορικά σχέδιο κοινωνικού ελέγχου προσωπική και κοινωνική εξόντωση των Διαφορετικών – ενίοτε δε και κρατικά προσχεδιασμένη -, στιγματισμός, διαμόρφωση ιατρικά πιστοποιημένων ρατσιστικών συνειδήσεων του κοινού απέναντι στο διαφορετικό, κοινωνικός αποκλεισμός, χημική και μηχανική καταστολή, μέχρι φυσικής εξόντωσης των «νοσούντων», στέρησή τους από κάθε εγκυρότητα του λόγου, των πράξεων, των επιθυμιών, των αναγκών τους, ακόμα και σε λιγότερα βίαια θεωρούμενα θεραπευτικά πλαίσια (βλ. ενδεικτικά Φουκώ,1964,1988, Σαζ, 1976, Dörner, 1969, 1993 κ.α.π.). Η συλλογική αυτή εμπειρία αποτέλεσε το Παράδειγμα της εποχής του Μοντέρνου στην αντιμετώπιση της Τρέλας. Διακινδυνεύοντας μια υπεραπλούστευση, ωστόσο για τις άμεσες ανάγκες συνεννόησής μας σ’ αυτό το κείμενο, ας συμφωνήσουμε ότι τρεις είναι οι θεωρητικοί στηλοβάτες αυτού του παραδείγματος: α) η ιδέα της (ψυχικής) Νόσου, που συνεπιφέρει το αυτονόητο της αδυναμίας και της ανικανότητας του νοσούντος (ιατρικοποίηση της εμπειρίας και ακόλουθη (απ)αλλοτρίωσή της από το υποκείμενό της), β) η ιδέα της επικινδυνότητας του απρόβλεπτου και ανεξέλεγκτου, του «νοσούντος» του ίδιου και γ) η ανάγκη ελέγχου του ίδιου και της νόσου από κοινωνικά διαπιστευμένα πρόσωπα άσκησης ελέγχου (γιατροί και άλλοι ειδικοί), για την προστασία του κοινωνικού συνόλου από πραγματικούς και συμβολικούς κινδύνους. Μετά από τα βαθιά από ανθρωπιστική άποψη τραύματα που επέφερε αυτό το παράδειγμα στο σώμα της συλλογικής κοινωνικής συνείδησης και της ιστορίας των τελευταίων 200 χρόνων, δεν μπορούμε πια να μιλούμε για ανθρωπισμό και πολιτισμό στις κοινωνίες μας χωρίς να αμφισβητούμε στη ρίζα του το ακόμα κυρίαρχο αυτή τη στιγμή παράδειγμα και τη φιλοσοφία που το οικοδόμησε και το συντηρεί.΄Ετσι, επίσης απλουστευτικά, ωστόσο αρκετά αντιπροσωπευτικά κατά τη γνώμη μου, η κριτική αυτή ταυτίζεται αναγκαστικά με βάση το παραπάνω σχήμα με την αμφισβήτηση α) της νοσηρότητας ακραίων ψυχικών εμπειριών, της ίδιας της ιδέας ότι η τρέλα αποτελεί αρρώστια, β) της μεγαλύτερης από το μέσο αναμενόμενο επικινδυνότητας ανθρώπων που τη βιώνουν και γ) ως συνακόλουθο των παραπάνω: αμφισβήτηση της ανάγκης άσκησης κοινωνικού ελέγχου αυτής της εμπειρίας μέσω διαπιστευμένων προσώπων (ειδικών). Oι σκέψεις αυτές μας οδηγούν σε ένα άμεσο «χαμήλωμα των τόνων» στη συζήτηση τη σχετική με την τρέλα. Αν δεν υπάρχει νόσος, επικινδυνότητα και ανάγκη άσκησης βίαιου ελέγχου, αναδύεται και πάλι με φυσικότητα το ερώτημα του τι είναι αυτή η εμπειρία, καθώς δεν υπάρχουν πια προκατασκευασμένες απαντήσεις από ειδικούς, που δεν έχουν βιωματικά ιδέα για το αντικείμενο για το οποίο μιλούν. Έτσι, αφήνεται χώρος για να αρθρωθεί ο λόγος των ίδιων των ανθρώπων με ανάλογες εμπειρίες, οι οποίοι πια δεν απαλλοτριώνονται στο όνομα κατασκευασμένων νοσολογικών κατηγοριών, αλλά είναι παρόντες για να βιώσουν, να επικοινωνήσουν και να διαχειριστούν οι ίδιοι την προσωπική τους ιστορία, να διατυπώσουν ενδεχομένως αιτήματα και να περιγράψουν ανάγκες προς την υπόλοιπη κοινωνία, η οποία σαφώς και εξακολουθεί να είναι εταίρος και φορέας αυτής της εμπειρίας. Είναι η ιστορική στιγμή, κατά την οποία μη γνωρίζοντας πια το «τι είναι», αρχίζουμε όλοι μαζί, με επίγνωση των ορίων μας να συζητάμε γι’ αυτό – αρχικά προφανώς στους δεδομένους μας κοινωνικούς ρόλους, στην πορεία ρευστοποιούμενους μέσα από το μοίρασμα των σκέψεων, φόβων,αναζητήσεων και διαπιστώσεών μας. 2. Τετράλογος Η ιδέα του Τετραλόγου, την οποία θέλω εδώ να παρουσιάσω ως διευρυμένη έννοια-ομπρέλα για την κοινωνική συνδιαλλαγή γύρω από την ψυχωσική εμπειρία, αποτελεί κατά τη γνώμη μου την προς το παρόν καταληκτική στιγμή στη διαδικασία της κοινωνικής κατανόησης του ψυχικού πόνου. Ο νεολογισμός παραπέμπει στο σταδιακό ιστορικό πέρασμα από τον Μονόλογο των ειδικών, στον Διάλογο με τον πελάτη-ασθενή και διαδοχικά στο άνοιγμα αυτού του διαλόγου προς την οικογένεια του ασθενή, όπου οι τρεις ομάδες φιλοδοξείται να συμμετέχουν ισότιμα στην προσέγγιση και γνωριμία του θέματος της τρέλας. Είναι η ιστορική στιγμή, που στη δεκαετία του 1990 αναδύεται στη Γερμανία ο όρος Τριάλογος, για να αποδώσει το άνοιγμα αυτό. Η πιο αντιπροσωπευτική μορφή του τριαλόγου είναι τα σεμινάρια πάνω στην ψύχωση, τα οποία θα επιχειρήσω να παρουσιάσω ως πρόταση μιας νέας κουλτούρας για την διαπροσωπική και κοινωνική προσέγγιση του φαινομένου της ψύχωσης. 3. Σεμινάρια πάνω στην ψύχωση: Τριάλογος 3.1. Η ιστορία Η ιδέα των Σεμιναρίων πάνω στην Ψύχωση γεννήθηκε το 1987 στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας κατά τη διάρκεια ενός τηλεοπτικού σώου, στο οποίο εμφανίστηκαν πολλοί άνθρωποι που άκουγαν φωνές και δεν είχαν στο παρελθόν καμιά ψυχιατρική εισαγωγή. Με αφορμή αυτή την τυχαία παρατήρηση ξεκίνησε από τον καθ. Μάριους Ρομέ του Παν/μιου του Λίμπουργκ μια έρευνα πάνω στις στρατηγικές αυτόνομης διαχείρισης των ακουστικών παραισθήσεων από την πλευρά των άμεσα ενδιαφερομένων, σε συνεργασία με επαγγελματίες, συγγενείς και φίλους τους. Στη σύσταση αυτής της τριμελούς ομάδας εντοπίζουμε σήμερα τη γένεση της ιδέας του Τριαλόγου. Σε συνέχεια αυτής της πρώτης εμπειρίας ιδρύθηκε το 1989 στην Αγγλία το «Δίκτυο ανθρώπων που ακούν φωνές». Άρχισαν να γίνονται τακτικές συναντήσεις για τους άμεσα ενδιαφερόμενους και μη και εκδιδόταν ένα περιοδικό. Το 1993 αρχίζει στο Bielefeld της Γερμανίας, όπου λειτουργούσε από καιρό μια ακμαία ομάδα αυτοβοήθειας ανθρώπων με ψυχωσική εμπειρία αλλά και εναλλακτικά σκεπτόμενοι επαγγελματίες στο τοπικό ψυχιατρείο, ένας κύκλος τακτικών συναντήσεων και συζητήσεων πάνω στην ψύχωση, που πήραν επίσημα προς τα έξω το όνομα «συζητήσεις συνεργασίας» (Kooperationsgespräche)[1]. Το 1994 οργανώνεται στο Αμβούργο το 34ο παγκόσμιο συνέδριο κοινωνικής ψυχιατρικής, για πρώτη φορά στην ιστορία του συνεδρίου μέσα από ισότιμη συνεργασία επαγγελματιών και επιστημόνων από το χώρο της ψυχικής υγείας με την γερμανική ομοσπονδία συλλόγων συγγενών (Bundesverband von Angehörigen) και την ομοσπονδία συλλόγων και ενώσεων ανθρώπων με ψυχωσική εμπειρία (Bundesverband von Psychiatrieerfahrenen), που είχαν συσταθεί σε σωματείο με νομική ισχύ το 1992. Στο συνέδριο αυτό, που είχε το όνομα «Αποχωριζόμενοι τη Βαβυλώνα» (Abschied von Babylon, βλ.Bock et al., 1995), αποκλείστηκαν οι φαρμακευτικές εταιρείες ως σπόνσορες και διαφημιζόμενοι από τη διοργάνωση. Το 1995, ένα χρόνο μετά, οργανώθηκε στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας το πρώτο σεμινάριο πάνω στην ψύχωση με τη σημερινή έννοια του όρου. Ακολούθησε το 1996 το πρώτο Σεμινάριο στην Ουαλία και το 1997 στο Αμβούργο της Γερμανίας, το τελευταίο οργανωμένο από την έδρα Κλινικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Από τότε το μοντέλο γνώρισε στη Γερμανία μια εντυπωσιακή εξάπλωση. Το 1998 καταγράφονταν ήδη 80 ενεργά τακτικά σεμινάρια στη Γερμανία, ενώ σήμερα μιλούμε για πάνω από 200 σ’ όλη τη χώρα. 3.2 Τι είναι – τι δεν είναι τα «Σεμινάρια πάνω στην Ψύχωση» Τα σεμινάρια πάνω στην Ψύχωση συνίστανται σε τακτικές συναντήσεις προσώπων με ψυχωσική εμπειρία, συγγενών τους και επαγγελματιών ψυχικής υγείας με θέμα την ανταλλαγή εμπειριών πάνω στην ψύχωση και τη θεσμική της αντιμετώπιση (ψυχιατρική περίθαλψη) (Bock et al., 2000). Στην αρχική τους σύλληψη αποσκοπούν στην παραγωγή και ανταλλαγή γνώσης-οπτικών γωνιών και βιωματικών πραγματικοτήτων και όχι κύρια στην αλληλοϋποστήριξη των συμμετεχόντων, ούτε στη δυναμική διεκδίκηση θεσμικών λύσεων. Έτσι διαφοροποιούνται από προϋπάρχουσες ομάδες αυτοβοήθειας προσώπων με ψυχωσική εμπειρία, καθώς και από πολιτικού-ακτιβιστικού χαρακτήρα αντιψυχιατρικές ή παρόμοιες πρωτοβουλίες αντίστοιχα. Αποτελούν ωστόσο λίκνα μιας καταρχήν ισότιμης συνάντησης πολιτών, στην ιδανική τους μορφή μιας ρεαλιστικής ενσάρκωσης της ονομαζόμενης από τον Χάμπερμας «μη εξουσιαστικής συζήτησης» (machfreier Diskurs), συνδιαλλαγής, συνάντησης, έδαφος πάνω στο οποίο εύκολα ανθίζουν τόσο στοιχεία αυτό- και αλληλοβοήθειας, όσο και ακτιβιστικής έμφασης πρωτοβουλίες. α Σεμινάρια πάνω στην Ψύχωση αυτοδιαχωρίζονται αυστηρά από κάθε είδους κλασικά εννοούμενης ψυχοθεραπείας. Στους κόλπους τους όμως έχουν παρατηρηθεί εσωτερικές αλλαγές σε μέλη τους, που βιώνονται υποκειμενικά ως ευεργετικές και θα προσομοίαζαν υπό όρους με τα αποτελέσματα επιτυχών θεραπειών. Η ισχυρότερη όμως οριοθέτηση των Σεμιναρίων πάνω στην Ψύχωση γίνεται απέναντι στα λεγόμενα σεμινάρια Ψυχοεκπαίδευσης, των οποίων αποτελούν το απόλυτο αντίστροφο ή αντίθετό τους. Ενώ σε προγράμματα Ψυχοεκπαίδευσης οι άμεσα ενδιαφερόμενοι διδάσκονται από ειδικούς την «αρρώστια» τους και τους θεωρούμενους ιατρικά δόκιμους τρόπους αντιμετώπισής της σε μια διαδικασία θεσμικά κατοχυρωμένης ακύρωσης και αλλοτρίωσής τους με προοδευτικό προσωπείο, στα Σεμινάρια πάνω στην Ψύχωση είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει την ψυχωσική εμπειρία, που αναγνωριζόμενοι ως οι απόλυτοι ειδικοί για το δικό τους βίωμα, εξηγούν στους υπόλοιπους περί τίνος πρόκειται και τους καθοδηγούν στο πώς οφείλουν να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση σε συνανθρώπους τους. H πρωτοβουλία οργάνωσης ενός Σεμιναρίου μπορεί να ανήκει σε εκπροσώπους οποιασδήποτε από τις τρεις ομάδες, συνήθως όμως συντονίζονται και πάντως παίρνουν την ειδοποιό τους απόχρωση από άτομα με εμπειρία ψύχωσης και ψυχιατρικών νοσηλειών. Οι συναντήσεις λαμβάνουν χώρα κατά προτίμηση σε μη ψυχιατρικά στιγματισμένους χώρους, όπως εκπαιδευτικά ιδρύματα, πολιτιστικά κέντρα, χώροι της εκκλησίας, γενικά μέρη που να μη θυμίζουν θεραπεία και σχέσεις ψυχιατρικής εξουσίας. Η συχνότητα των συναντήσεων, η σύνθεση των ομάδων (π.χ. η συμμετοχή ή όχι απλών πολιτών), ο ακριβής τρόπος λειτουργίας τους (π.χ. τα δικαιώματα των μελών σε λόγο, το δικαίωμα στην ανωνυμία κλπ), η επιλογή των θεμάτων συζήτησης, η πολιτική καταγραφής των τεκταινόμενων αποτελεί αποκλειστική απόφαση του κάθε σεμιναρίου (Bock et al, 2000). πως αναφέρθηκε προηγούμενα, μπορούν να προσλαμβάνουν στην πορεία και χαρακτήρα ψυχοκοινωνικής αυτοβοήθειας (κάποιος από τους ενδιαφερόμενους αφηγείται ή εκθέτει κάποιο του πρόβλημα ζητώντας βοήθεια και οι υπόλοιποι ασχολούνται μ’ αυτό, ανταλλάσσοντας απόψεις ή αναζητώντας τρόπους δράσης), καθώς και να αναλάβουν ακτιβιστικού τύπου δράση (η ομάδα του σεμιναρίου αποφασίζει να πάρει θέση πάνω σε σχετικά κοινωνικά και θεσμικά ζητήματα, να οργανώσει εκδηλώσεις, να επεξεργαστεί σχέδια δράσης και παρέμβασης). Χαρακτηριστικά παραδείγματα του δεύτερου είδους είναι: - η επεξεργασία ενός συμβολαίου νοσηλείας από το Σεμινάριο του Μπίλεφελτ, στο οποίο αναγράφονται αναλυτικά το τι επιτρέπει και το τι δεν επιτρέπει το νοσηλευόμενο πρόσωπο να του ασκηθεί ως θεραπεία κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του. Το συμβόλαιο οφείλει να είναι δεσμευτικό για τη διοίκηση του ψυχιατρείου και τους θεράποντες . - Η επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων ερμηνείας της ψύχωσης. Ήδη κατά τη δεκαετία του 1990 κατασκευάστηκε ένα αντίστοιχο ερωτηματολόγιο, με το οποίο συγκεντρώθηκαν συστηματικά οι απόψεις των άμεσα ενδιαφερόμενων για το τι είν&alph

Thomas Bock: Γνώση γύρω από την Ψύχωση Από το βιβλίο Bock, Deranders, Esterer: Stimmenreich. Mitteilungen über den Wahnsinn, Psychiatrieverlag, Bonn, 2002, S. 85. μτφρ: Άννα Εμμανουηλίδου Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε σε μια πιο πλήρη μορφή στο περιοδικό Μετάλογος, της Συστημικής Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, τεύχος 16(2009). Ωστόσο η μορφή που δημοσιεύεται εδώ μπορεί να βρεθεί και στις επιμέρους ιστοσελίδες του Παρατηρητηρίου για τα Δικαιώματα στο χώρο της Ψυχικής Υγείας.  20 Θέσεις για έναν Τριάλογο Οι ακόλουθες θέσεις προέκυψαν από μακροχρόνιες συζητήσεις με τους ασθενείς του Νοσοκομείου Ημέρας, οι οποίοι δεν ήθελαν πια να δεχτούν υπεκφυγές και αόριστες απαντήσεις στην ερώτηση τι γνωρίζουν και τις σκέφτονται οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας για την ψύχωση. Αφού τις είχα καταγράψει, διορθώθηκαν πολλές φορές από ασθενείς, συγγενείς ψυχικά πασχόντων και συναδέλφους (1991). Στην πορεία των σεμιναρίων υτα επόμενα 10 χρόνια αναδύθηκαν μερικές διορθώσεις. Αυτό το ενδιάμεσο στάδιο περιγράφεται και πάλι εδώ. Η διαπραγμάτευση γύρω από αυτές τις θέσεις δεν έχει κλείσει ακόμα. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ερεθίσματα, να φέρουν τον καθένα που τις διαβάζει σε επαφή με τις προσωπικές του ιδέες και να μετεξελιχθούν διαλεκτικά. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να προκύψει μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα στο παζλ. Οι γενικές γραμμές θα παραμείνουν ως έχουν.   Θέση 1: Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Κάθε άνθρωπος έχει την δυνατότητα να γίνει ψυχωσικός. Κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση πιο «λεπτόπετσοι» από άλλους, έτσι ώστε να αυξάνεται σ’αυτούς η πιθανότητα να χάσουν ή καλύτερα να υπερβούν τα προσωπικά τους όρια. Ο κάθε άνθρωπος βιώνει καταστάσεις που μοιάζουν με την εμπειρία της ψύχωσης, π.χ. όταν σε μια συγκεκριμένη φάση της παιδικής του ηλικίας μεταβιβάζονται τα προσωπικά του συναισθήματα σε άλλους ανθρώπους και ρευστοποιούνται τα όρια της προσωπικότητας. Μερικοί ανθρωπολόγοι υποθέτουν με σχετική βεβαιότητα ότι το άκουσμα φωνών υπήρξε παλαιότερα στην ανθρώπινη ιστορία μια διαδεδομένη μορφή σκέψης.   Θέση 2: ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κάθε αρρώστεια είναι διαφορετική. Κάθε ψύχωση είναι μια εντελώς προσωπική διαδικασία, συγκρίσιμη με ένα όνειρο, μόνο που ξέφυγε από τον ύπνο. Ψυχολογικά και φυσιολογικά (σωματικά) φαινόμενα παραπέμπουν σε παραλληλίες ανάμεσα στο όνειρο και την ψύχωση.   Θέση 3: ΣΥΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ Μια ψύχωση μπορεί να προκληθεί από ένα ακραίο βιωματικά γεγονός (αντιδραστική ψύχωση), μέσω συγκεκριμένων ουσιών, π.