Το παρακάτω βίντεο είναι απο την ομιλία του Καρατζαφέρη στη Βουλή την Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010! ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: - Ο πρόεδρος έχει υπολογιστή? - Αν ναι, τον κλείνει ή φοβάται μη του σβηστεί η “ύλη” που έχει μαζέψει με κόπο και ίδρωτα? Τα βιβλία του Πλεύρη, του Βελόπουλου-Λιακόπουλου και λοιπών τηλεβιβλιοπωλών κανιβάλων! - Γιατί ο πρόεδρος καταγγέλει τον νυν πρόεδρο της ΔΕΗ για μελλοντική του πράξη, όταν η ίδια “εγκληματική” εταιρία (ελέγχεται από το δημόσιο τί να περιμένει κανείς;) κάνει προγραμματισμένες διακοπές ρεύματος σε διάφορες περιοχές σπέρνοντας τον πανικό σε χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες? - Από ότι θυμάμαι επί των καιρών της μεταρρύθμισης Γιαννάκου ο πρόεδρος κατακεράυνωνε τους “αιώνιους” φοιτητές, όμως παρέλειψε να πιέσει την αδελφή ΝΔ να μεριμνήσει για τους φοιτητές θύματα της αναλγυσίας της ΔΕΗ ώστε να μη θεωρούνται “αιώνιοι” και να αποζημιώνονται για τυχόν απώλειες “ύλης” απο διακοπές ρεύματος! - Και γιατί οι φοιτητές κι η “ύλη” τους θα ήταν το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα που θα συνέβαινε αν διαγράφονταν ΟΛΟΙ οι σκληροί δίσκοι? Η “ύλη” της Aσφάλειας μικρή σημασία έχουν πρόεδρε ή ξεπούλησες τα ιδανικά σου! Τόσο φακέλωμα και ρουφιανιά τσάμπα θα πάνε? - Είναι 2 εκατομμύρια οι υπολογιστές στην Ελλάδα? Αυτό πως βγαίνει? Μετα βίας δηλαδή οι υπολογιστές της Ελλάδας ξεπερνάνε τον αριθμό των μεταναστών υπανθρώπων? Για φαντάσου… - Τώρα εμείς γελάμε, αλλά αυτός είναι η δεύτερη σημαντικότερη συνιστώσσα των κυβερνήσεων της άρχουσας τάξης τα τελευταία 7 χρόνια! Υ.Γ. Thnx to gmargari για την επισήμανση του βίνδεου! Related Posts:Εκστρατεία “Όλα είναι OK!” ή… πως να σπείρεις τον πανικό με μία ντουντούκα!Everything is OKΜικρόπεων έγερσις ελλείψει λαϊκής εξέγερσης3ήμερο εκδηλώσεων του ελληνικού Zeitgeist Social NetworkΣυνεχίζοντια οι “επιθέσεις” εναντίων των πλέον “αξιότιμων” πρυτάνεων και ακαδημαϊκών “δασκάλων”!

Αναδημοσιέυουμε από Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος – Βοτανικός Κήπος: Εκδήλωση-Συζήτηση ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ MARINALEDA ή αλλιώς…πως η ΟΥΤΟΠΙΑ γίνεται ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Oμιλητής: Juan Manuel Sanchez Gordillo (δήμαρχος της αυτόνομης κοινότητας την Μαριναλέντα) ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ στις 20:00 ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΒΟΤΑΝΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ H Marinaleda, μια κοινότητα 2645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα. “Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους! Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ως τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες” Σχετικοί σύνδεσμοι: http://en.wikipedia.org/wiki/Marinaleda,_Spain (στα Αγγλικά) http://www.marinaleda.com/, επίσημη ιστοσελίδα(στα Ισπανικά) Ελληνικός τύπος: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=153783 Related Posts:Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε…Όταν τα ΜΜΕ κουκουλώνουν την ιδεολογία του “Εθνικιστικού Παραληρήματος και του Νεοναζισμού”Εκδήλωση της Συλλογικότητας SID στα Γιάννενα 16 Μαϊου 2009για μια ομότιμη κοινωνία και μια νέα συμμετοχική οικονομίαΠρώτο Πανελλαδικό Κάλεσμα Ανεξάρτητων και Αυτόνομων Σχημάτων

Ο Αντώναρος αρνείται να πληρώσει το εισητήριο του πλοίου για τις καλοκαιρινές διακοπές του επικαλούμενος την βουλευτική του ιδιότητα. Προφανώς έχει αμάξι, οδηγό και όποτε χρειάζεται και συνοδεία (δεν το ξέρω, το φαντάζομαι), απο τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά 15,50 ευρώ δεν έχει. Και φτάνει η “αγανάκτησή” του στο σημείο να κάνει “σκηνή” μπροστά σε όλο τον κόσμο -ο οποίος σημειωτέον περίμενε να πληρώσει κανονικά μετά τον Αντώναρο- διεκδικώντας τα “δικαιώματά” του. Και ο μεροκαματιάρης συνεπιβάτης είναι σαφώς ο μαλάκας που παει διακοπές και πληρώνει, και αυτό είναι το λιγότερο που πληρώνει ο Ελληνας όπως και για τον Αντώναρο το εισητήριο αυτό είναι το λιγότερο απο αυτά που απολαμβάνει ως βουλευτής. Το θέμα είχε συνέχεια με αλληλογραφία της Βουλής και στελέχους της ακτοπλοϊκής εταιρίας ο οποίος πρακτικά καλούσε τη Βουλή να αναλάβει το κόστος της μεταφοράς, διότι προφανώς και δε μπορεί να είνια η εταιρία αυτή που κάνει την εξυπηρέτηση στον κάθε βουλευτή αλλά ο φορέας που είναι υπεύθυνος για αυτόν, δηλ. η Βουλή. Περισσότερα διαβάστε στο tvxs.gr Η ουσία Πάντως το πολιτικό-ηθικό κομμάτι παραμένει: απο την 1η Ιουλίου 2010 τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) έχασαν το προνόμιο να κινούνται με τα ΜΜΜ με το μειωμένο κατά 50% εισητήριο που ίσχυε για αυτά. Επίσης με τις αυξήσεις στα κάυσιμα, λόγω των υπέρογκων φόρων, ήδη τα εισητήρια στα μέσα μεταφοράς έχουν ανέβει στον… Θεό. Το ίδιο και το κόστος μεταφοράς για τον κόσμο που χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του. Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο κάθε Αντώναρος, που ως μέρος του πολιτικού συστήματος χτυπάει συμπονετικά τον λαό που φτωχαίνει στην πλάτη για το παλούκι που του χώνουν και πιο βαθιά κάθε μέρα (που το χώνουν; που;… δε θα πω!), την ίδια στιγμή αισθάνεται ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος για να χτυπιέται σα κακιά πουτάνα (τον φαντάζομαι όχι τιποτα άλλο!) για τα 15,50 ευρώ που -ας δεχθούμε ότι- δικαιούται! Γιατί η ουσία εκεί είναι! Πως ο κάθε Αντώναρος, εκπρόσωπος ή μέλος (ή και τα δύο) της άρχουσας τάξης διαμαρτύρεται υστερικά για μικροπράγματα που μπορεί και να δικαιούται με το γράμμα του νόμου, ενώ έξω ο κοσμάκης για χάρη των τραπεζών, των δανειστών μας και του χρηματιστηριακού τυχοδιωκτισμού πρέπει να υπομένει τις “θυσίες” που κάνει για τη μαμά Ελλάδα των αφεντικών. Και όταν βγάζει μιλιά να του δείχνουν το Μνημόνιο της υπερκυβέρνησης του ΔΝΤ. Και είναι σαφώς διαφορετικό να επιβαρύνεσαι ένα εισητηριάκι στο πλοίο, και άλλο το να είσαι επι μακρόν άνεργος, ή να εργάζεσαι για 500 ευρώ, ή να μη πληρώνεσαι τις υπερωρίες και τα ένσημά σου. Είναι αλλιώς να ξέρεις ότι ό,τι πλήρωνες σε εισφορές τόσα χρόνια δε θα σου εξασφαλίσει παρά ένα επίδομα φτώχειας αντί σύνταξης, ή ότι ως νέος στην αγορά εργασίας δεν πρόκειται να πάρεις ούτε κάν αυτό το επίδομα της ξεφτίλας! Είναι, τέλος, διαφορετικό