χ. ναρκωτικά(εξωγενής ψύχωση) ή μέσω συνθηκών ζωής, που για μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν επιτρέψει να αναπτυχθεί μια μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο του ατόμου. Στις περισσότερες περιπτώσεις μακροχρόνιες δυσκολίες, επιβαρυντικές συναισθηματικά αντιφατικές σχέσεις και επιπλέον επιβαρυντικές συνθήκες ζωής έχουν οδηγήσει το άτομο που τις υφίστατια σε αυξανόμενη απομόνωση. Η προσωπική του εικόνα για την ζωή του έχει αποσταθεροποιηθεί ή δεν έχει ακόμα κατορθώσει να ξετυλιχθεί. Κατά κανόνα προηγούνται μια σειρά από προσπάθειες εξισορρόπησης και αυτοθεραπείας πριν από κάθε ψυχωσική εμπειρία. Ακόμα και η ίδια αυτή η ψύχωση αποτελεί μια μορφή εξισορρόπησης π.χ. της φυγής.   Θέση 4: ΚΡΙΣΕΙΣ Ψυχώσεις εκδηλώνονται συχνότερα σε περιόδους, που συνδέονται για το άτομο με ανασφάλεια, στις λεγόμενες φάσεις ανάπτυξης ή μεταβατικές φάσεις: π.χ. όταν έπεται απομάκρυνση από το γονεικό σπίτι ή χωρισμό από σύντροφο, όταν απειλεί η απώλεια ενός σημαντικού συγγενικού προσώπου, όταν ενηλικιώνονται τα παιδιά, πριν την συνταξιοδότηση κλπ…Τέτοιες φάσεις ζωής δεν είναι σκόπιμο να αποφευχθούν, καθώς περιέχουν την ευκαιρία για ωρίμανση του ανθρώπου που τις περνά. Μερικοί άνθρωποι χρειάζονται σε μια τέτοια διαδικασία περισσότερη υποστήριξη ή περισότερο χρόνο από άλλους.   Θέση 5: ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗ Το αν θα εκδηλωθεί μια ψύχωση ή όχι εξαρτάται επίσης από τον βαθμό της κοινωνικής στήριξης που βρίσκεται στη διάθεση του ατόμου. Με κάτι τέτοιο εννοούμε προσωπικά και ξένα αποθέματα. Μια προσωπική κοινωνική πατρίδα μειώνει επίσης την πιθανότητα υποτροπών, γιατί μειώνει και την πιθανότητα της απομόνωσης. Αποφασιστικό σ’ αυτήν την διαδικασία είναι συχνά το πόσο έμπιστη και όχι το πόσο συχνή είναι μια σχέση.   Θέση 6: ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΜΙΑΣ ΨΥΧΩΣΗΣ Όπως και κάθε άνθρωπος που νιώθει ανασφάλεια και βρίσκεται σε μια κρίση, ένα ψυχωσικός άνθρωπος χρειάζεται ανθρώπινη συνοδεία και υποστήριξη, ηρεμία και χρόνο. Η εξασφάλιση καθημερινών πραγμάτων και η βίωση ενός Απέναντι μπορούν αν είναι σε μια τέτοια φάση σημαντικά και να δράσουν σταθεροποιητικά για το άτομο. Όποιος νιώθει ανασφαλής με τον ίδιο του τον εαυτό χρειάζεται έναν καλοπροαίρετο, αλλά ουδέτερο, δηλαδή εσωτερικά ήρεμο, άνθρωπο, για να αποκτήσει επαφή με τον εαυτό του. Μια άλλη γνώμη, ξεκάθαρα οριοθετημένη, αλλά όχι εχθρικά εκφρασμένη, μπορεί να βοηθήσει στο να προσανατολιστεί ο άνθρωπος που νιώθει ανασφάλεια.   Θέση 7: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ Μια ψυχωσική εμπειρία μπορεί σημαίνει έναν πολύ βαθύ υπαρξιακό φόβο – φόβο ότι θα διαλυθείς, θα χαθείς, θα ετεροκαθοριστείς, θα σβηστείς από εντυπώσεις που σε κατακλύζουν. Συνηθισμένες, αναμενόμενες για το κάθε άνθρωπο αισθήσεις, όπως η αίσθηση της εξάρτησης από άλλους, απειλής από ανεξήγητες φυσικές ή τεχνολογικές δυνάμεις, βιώνονται χιλιάδες φορές εντονότερα. Σ’ αυτήν τη φάση μπορούν η θαλπωρή και η προστασία να είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τον άνθρωπο που βιώνει την ψύχωση. Άλλοι άνθρωποι αισθάνονται κατά τη διάρκεια της ψύχωσης ελάχιστο ή καθόλου φόβο και βιώνουν το χρόνο πριν από το ξέσπασμα της κρίσης σαν την πιο δυσάρεστη στιγμή και την ίδια την ψύχωση σαν μια απελευθέρωση από τον φόβο. Πόσο και ποιο είδος προστασίας χρειάζεται ή μπορεί να δεχθεί ο καθένας διαφέρει από άτομο σε άτομο και είναι συχνά δύσκολο να διαπιστωθεί. Η ισορροπία μεταξύ απόστασης και προστασίας είναι μερικές φορές πολύ δύσκολη και μπορεί συχνά να επιτευχθεί ευκολότερα από κάποιο ανεξάρτητο πρόσωπο, π.χ. κάποιον εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος. Η οικογένεια προσφέρει στην καθημερινή ζωή ψυχωσικών ανθρώπων αφάνταστα πολλά, χρειάζεται όμως στήριξη και για ορισμένα διαστήματα ξεκούραση από το έργο αυτό.   Θέση 8: ΜΟΡΦΕΣ Αναλογικά με την εικόνα της ιδιαίτερα λεπτής (συναισθηματικής) επιδερμίδας των ανθρώπων που βιώνουν ψυχωσικές εμπειρίες μπορούν να διακριθούν με σχετική σαφήνεια δύο είδη εμφάνισης της ψύχωσης. Από την μια πρόκειται για την αίσθηση ότι εντυπώσεις και πληροφορίες απ’ έξω εισβάλλουν ανεμπόδιστα και αφιλτράριστα στο εσωτερικό της ψυχής. Μέσα απ’ αυτό μπορεί να αναδυθεί ένα συναίσθημα απειλής ή καταδίωξης («παρανοϊκή ψύχωση»). Μπορεί όμως να συμβεί και το αντίθετο και να νιώθει κανείς ότι πολύ προσωπικές, εν μέρει ίσως και ασυνείδητες εικόνες από το εσωτερικό της ψυχής διαπερνούν την επιδερμίδα και παίρνουν μορφή ή αρχίζουν να μιλούν σαν φωνές («παραισθήσεις»). Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τέτοιες καταστάσεις σε περιπτώσεις υψηλού πυρετού. Και οι δύο αυτές αισθήσεις μπορούν να αναμειχθούν μεταξύ τους και να συνδεθούν με ισχυρό φόβο. Πέρα από την αντίληψη και τα αισθήματα μπορούν σε μια ψύχωση να μεταβληθούν και να μπερδευτούον η σκέψη και ο λόγος. Αυτή η αλλαγή μπορεί να βιωθεί υποκειμενικά σαν διεύρυνση ή σαν επιβάρυνση. Μια τέτοια ψύχωση, που συμπεριλαμβάνει μ’ αυτήν την μορφή όλον τον άνθρωπο, την σκέψη και το συναίσθημά του χαρακτηρίζεται επίσης σαν «σχιζοφρενική ψύχωση».Ο απειλητικός τόνος που συνοδεύει αυτόν τον όρο συναντάται κατά κύριο λόγο στον γερμανόφωνο χώρο και παραπέμπει στην εγκληματική πολιτική των Ναζί.   ΘΕΣΗ 9: ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ Πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί μια ψύχωση είναι κάτι που πρέπει να αποφασιστεί από τον καθένα προσωπικά. Γι’ αυτό είναι καλό να αποφεύγονται κατά το δυνατόν καθοδηγητικές παρεμβάσεις, που προσβάλλουν ακομα περισσότερο την σοβαρότητα του ατόμου που υφίσταται την κατάσταση. Αντιθέτως καλούμαστε να αναζητήσουμε τρόπους ενίσχυσης ή επαναφοράς αυτής της σοβαρότητας, διατηρώντας π.χ. τομείς της καθημερινότητας σε λειτουργία και συζητώντας με τον ενδιαφερόμενο στρατηγικές αντιμετώπισης. Οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε την ίδια την ψύχωση με σεβασμό. Αυτό περικλείει την πεποίθηση ότι της αναλογεί μια υποκειμενική σημασία. Μ’ αυτήν την έννοια γίνεται κατανοητό το πώς ορισμένοι άνθρωποι, που σε μια ψύχωση βιώνουν μια υπαρξιακή αβεβαιότητα, προσπαθούν να ελέγξουν τον τρομακτικό φόβο τους στρεφόμενοι σε συγκεκριμένα αντικείμενα, τα οποία πιστεύουν ότι προκαλούν το κακό. Κατά κάποιον τρόπο είναι ευκολότερο να αντέξει κανείς την σκέψη ότι δηλητηριάζεται από μια κούπα, παρά ότι καταρρέει εσωτερικά. Μ’ αυτήν την έννοια μπορεί κανείς να κατανοήσει αρκετά από τα συμπτώματα μιας ψύχωσης σαν μια προσπάθεια αντιμετώπισης ενός ακραίου φόβου.   ΘΕΣΗ 10: Ο ΧΡΟΝΟΣ Σχεδόν όλες οι ψυχώσεις περνούν μόνες τους και χωρίς φαρμακευτική αγωγή μετά από ορισμένο χρόνο. Αυτό εξηγείται μεταξύ άλλων και από το γεγονός, ότι μια τόσο κουραστική διαδικασία δεν είναι δυνατόν να την αντέξει κανείς για πάντα. Μερικές φορές επέρχεται αμέσως μετά μια καταθλιπτική φάση. Αν κάποιοι άνθρωποι εμφανίζονται στο μεσοδιάστημα μεταξύ ψυχωσικών εμπειριών περίεργοι και μυστήριοι,αυτό δεν πρέπει να το αποδώσουμε αναγκαστικά στην ψύχωση, αλλά μπορεί να είναι και έκφραση των ιδιαιτερότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου. Την κατάσταση του ιδρυματισμού, στην οποία ένας άνθρωπος μοιάζει σε λήθαργο, χωρίς ενδιαφέροντα, παθητικός και ψυχικά πτωχευμένος, πρέπει να την δούμε ως το αποτέλεσμα κακής ιατρικής φροντίδας, κυρίως μιας πολύ μακρόχρονης και υπό κακές συνθήκες νοσηλείας.   Θέση 11: ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΉ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ Εκτός από τις ψυχώσεις που περιγράφηκαν ως τώρα (που ονομάζονται από τους ψυχίατρους μερικές φορές παρανοική, παραληρητική ή σχιζοφρενική ψύχωση), υπάρχει ακόμα μια μορφή, που επιδρά λιγότερο στην σκέψη και την αντίληψη, αλλά πολύ περισσότερο στην διάθεση. Η διάθεση μπορεί σ΄ αυτήν την περίπτωση να είναι ή ακραία αρνητική (καταθλιπτική) ή ακραία εύθυμη (μανιακή). Συχνότερεςείναι οι φάσεις της κατάθλιψης. Μερικοί άνθρωποι γνωρίζουν και τις δύο καταστάσεις. Σ΄αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί κανείς να ζήσει ολοκληρωμένα ούτε την χαρά, ούτε τη θλίψη. Το πρόσωπο που ζει αυτήν την κατάσταση μοιάζει να έχει αλλάξει στην προσωπικότητά του, δεν νιώθει πια ο εαυτός του. Από αυτήν την οπτική γωνία η κατάθλιψη και η μανία αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και μπορούν να χρησιμεύσουν για προστασία του προσώπου από μια ανυπόφορη αίσθηση. Το να είναι τότε κανείς πράγματι χαρούμενος ή πράγματι λυπημένος, η ακόμα και πράγματι οργισμένος, αντί να στρέφει τα πάντα ενάντια στον εαυτό του, μπορεί να αποτελεί κιόλας το πρώτο βήμα για την έξοδο από την αρρώστεια και την ψυχική απομόνωση.   Θέση 12: ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ Φυσικά δεν καταλήγει κάθε κατάθλιψη σε ψύχωση. Ο καθένας μας γνωρίζει αρνητικές ψυχικές διαθέσεις μετά από οδυνηρά συμβάντα (αντιδραστική κατάθλιψη) ή δυσάρεστες καταστάσεις, που διαρκούν βέβαια περισσότερο, αλλά είναι κατανοητές μέσα από την βιογραφία του προσώπου ή συνδέσεις που είναι ορατές στην προσωπική ιστορία του προσώπου που τις ζει (και μερικές φορές ονομάζονται νευρωσική κατάθλιψη). Βεβαίως και μια ψυχωσικού χαρακτήρα κατάθλιψη ή μια μανιοκατάθλιψη σχετίζεται με την βιογραφία και τις προοπτικές ζωής του ατόμου, είναι όμως σαφώς δυσκολότερο να κατανοηθούν αυτές οι συσχετίσεις, γιατί μοιάζει να μεταβάλλεται όλη η προσωπικότητα του ατόμου. Ο χαρακτηρισμός ενδογενής κατάθλιψη είναι παρόλ’ αυτά παραπλανητικός: το να αναπτύσσεται μια κατάθλιψη «από μέσα προς τα έξω» μοιάζει βέβαια φυσιολογικό. Ωστόσο είναι αδύνατον να διαχωριστεί ο εσωτερικός κόσμος ενός ανθρώπου σε μια προσωπική ιστορική πορεία από τις εμπειρίες και τα βιώματά του. Το να χαρακτηρίσουμε μια κατάθλιψη ψυχωσική σημαίνει κατά πρώτον μια εκτίμηση σχεστικά με το πόσο συνολικά πλήττεται ο άνθρωπος από την κατάσταση που ζει.   Θέση 13: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ Οι ψυχώσεις δεν κληρονομούνται. Δεν πρόκειται για τα γονίδια. Ένα συγκεκριμένο ταμπεραμέντο και μ’ αυτήν την έννοια ένας βαθμός ευαισθησίας ίσως να είναι εν μέρει και γενετικά καθορισμένα, κληροδοτείται ωστόσο και κοινωνικά, με τον μηχανισμό της μάθησης στα πρώιμα παιδικά χρόνια. Τα χαρακτηριστικά αυτά, που μπορούν να έχουν σημασία σε μια ψύχωση, δεν αποτελούν βεβαίως παράγοντες νόσου, αλλά καταρχήν αξιαγάπητα χαρακτηριστικά προσωπικότητας.   Θέση 14: ΒΙΟ-ΛΟΓΙΑ Όπως και σε όλες τις ψυχικές καταστάσεις έτσι και στις ψυχώσεις συμμετέχουν και βιολογικοί παράγοντες. Το σώμα βρίσκεται σε μια περίπλοκη αλληλεπίδραση με την ψυχή, εκκρίνει ορμόνες και αλλάζει τις διαδικασίες μεταβολισμού, την καρδιακή συχνότητα και την πίεση του αίματος. Η χρο

Την Παρασκευή 2/07 μετά από κάλεσμα πρωτοβουλίας εργαζομένων για ανοιχτή συνέλευση σχετικά με τα εξής: τις συνθήκες εργασίας μας και την επισφάλεια που βιώνουμε έχοντας ή και ψάχνοντας για δουλειά τον κοινωνικό μας ρόλο, τη φύση της δουλείας μας και το πώς αυτή επηρεάζει τις εργασιακές μας διεκδικήσεις την έναρξη κύκλων αυτομόρφωσης ως πολιτική απάντηση στο εμπόριο της γνώσης (σεμινάρια, εκπαιδεύσεις, επιμορφώσεις) που αντιμετωπίζουμε συζητήσαμε τα εξής θέματα: η θεώρηση μας ότι η ειδική αγωγή και η ψυχική υγεία αποτελούν κοινό τόπο η ανάγκη συλλογικών αγώνων και κοινών δράσεων του συνόλου των εργαζομένων σε αυτούς τους χώρους πέρα από συντεχνιακά και κλαδικά συμφέροντα  τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στους χώρους εργασίας μας αλλά και τα γενικότερα προβλήματα του χώρου της ειδικής αγωγής και της ψυχικής υγείας το ζήτημα της κρίσης, τι επιφέρει στην εργασιακή μας καθημερινότητα και τις εργασιακές μας σχέσεις καθώς και στο περιεχόμενο και την εκτέλεση του κοινωνικού μας ρόλου προοπτική δημιουργίας σωματείου/επικοινωνία με ήδη υπάρχοντα σωματεία οργάνωση έναρξης κύκλων αυτομόρφωσης   Επίσης έγιναν παρεμβάσεις από το σωματείο εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων και  από το σωματείο βάσης εργαζομένων σε Μ.Κ.Ο. Η πολυάριθμη παρουσία, η δυναμική των τοποθετήσεων και η συνολικά αναδειχθείσα ανάγκη συλλογικής δράσης οδήγησε σε επόμενο κάλεσμα ανοιχτής συνέλευσης για τη Δευτέρα 12/07 στις 20:30 στο Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη) με τις εξής θεματικές: παρουσίαση των επιμέρους προβληματικών ανά φορέα ενημέρωση από δικηγόρους για τα χαρακτηριστικά διάφορων τύπων σωματείων και τα διαδικαστικά θέματα δημιουργίας τους κάλεσμα σε ήδη υπάρχοντα σωματεία καταγραφή προσφερόμενων σεμιναρίων αυτομόρφωσης και οργάνωση αυτής της διαδικασίας επεξεργασία μορφής και χαρακτηριστικών της συνέλευσης   Filed under: κινήματα Tagged: συνέλευση, ψυχολόγοι, Πολυτεχνείο, ειδική αγωγή

14th Biennial Conference of the International Society for Theoretical Psychology 2011  in Thessaloniki, Greece  (27 June – 1 July, 2011) Doing Psychology Under New Conditions The ISTP conference offers a welcoming venue for contributions from all currents in and approaches to theoretical psychology. These could include such approaches as activity theory, anthropological psychology, cognitive science, critical psychology, cultural psychology, developmental theory, ecological psychology, epistemology, ethics, evolutionary psychology, feminist psychology, hermeneutics, history of psychology, indigenous psychologies, phenomenology, philosophical psychology, postcolonial theory, postmodern psychology, psychoanalytic theory, social constructionism, systems theory, theoretical neuroscience, and theory of psychological practice. As such this ISTP conference will once again be a vibrant meeting place for psychologists and scholars from other disciplines to debate ongoing and emergent themes in contemporary theory and practice. The conference offers a venue for contributing to a trans-national and trans-disciplinary discussion, and for generating collaborations with colleagues from all over the world. Besides welcoming contributions from all areas of theoretical psychology, we also specifically invite contributions that reflect on the conference theme, ‘Doing psychology under new conditions’. In this regard it may be noted that we are presently facing new structural conditions on a global scale together with the dismantling of some familiar social fabrics. Such changes affect the practices of research and education at our universities, which means psychologists are increasingly challenged to consider if and how they can align their practices with these new conditions. With this background in mind, we specifically invite contributions that reflect on the breadth of contemporary ways of doing psychology (from neuroscience through behavioural genetics, evolutionary psychology, psychoanalysis, discourse analysis to materialistic and historical approaches to psychology) and on the specific social and historical conditions that give rise to these approaches to psychological theory and practice. More specifically, the conference aims to provide a forum for discussions that will deepen our understanding of the links between psychological theory and the social practice of psychology in the world today. Some of the guiding questions may include the following: *In the 20th century, psychology’s social functions largely pertained to the governance of labor power and the social integration/exclusion of individuals. Have these functions changed now in the 21st century, in the era of “New Subjectivities”, and if so how?*Are psychological research, practice and theory today about the inhabitance of new market niches?*What is the relevance of theoretical psychology at this time of rapid social change and standstill? How can theoretical psychology contribute to the emerging transnational landscape?*How can we account for psychologists as agents in producing psychology and for the many others as agents in using psychology?*How do debates and discussions in theoretical psychology resonate with the practical concerns of the discipline?*How do recent formulations of how research and practice are best undertaken (such as ideas about evidence-based research/practice or science-practitioner models) affect the relationships between research and practice?* How are questions about the role of theory in psychological praxis opened up, contested and debated?* How does the work of psychologists who focus on educational and working regimes affect the theoretical debates of the discipline? Are the changing contents and contexts of psychological work contributing to new connections between psychological practice and theory? The conference will be hosted in the Department of Primary Education, Aristotle University of Thessalonica, Greece (www.istp2011.net).The deadline for abstract submissions is 1 November 2010, but we will consider earlier submissions in order to accommodate participants who need to apply for funding.Abstracts should be no longer than 300 words and should include the full names, institutional affiliations and contact details (physical address, fax number and email) of each author.Abstracts should also indicate whether the contribution will take the form of an oral presentation or a poster, and whether any audiovisual equipment will be required.For symposia and roundtable discussions an abstract of no more than 250 words is required, along with short (no more than 150 words each) summaries of each individual contribution.Abstract should be submitted to the following email address:abstract.istp2011@gmail.com Filed under: critical psychology Tagged: 20/11, CFP, conference, theoretical psychology, thessaloniki

http://svemko.espivblogs.net/Με σύνθημα “Είμαστε Εργαζόμενοι, Όχι Εθελοντές”, ένα νέο σωματείο που έλειπε, ξεκίνησε την οργάνωσή του…Μακάρι να είναι και όχημα οριζόντιου συνδικαλισμού και ατόμων από το χώρο της ψυχικής υγείας Κάλεσμα σε Συνέλευση του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις την Πέμπτη 7.00 μ.μ. , 24.6.2010 στο Αυτόνομο Στέκι, (Ζωοδόχου Πηγής 95 – 97 & Ισαύρων). Καλούμε όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στις ΜΚΟ να έρθουν στις συνελεύσεις του Σωματείου, να γνωριστούμε και να συζητήσουμε τα προβλήματα και να βρούμε μαζί τις λύσεις. Να πάρουμε την ζωή μας από τα χέρια τους. Αυτο-οργάνωση – Αντίσταση Συλλογικότητες – Σωματεία Βάσης – Αδιαμεσολάβητος συνδικαλισμός Filed under: συνδικαλισμός

Filed under: anarchism, κριτική, κινήματα, mental health

Αθήνα: Στις 24 και 25 Ιουνίου, στη Ν. Φιλαδέλφεια, άτομα και συλλογικότητες με εμπειρίες ψυχιατρικού χαρακτήρα, παίρνουν, ξανά, το λόγο. Ανθρωποι που βιώνουν, ή βίωσαν στο παρελθόν, τέτοιες εμπειρίες και που πάλεψαν, ενάντια σε κάθε είδους εμπόδια και προκαταλήψεις, για τη δυνατότητα να παίρνουν το λόγο και να συμμετέχουν. Ανθρωποι που δέχονται θεραπευτική φροντίδα χωρίς ν’ απαρνούνται ή να παραχωρούν την ατομική ιδιαιτερότητά τους και την υποκειμενικότητά τους, καθώς και τον κοινωνικό τους ρόλο. Ανθρωποι που βρήκαν, ή αναζητούν δρόμους ανάρρωσης, άνθρωποι που θέλουν να ενθαρρύνουν άλλους, ή να ενθαρρυνθούν οι ίδιοι για να χαράξουν τις δικές τους προσωπικές διαδρομές χειραφέτησης. Αν, όπως τονίστηκε πέρσι, Αποϊδρυματοποίηση της Ψυχιατρικής σημαίνει όχι μόνο την υπέρβαση των τειχών του εγκλεισμού, αλλά και των νοητικών σχημάτων που ακυρώνουν και απαξιώνουν κάθε χειρονομία του ‘άλλου’, υποβαθμίζοντάς την έτσι σε απλό σύμπτωμα – αν Αποϊδρυματοποίηση σημαίνει όχι μόνο την έξοδο από το ψυχιατρείο, αλλά και την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων και του μονολόγου των ειδικών μέσα από την ανάδυση των «νέων υποκειμένων» (των «ασθενών», των οικογενειών κλπ) σε συνθήκες ισότιμου διαλόγου, τότε η ανάκτηση του λόγου από τους άμεσα ενδιαφερόμενους είναι η κατ΄ εξοχήν θεραπευτική πράξη, αυτή που τους δίνει τη δυνατότητα έκφρασης σκέψεων και αναγκών και η οποία παίζει κομβικό ρόλο στην ανάκτηση της προσωπικής ταυτότητας και των δικαιωμάτων. Η συνάντηση της 24-245 Ιουνίου στη Νέα Φιλαδέλφεια είναι μια ευκαιρία για συνεύρεση, για αμοιβαία γνωριμία, για ν’ αφηγηθεί κανείς τη δική του ιστορία και ν’ ακούσει τις αφηγήσεις των άλλων, για επαφή με εμπειρίες και κινήματα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (Ιταλία και Αγγλία), για να επεξεργαστούμε τις διαδρομές που έχουμε ήδη ανοίξει, αλλά και να επινοήσουμε και να βάλουμε σε κίνηση καινούργιες. Ο καθένας μπορεί και πρέπει να κάνει την εποικοδομητική του κριτική, να μπει σε σχέση με τους άλλους και να συμβάλει στη συζήτηση για το «στίγμα» που εξακολουθεί να περιβάλλει τον λεγόμενο «ψυχικά ασθενή». Να ξαναδούμε τα αιτήματα στα οποία κατέληξε η περσινή συνάντηση (για θέσεις εργασίας, για τους ΚΟΙΣΠΕ, για αύξηση των επιδομάτων, για το ξεπέρασμα των πρακτικών της ιδρυματικής βαρβαρότητας με την αλλαγή των παραδοσιακών νοοτροπιών και την οικοδόμηση ριζικά εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών ψυχικής υγείας που σέβονται τον «ψυχικά πάσχοντα» κλπ) μέσα στις σημερινές συνθήκες που ανατρέπουν δραματικά τα όποια κεκτημένα δικαιώματα (έστω και λίγα) δεκαετιών. Να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε όλοι μαζί αυτό που θεωρούμε ως ψυχική υγεία για τον καθένα, αλλά και μια ζωή βιώσιμη για όλους. Και όλοι μαζί να μιλήσουμε, να σκεφτούμε και να δούμε πώς διεκδικούμε και πώς παλεύουμε για ψυχική υγεία και για ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, πώς προσανατολιζόμαστε στο σήμερα, όχι στο «ύστατο σήμερα», στο οποίο θέλουν να μας εγκλωβίσουν, αλλά σ’ ένα σήμερα που ανοίγεται στο αύριο, στο μέλλον. 24-25 Ιουνίου 2010Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ν. Φιλαδέλφειας (Ν. Τρυπιά 45)Προσέλευση 09.00 π.μ.Εναρξη εργασιών 10.00 π.μ Πρόγραμμα:Πέμπτη 24 Ιουνίου09.00 Προσέλευση10.00 Έναρξη 10.00-10.30 Χαιρετισμοί: Δήμαρχος Νέας ΦιλαδέλφειαςΔιοικητής ΨΝΑ10.30-12.00 Η Ψυχική Υγεία σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Εμπειρίες, εμπόδια, προκλήσεις και προοπτικές από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.Συντονισμός: Μαρία ΚακογιάννηGisella Trincas (πρόεδρος της UNASAM, Ομοσπονδίας Συλλόγων για την Ψυχική Υγεία, στην Ιταλία): Η προστασία της σωματικής και της ψυχικής μας υγείας πρέπει να επιτυγχάνεται μέσα από το σεβασμό της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του προσώπου»Kate Crawford (Μέλος του Δικτύου Hearing Voices): «Το ψυχιατρικό σύστημα στην Αγγλία από μια προσωπική οπτική»Γιώργος Γιαννουλόπουλος (μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής πρώην Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής): «Μας αφορά όλους»Συζήτηση 12.00-12.30 Διάλειμμα12.30-14.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσεις(Σε αναζήτηση μιας ψυχιατρικής που «διαλέγεται»)Συντονισμός: Ελλη Γυφτάκη Natascia Casu (μέλος της UNASAM): «Η ιστορία του πατέρα μου, μια αναγκαστική νοσηλεία, στην 7ήμερη διάρκεια της οποίας ήταν δεμένος χέρια-πόδια και κατέληξε να πεθάνει» Νατάσα Βασιλάκη (ΔΥΨΑ): «Η εμπειρία μιας ελληνίδας σχιζοσυναισθηματικής ασθενούς»Κυριακή Δημητρακοπούλου, Αγάθη Βαριδάκη (‘Αντιστίγμα’): «Θέσεις και αντιθέσεις του Δικτύου ‘Αντιστίγμα’»Μαρία Δρακοπούλου: «Η ψυχιατρική ταξινόμηση ως πολιτική προσωπικής καταπίεσης»Αικατερίνη Πύργου: «Οικογένειες με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας»Φρειδερίκη Λάττα: «Κρίση στην οικογένεια με πολλαπλά προβλήματα» Συζήτηση14.00-15.00 «φαγητό»15.00-16.30 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσειςΕμπειρίες συμμετοχής σε διαδρομές φροντίδας, ανάρρωσης, χειραφέτησης Συντονισμός: Γιάννης ΕυθυμιάδηςΠαύλος Χατζηδάκης: «Ο φόβος μέσα από τον εγκλεισμό»Θωμαϊς Φούντα : «Υπερνικώντας τον φόβο» Kate Crawford : «Κατανοώντας τους φόβους μας – καθορίζοντας την ανάρρωση»Βάσω Καλογιάννη/Ασπα Τζιώτη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Hearing Voices Νέας Φιλαδέλφειας): «Μήπως η εργοθεραπεία καταργεί την τέχνη;»Θόδωρος Μαστρογιαννάκος : «Ανάρρωση μέσα από τη τέχνη» Συζήτηση16.30-16.45 Διάλειμμα16.45-18.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσειςΕμπειρίες συμμετοχής σε διαδρομές φροντίδας, ανάρρωσης, χειραφέτησης Συντονισμός: Χριστίνα ΧατζηελευθερίουΠαναγιώτης Διακάκης (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’):«Ο αποστιγματισμός και η κοινωνικοοικονομική επανένταξη των ληπτών ψυχικής υγείας ως παράγοντες αυτονομίας και χειραφέτησής τους».Μαρία Σκουλά (μέλος του ΔΣ του σωματείου πρώην και νυν νοσηλευομένων Δρομοκαιτείου ’Αυτονομία’) : «Εμπειρίες ανάρρωσης από την ψυχική αρρώστια και ο ρόλος της εργασίας» Patricia Mc Laughlin (μέλος του Δικτύου Hearing Voices): «Από την κατάρρευση στην ανάρρωση» Ντία Κουτσογιάννη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας): «Από την ψυχιατρική στη συρρίκνωση του ανθρώπινου»Μαρία Ζάκη (μέλος Κοινωνικής Επανένταξης 18 Άνω): «Εμπειρίες απεξάρτησης/ανάρρωσης και ανάκτησης της προσωπικής αυτονομίας»18.00 Πάρτυ με dj Παρασκευή, 25 Ιουνίου09.00 Προσέλευση10.00 Εναρξη10.00-1200 Χαράζοντας δρόμους για ένα σύστημα ψυχικής υγείας που σέβεται τον λόγο, την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των υποκειμένωνΣυντονισμός: Μαριάνα Κεφαλληνού Silvia Bon (πρόεδρος του συλλόγου Luna e l’ Altra, Τεργέστη): «Η ανάρρωση ως πρόγραμμα ζωής»Silvana Hvalic (μέλος του Club Zyp, Τεργέστη): «Με τις ομάδες για μια ενεργό συμμετοχή» Ανθή Παναγοπούλου, Κώστας Σταματέας, Διονύσης Πέρρος (‘Αντιστίγμα’): «Χρήστες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας ή ενεργοί πολίτες;»Αντωνία Γεωργιάδη (ΚΟΙΣΠΕ Χανίων): Βιώματα & Εμπειρίες: Μια διαδρομή από το ψυχιατρείο στη ζωή»Λεονάρδος Σκόρδος (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’): «Δράσεις του σωματείου Αυτοεκπροσώπηση ευπαθών κοινωνικών ομάδων»Γιώργος Τσαγκουρνός (μέλος ΔΣ Κοινωνικού Συνεταιρισμού ‘Ευ Ζειν’): «Εργασία και αυτοστιγματισμός- Εργασία και Αποστιγματισμός» Συζήτηση12.00-12.30 Διάλειμμα12.30-14.00 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσειςΕργασία, στέγαση, δικαιώματα, κοινωνικό στίγμαΣυντονισμός: Κάλι Γιαλίτση Gisella Trincas : «Εναλλακτική στέγαση»Τασούλα Τοβή : «ΚΟΙΣΠΕ, το μέλλον»Patricia Mc Laughlin: «Κοινωνικός αποκλεισμός. Το στίγμα στην αγορά εργασίας»Μαρία Σταμοπούλου (Πρόεδρος του σωματείου πρώην και νυν νοσηλευομένων Δρομοκαϊτείου ‘Αυτονομία’) : «Αγώνας για την εξασφάλιση μιας δίκαια και αξιοπρεπώς αμειβόμενης εργασίας»Συζήτηση14.00-15.00 «Φαγητό»15.00- 16.30 Βιώματα, αφηγήσεις, τοποθετήσειςΑυτοβοήθειαΣυντονισμός: Νάνσυ ΛαμπροπούλουΜαρίνα Λυκοβουνιώτη (Ομάδα Αυτοβοήθειας Νέας Φιλαδέλφειας): «Είμαι μέλος σε ομάδα αυτοβοήθειας. Όταν συμμετέχω στις συναντήσεις δεν φοβάμαι και δεν ντρέπομαι για την ψυχωτική εμπειρία μου και το νέο μου εαυτό. Ανάλυσέ το!»Θανάσης Κατσιγιάννης (Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’): «Προσπαθώντας με δύναμη ψυχής»Ακης Ασπρογέρακας (Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας): «Αυτοβοήθεια και κοινοτικά συστήματα»Γιάννης Κυριακόπουλος (απεξαρτημένος 18 Άνω): «Εμπειρίες απεξάρτησης/ανάρρωσης και ανάκτησης της προσωπικής αυτονομίας» Συζήτηση16.30-17.30 ΚλείσιμοΣυντονισμός: Λυκούργος Καρατζαφέρης Gisella TrincasKate CrawfordSilva BonΤασούλα ΤοβήΒάσω Καλογιάννη 18.00 Playback ‘Ψ Διοργάνωση: «ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων», «Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας Αθήνας», «Πανελλήνια Επιτροπή πρώην χρηστών και επιβιωσάντων της ψυχιατρικής θεραπείας», «Σωματείο ‘Αυτοεκπροσώπηση’», «Αντιστίγμα-Δίκτυο για τα δικαιώματα και τις παραβιάσεις στο χώρο της ψυχικής υγείας», «Ομάδα Αυτοβοήθειας ‘Hearing Voices’ Ν. Φιλαδέλφειας». Filed under: ψυχολογία, mental health, mental health survivors, psychiatry

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή από το indymedia: Στις 18 Ιουνίου στο εξωτερικό γίνεται το Autistic Pride Day. Το κίνημα των αυτιστικών ατόμων απαιτεί να παύσει ο κοινωνικός αποκλεισμος και οι διακρίσεις εναντίων όσων διαφέρουν στη νευρολογία τους και στο τρόπο συμπεριφοράς τους. http://www.aspiesforfreedom.com/ Στις 18 Ιουνίου κάθε χρόνο είναι έθιμο να γίνεται Autistic Pride. Βέβαια στον ελλαδικό χώρο δεν είμαστε τόσο προχωρημένοι ακόμα, θέλω όμως να πιστεύω πως γνωρίζουμε κάποια πράγματα. Γράφω ένα πρόχειρο άρθρο με λίγες πληροφορίες εισαγωγικά απλά για να γνωρίσουμε ομάδες ανθρώπων που ίσως μέχρι χθες δε ξέραμε καν οτι υπάρχουν. Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες, τους neurotypicals (νευροτυπικοί) και τους neurodiverse (νευροδιαφορετικοί;). Οι νευροτυπικοί είναι οι “κανονικοί”. Οι νευροδιαφορετικοί είναι κι αυτοί κανονικοί αλλά η κοινωνία σήμερα τους αντιμετωπίζει λες και έχουν ανάγκη την ψυχιατρικής ή της ψυχολογίας, δηλαδή σα να είναι άρρωστοι. Οι νευροδιαφορετικοί άνθρωποι βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό συχνά απο μικρή ηλικία με πολλούς τρόπους σε όλους τους χώρους όπου υπάρχει εξουσία: στα σχολεία, στη δουλειά, και φυσικά και στο στρατό. Γίνονται θύμα διακρίσεων και αποκλεισμού λόγω των κινήσεών τους, της έλλειψης οπτικής επαφής (οι νευροδιαφορετικοί μπορεί να μη κοιτάνε στα μάτια το συνομιλιτή τους), και της διαφορετικότητάς τους όσον αφορά τους μηχανισμούς κοινωνικής επικοινωνίας. Νευροδιαφορετικοί κλασσικά είναι όσοι έχουν αυτισμό, που είναι μια φυσιολογική υγιής γονιδιακή κατάσταση η οποία προκαλεί διαφορετικό νευρολογικό συντονισμό στον εγκέφαλο από τα νευροτυπικά άτομα και δίνει πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα όπως αυξημένη παρατηρητικότητα και μαθηματικές ή επιστημονικές ικανότητες. Διάφορες άλλες καταστάσεις είναι η σχιζοφρένεια και άλλες νευρολογικές διαφορές που μπορεί να κάνουν ένα άτομο να έχει έντονη φαντασία ή να βλέπει το κόσμο από άλλη σκοπιά. Θα χρησιμοποιήσω τον όρο “νευροδιαφορετικός” για κάθε άτομο που θεωρείται περίεργο ή ασυνήθιστο είτε είναι λόγο αυτισμού είτε λόγο άλλης κατάστασης, με διάγνωση ή όχι. Τα νευροδιαφορετικά άτομα δεν χρειάζονται διάγνωση ούτε να ασχολείται η ψυχιατρική μαζί τους καθώς είναι απόλυτα κανονικοί άνθρωποι που έχουν κάποια ορισμένα γενετικά και νευρολογικά δώρα απο τη φύση. Είναι ανάγκη όλοι οι νευροτυπικοί να γνωρίζουν κάποια βασικά πράγματα για την ευκολότερη επικοινωνία με νευροδιαφορετικά άτομα. Έτσι δεν θα πρέπει να αποκλείουμε άτομα που δεν μας κοιτάζουν στα μάτια, κάνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις, είναι ντροπαλά πολύ ή έχουν “δυσκολία” στη κοινωνική επαφή (δεν πρόκειται περί δυσκολίας μα απλά για διαφορετική αντίληψη της κοινωνικότητας) κλπ. Δεν πρέπει να σχολιάζουμε κακώς αυτά τα άτομα (δε λέμε “το καθυστερημένο” πχ κλπ) αλλά πρέπει να τα κάνουμε δεκτά με τη διαφορετικοτητά τους και να μάθουμε από το δικό τους τρόπο με τον οποίο βλέπουν το κόσμο μας. Ο αυτισμός και κάθε νευροδιαφορετικότητα (neurodiversity) είναι μια φυσική κατάσταση, όπως πχ είναι και ο ασεξουαλισμός, ο τρανσεξουαλισμός ή η τριτοφυλία (το να είσαι ανάμεσα σε γυναίκα και άντρα). Δεν αποτελεί ασθένεια και όλες οι δυσκολίες των νευροδιαφορετικών ανθρώπων (όπως και των τρανσεξουαλικών και τριτοφυλικών κλπ) πηγάζουν από το κοινωνικό αποκλεισμό και όχι απο τη κατάστασή τους, η οποία σε μια ελεύθερη κοινωνία θα θεωρούνταν ειδικό δώρο απο τη φύση. Τα αυτιστικά άτομα κάθε χρόνο στις 18 Ιουνίου οργανώνουν το Autistic Pride Day που είναι μια προσπάθεια μιας ομάδας με το όνομα Aspies For Freedom (AFF) που ιδρύθηκε το 2004. Αιτήματα/απαιτήσεις των αυτιστικών είναι να μην τεστάρεται ο αυτισμός πριν τη γέννηση, να μη γίνονται οι αυτιστικοί θύματα “θεραπειών” με αρνητικά αποτελέσματα, να σταματήσει η κοινωνία να θεωρεί οτι όλοι οι αυτιστικοί είναι ίδιοι (είναι ένα εύρος παρά μια κατηγορία), να καταρίψει την ιδέα πως ο αυτισμός χρειάζεται θεραπεία, και να καταπολεμήσει το κοινωνικό αποκλεισμό και τις διακρίσεις. Επίσης υπάρχει από το 2008 και το θεσμικό World Autism Awareness Day στις 2 Απριλίου που το καθιέρωσε ο ΟΗΕ με πρόταση της κυβέρνησης του Κατάρ. Σας δίνω μερικά άρθρα από τη Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/Autistic_Pride_Day http://en.wikipedia.org/wiki/Neurotypical http://en.wikipedia.org/wiki/Neurodiversity http://en.wikipedia.org/wiki/Autism http://en.wikipedia.org/wiki/Asperger_syndrome http://en.wikipedia.org/wiki/Autism_rights_movement Στην ιστορία υπήρξαν πολλά πρόσωπα που ίσως ήταν αυτιστικά, δείτε πχ http://en.wikipedia.org/wiki/Historical_figures_sometimes_considered_autistic επίσης πολύ χρήσιμο να δούμε κάποια πράγματα για το γενικότερο κίνημα της αντι-ψυχιατρικής, πχ http://en.wikipedia.org/wiki/Anti-psychiatry κι αυτό ένα γενικό site για αντι-ψυχιατρική: http://www.antipsychiatry.org/ και μερικά sites για το κίνημα των αυτιστικών ατόμων: Filed under: autism, critical psychology, κινήματα, mental health, mental health survivors, psychiatry

ΚΡΙΣΗ: αφορμή για λεηλασία και μέθοδος διακυβέρνησης ή αφετηρία ολικής ρήξης και κοινωνικής αυτοθέσμισης; Πέμπτη 3 Ιούνη, 7 μμ ΄΄Για την Εργασία και την Κρίση΄΄ οι Εκδόσεις των Ξένων παρουσιάζουν τη συλλογή κειμένων των Αnselm Jappe, Norbert Trenkle και της ομάδας “Krisis” Πάθη και χρέη, κρίσεις και λύσεις Σπύρος Μαρκέτος ιστορικός, τμ. πολιτικών επιστημών, ΑΠΘ Kατάσταση έκτακτης ανάγκης από τις 11/9 στη χρηματοπιστωτική κρίση E. Larsen – Sh. Millner συγγραφείς – κινηματογραφιστές, Νέα Υόρκη Προβολή: State of Emergency Συναυλία: Vagabonds Παρασκευή 4 Ιούνη, 7 μμ Εθνικισμός, πόλεμος, ιδιωτικοποιήσεις: το Δ.Ν.Τ. στην πρώην Γιουγκοσλαβία Zdravko Saveski μέλος του κινήματος για την κοινωνική δικαιοσύνη LENKA, πολιτικός επιστήμονας, πανεπιστήμιο Σκοπίων Κρίση και μετανάστευση εισήγηση από το δίκτυο clandestina Oυτοπίες και αντιστάσεις στην αυτοκρατορία του χρέους David Graeber αναρχικός ανθρωπολόγος, Λονδίνο Συναυλία: Baildsa band στο πάρκο της Ροτόντας σε περίπτωση βροχής στο πολυτεχνείο ΑΠΘ ή με την οικονομία ή με την ανθρωπότητα Βρισκόμαστε εμπρός στην κατάρρευση του χρηματιστικού καπιταλισμού (…) Έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο όπου η αισχροκέρδεια, αφού σχεδίασε την ίδια της τη χρεοκοπία, τώρα θέλει να σχεδιάσει και τη χρεοκοπία της ύπαρξής μας. Δεν πρέπει να ασχολούμαστε ούτε με το κρατικό χρέος, που αποτελεί ένα μαζικό αποπροσανατολισμό του δημόσιου ενδιαφέροντος, ούτε με το μηχανισμό κερδοσκοπίας που αποκαλούν “ανάπτυξη”. Αν δεν εγκαταλείψουμε την οικονομική πραγματικότητα για να δημιουργήσουμε μια πραγματικότητα ανθρώπινη, θα επιτρέψουμε γι’ άλλη μια φορά τη διαιώνιση της εμπορευματικής βαρβαρότητας. Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση, παρά μόνο μέσα από την εξάπλωση στην πράξη της παρακάτω γενικής αρχής: Το ανθρώπινο προηγείται της οικονομίας. ή με το θάνατο ή με τη ζωή Η χειρότερη εξέλιξη είναι η αδιαφορία για τη ζωή, η απουσία συναίσθησης και αντίληψης, η βία χωρίς συνείδηση. Τίποτα δεν είναι πιο επικερδές για τις κυβερνώσες μαφίες από το χάος, την απελπισία, την αυτοκτονική εξέγερση και τον μηδενισμό που γεννιέται από την εμπορευματική πλεονεξία όπου το χρήμα, ακόμα και υποτιμημένο, παραμένει η μόνη αξία. Εναπόκειται σε εμάς να αδράξουμε τις ευκαιρίες αυτής της εποχής αλλαγών ώστε να δημιουργήσουμε κοινότητες όπου το πάθος για ζωή θα κατανικήσει την τυραννία του χρήματος και της εξουσίας. (…) Αυτή η διαδικασία επανοικειοποίησης έχει ένα όνομα:αυτοδιεύθυνση. έχει επιχειρηθεί επανειλημμένα, και μάλιστα σε εχθρικά ιστορικά περιβάλλοντα. Στην παρούσα στιγμή, με την κατάρρευση της καταναλωτικής κοινωνίας, αποτελεί εμφανώς τη μόνη λύση, τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά. Raoul Vaneigem, 2009 αποσπάσματα από το ‘’Κάλεσμα σε πολιτική ανυπακοή’’ και από συζήτηση δημοσιευμένη στο περιοδικό ‘’e-flux’’, Μάιος 2009 1ο ελευθεριακό φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης Πέμπτη 3 & Παρασκευή 4 Ιούνη 2010, πάρκο Ροτόντας, μετά τις 7.00μμ Εκδοτικές συλλογικότητες, άτομα και ομάδες που συμμετείχαμε στη διοργάνωση του 4ου βαλκανικού αναρχικού φεστιβάλ βιβλίου (Μάιος 2009, Θεσσαλονίκη), πήραμε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση του 1ου ελευθεριακού φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης. Από την ερσινή μας εμπειρία διαπιστώσαμε τόσο τη χρησιμότητα μιας περιοδικής διοργάνωσης για την προώθηση των ελευθεριακών εκδόσεων και ιδεών όσο και την ανάγκη για διάλογο σε χώρο δημόσιo, προσβάσιμο στον καθένα/μιά. Για δεύτερη λοιπόν χρονιά σάς καλούμε σε ένα φεστιβάλ βιβλίου στο πάρκο της Ροτόντας. Το κεντρικό θέμα του βαλκανικού φεστιβάλ ήταν ΄΄από τα βαλκάνια της εκμετάλλευσης και του εθνικισμού στα βαλκάνια της αλληλεγγύης και των αγώνων΄΄. Εκ των πραγμάτων, το φετινό θέμα είναι: ΄΄ΚΡΙΣΗ: αφορμή για λεηλασία και μέθοδος διακυβέρνησης ή αφετηρία ολικής ρήξης και κοινωνικής αυτοθέσμισης;΄΄ Δεν αποτελεί στόχο μας η κατάθεση μιας ενιαίας ανάλυσης για την κρίση αλλά η παρουσίαση διαφορετικών οπτικών και η συλλογική προσέγγιση. Στο δημόσιο αυτό χώρο διαλόγου θα παρουσιαστούν οι απόψεις του Σπ. Μαρκέτου και η ανάλυση του αναρχικού ανθρωπολόγου D. Graeber, η κριτική των Α.Jappe, N. Trenkle και της ομάδας KRISIS και η προσέγγιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης από τους Larsen – Millner, το δίκτυο Clandestina θα αναφερθεί στην κρίση και τη μετανάστευση και, πιάνοντας το νήμα της βαλκανικής αλληλεγγύης, ο Zdravko Savevski από τη LENKA θα περιγράψει την εμπειρία της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Η έκθεση βιβλίων ξεκινά στις 7.00μμ, όπως και οι συζητήσεις. Και οι δύο ημέρες θα κλείσουν με μουσικά σχήματα στο πνεύμα της επανοικειοποιήσης των δημόσιων χώρων ως τόπων συνάντησης και δημιουργίας. Αυτονόητο είναι ότι προσκαλούνται να συμμετάσχουν εκθέτοντας το έντυπο υλικό τους τα άτομα και οι συλλογικότητες που κρίνουν ως σημαντική τη σταθερή διοργάνωση ενός ελευθεριακού φεστιβάλ βιβλίου. Filed under: anarchism, anthropology, festival, φιλοσοφία, βιβλίο, θεωρία, κινήματα

George Katsiaficas Eros effect. Μια νέα προσέγγιση για τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα Τρίτη, 1/6, Αιόλου 42-44, 2ος όροφος, αίθουσα ΚΕΤ, 7 μ.μ. Διοργάνωση: Ομάδα Μελέτης Πολιτικού Λόγου και Πολιτικών Ταυτοτήτων Η ομιλία θα γίνει στα αγγλικά Μαθητής του Χέρμπερτ Μαρκούζε, ακτιβιστής από το 1969 ως σήμερα -αρχικά συμμετείχε στο κίνημα ενάντια στο πόλεμο στο Βιετνάμ και υπήρξε ένας από τους στόχους του FBI στο πλαίσιο του προγράμματος COINTELPRO-, Καθηγητής ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών στο Wentworth Institute of Technology στη Βοστόνη, ο George Katsiaficas διδάσκει σήμερα, ως επισκέπτης καθηγητής, στο Chonnam National University στο Gwangju της Νότιας Κορέας, όπου, μετά την ενασχόλησή του με τα αμερικάνικα και τα ευρωπαϊκά κινήματα, ολοκληρώνει την έρευνά του για τις εξεγέρσεις της δεκαετίας του ’80 και του ’90 στην ανατολική Ασία. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το βιβλίο του Η ανατροπή της πολιτικής: Ευρωπαϊκά αυτόνομα κοινωνικά κινήματα και η αποαποικιοποίηση της καθημερινής ζωής, μετάφραση Παναγιώτης Καλαμαράς, εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, Αθήνα 2007 Για περισσότερες πληροφορίες, βλ. το website του George Katsiaficas www.eroseffect.com «Όταν οι άνθρωποι εναντιώνονται στις συνόδους των ελίτ, προκύπτει μια ενστικτώδης δυναμική αλληλεγγύης και αγώνα. Οι εμπειρίες που βιώνονται σε τέτοιες στιγμές είναι συχνά εμπειρίες ζωής –όπως οι φιλίες και οι ταυτότητες που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια τέτοιων ενεργειών. Ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι πως αυτές οι ενέργειες συσσωρεύουν ενέργεια που μπορεί να αποκρυσταλλωθεί ως ένα ‘eros effect’ [η επίδραση του έρωτα], το ξαφνικό ενστικτώδες ξύπνημα μιας μαζικής αντίθεσης στις υπάρχουσες εξουσίες. Φτάνουν στ’ αυτιά μας παραδείγματα εξέγερσης, που περνώντας τα εθνικά σύνορα ωθούν σε δράση σε προηγουμένως ήσυχες περιοχές. Πιο εμφανές στις συνδεόμενες σε παγκόσμιο επίπεδο εξεγέρσεις του 1968, το παράδειγμα της επίδρασης του έρωτα συνεχίζει να ωθεί σε πολιτικές αλλαγές. Ούτε η ένοπλη εξέγερση ούτε η γενική απεργία, αλλά η μαζική διεκδίκηση του δημόσιου χώρου, μ’ ένα κύμα που κατακλύζει ολόκληρες περιοχές και ξεσπά με πρωτοφανή ένταση, η άρνηση των ανθρώπων να επιστρέψουν όπως συνήθως στις δουλειές τους, μέχρι να γίνουν κάποιες αλλαγές, συνιστά μια νέα τακτική στο οπλοστάσιο των λαϊκών κινημάτων. Η παγκόσμια επίδραση του έρωτα –η δυναμική επανάσταση των ανθρώπων που εξαναγκάζει το παγκόσμιο σύστημα σε μια συστημική αλλαγή των δομών του- μπορεί να είναι το όχημα για την επερχόμενη απελευθέρωση του ανθρώπινου είδους από τις κληρονομημένες και ξεπερασμένες δομές κοινωνικής οργάνωσης που σήμερα συνεπάγονται μια μιζέρια για τόσα πολλά ανθρώπινα όντα. Το να βασιστούμε απλώς στην εμφάνιση μιας παγκόσμιας επίδρασης του έρωτα προκειμένου να υπάρξει ένας μετασχηματισμός του παγκόσμιου συστήματος είναι κοντόφθαλμο. Όμως και το να αγνοήσουμε την αποτελεσματικότητά της ως ενός οχήματος κοινωνικών μετασχηματισμών θα σήμαινε ότι αγνοούμε τη δυναμική των προηγούμενων 40 χρόνων μηντιακής κουλτούρας». Απόσπασμα από το George Katsiaficas, Η ανατροπή της πολιτικής: ευρωπαϊκά αυτόνομα κοινωνικά κινήματα και η αποαποικιοποίηση της καθημερινής ζωής, μετάφραση Παναγιώτης Καλαμαράς, εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, Αθήνα 2007, σελ. 24-25. Filed under: anarchism, βιβλίο, θεωρία, κινήματα, κοινωνιολογία