να υπόκεισαι καθημερινά την τρομοκρατία της απόλυσης και της ανέχειας. Τον καταλαβαίνω όμως τον κάθε Αντώναρο, μπορώ όπως και όλοι μας να μπω στο μυαλό του… όταν κάθε μέρα μπαίνεις στο αμάξι που σου πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες (και έτσι πρέπει κατά τη γνώμη μου), λές καλημέρα στους μπάτσους που πληρώνει ο μαλάκας ο Έλληνας για να σε φυλάνε και στον οδηγό που και πάλι πληρώνουμε εμείς οι υπόλοιποι, όπως και τα διόδια και τις βενζίνες και τα “εκτός έδρας” και τα ταξίδια και και και και και και… … τότε, όταν φτάσει η στιγμή και σου ζητήσει κάποιος “μυστήριος” να βάλεις το χέρι στην τσέπη, σου κακοφαίνεται. Το ίδιο ακρβώς γίνεται και με τα αφεντικά από τα οποία κληρονόμησαν τη νοοτροπία τους οι Αντώναροι! Η οικονομική στενότητα των καιρών αντιμετωπίζεται σταθερά με μία μόνο συνταγή: μέτρα που στίβουν τον κοινωνικό πλούτο και τις πενιχρές αποδοχές των εργατών και των μισθωτών.  Κι όπως οι Αντώναροι έχουν καλομάθει κι άντε τώρα να τους πάρεις το κόκκαλο απο το στόμα! Related Posts:“Μαζικά Ευχαριστώ” ο Καραμανλής προς στους κάθε λογής εργολάβους!"Ανόητη η πιστοποίηση χρήσης Η/Υ"Στα χρόνια του ΔΝΤ: Το Κεφάλαιο απεχθάνεται τον κρατισμό και ζητά κρατικές εγγυήσεις για υψηλά κέρδηΜιλάγαμε για παπ-άριους και παπ-αριές αλλά πλέον έχουμε και μέτρο σύγκρισης!Πανεπιστήμια στη… ζητιανιά!

Η απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων και η κατάρρευση (;) του μύθου ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία «πλεονάζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι», είναι μια καλή αφορμή για κάποιες σκέψεις πάνω στην ιδεολογία. Από το blog “Αφορμή”, ένα ενδιαφέρον άρθρο του Άγγελου Κ. με αρκετά στοιχεία για το ρόλο της ιδεολογίας της κυρίαρχης τάξης στον έλεγχο των εργαζόμενων μαζών. Το αναδημοσιεύουμε εδώ. Καλή ανάγνωση! Κατ’ αρχήν ένας ορισμός: ιδεολογία είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται ένα άτομο τον κόσμο που ζει. Η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή η ιδεολογία που πλειοψηφεί, είναι μια κατασκευή, δεν φυτρώνει στα μυαλά των ανθρώπων από μόνη της. Μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, μορφών μαζικής κουλτούρας όπως ο κινηματογράφος κ.λπ., η πλειοψηφία των ατόμων αποκτούν μια ορισμένη πεποίθηση για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Η πεποίθηση αυτή αντιστοιχεί στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Δηλαδή η κυρίαρχη ιδεολογία έρχεται να επιβεβαιώσει στα μυαλά των ανθρώπων ως «αυτονόητες αλήθειες» τις προϋποθέσεις της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Όπως γράφουν οι Μαρξ και Ένγκελς: «Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Με άλλα λόγια, η τάξη που είναι κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας, είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη. Η τάξη που έχει στη διάθεσή της τα μέσα της υλικής παραγωγής, διαθέτει ταυτόχρονα τα μέσα της πνευματικής παραγωγής, έτσι ώστε, μιλώντας γενικά, οι ιδέες αυτών που δεν έχουν τα μέσα της πνευματικής παραγωγής υποτάσσονται σ’ αυτά. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που συλλαμβάνονται σαν ιδέες, άρα είναι η έκφραση των σχέσεων που κάνουν μια τάξη κυρίαρχη, επομένως οι ιδέες της κυριαρχίας της».[1] Για να πραγματοποιήσει η κυρίαρχη ιδεολογία το ρόλο της πρέπει να εσωτερικευθεί από το άτομο: το άτομο να είναι πεπεισμένο ότι έφτασε σ’ αυτήν την ιδεολογικοποιημένη αντίληψη της πραγματικότητας όχι κατόπιν κάποιας επιβολής (κρατικής ή κομματικής προπαγάνδας) αλλά από μόνο του. Να θεωρεί ως δεδομένο ότι ούτε το εκπαιδευτικό σύστημα ούτε τα ΜΜΕ του επέβαλαν τις ιδέες που έχει. Το κάθε ξεχωριστό άτομο πρέπει να πιστέψει ότι οι ιδέες που έχει αποτελούν προϊόντα της δικής του παρατήρησης του κόσμου και μάλιστα επιβεβαιωμένες από την εμπειρία του στη βάση «αυτονόητων αληθειών», γιατί η «πραγματικότητα μιλάει από μόνη της». Με αυτό τον τρόπο η κυρίαρχη ιδεολογία αποκτά τη δύναμή της. Ενώ η κυρίαρχη ιδεολογία σε πολύ μεγάλο βαθμό παράγεται και αναπαράγεται με συστηματικό τρόπο από τους μηχανισμούς του κράτους αλλά και από τις ίδιες τις πρακτικές της εκμετάλλευσης, για να γίνει η ιδεολογία του κάθε ξεχωριστού αποκαλούμενου «μέσου ανθρώπου» δεν χρειάζεται καμιά εξαντλητική διαδικασία αποδείξεων της ορθότητάς της: η έρευνα σε βιβλία, τα στατιστικά στοιχεία, η συστηματική προσπάθεια θεωρητικής και εμπειρικής στοιχειοθέτησης μιας άποψης, όλα αυτά είναι εντελώς άχρηστα. Όλα αντικαθίστανται από την «αυτονόητη αλήθεια» της κυρίαρχης ιδεολογίας. Όλα είναι εκ των προτέρων «αποδεδειγμένα». Ασφαλώς, ακόμα και η κυρίαρχη ιδεολογία χρειάζεται κάποια εμπειρικά στοιχεία για να είναι αποτελεσματική στον «μέσο άνθρωπο». Αν δεν αντιστοιχούσε σε καμιά εμπειρική αλήθεια η κυρίαρχη ιδεολογία θα κατέρρεε ως χάρτινος πύργος. Αλλά αυτά τα εμπειρικά στοιχεία πρέπει να είναι αποσπασματικά, μερικά, να μην είναι ενταγμένα σε μια συστηματική θεωρητική κατασκευή. Κάτι τέτοιο θα κλόνιζε την «αυτονόητη αλήθεια» τους ανοίγοντας τη δυνατότητα μιας συστηματικής συζήτησης, άρα και την πιθανότητα ανατροπής τους, πράγμα που θα υπέσκαπτε τη δύναμη της ιδεολογίας, την εσωτερίκευσή της στο άτομο. Η δύναμη της κυρίαρχης ιδεολογίας πηγάζει από την πολιτική εξατομίκευση των ατόμων που την εσωτερικεύουν. Ακριβώς επειδή η κυρίαρχη ιδεολογία υφίσταται για να ενισχύσει και να επιβεβαιώσει την ταξική κυριαρχία της άρχουσας τάξης, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει και να είναι η κυρίαρχη άποψη στα μυαλά της πλειοψηφίας των ατόμων, αλλά και ταυτόχρονα να επιβεβαιώνει μια ατομική, απολίτικη θεώρηση του κόσμου: «είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας», «η Ελλάδα είναι το κοινό μας σπίτι». Με άλλα λόγια, συμμετέχουμε ως ξεχωριστά και αυτόνομα άτομα στην κοινωνία, η κοινωνία είναι μια απλή συνάθροιση ατόμων. Με αυτό τον τρόπο η κυρίαρχη ιδεολογία μπορεί να πείσει για την «αναγκαιότητα» μέτρων που στρέφονται ευθέως κατά της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και υπέρ της μειοψηφίας της άρχουσας τάξης, γιατί το άτομο δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό τους ως μέρος μιας τάξης αλλά ως εξατομικευμένο μέλος «της εθνικής κοινότητας», που έχει «προσωπική ευθύνη». Αυτό αποκαλύπτει τον άλλο πυλώνα της δύναμης της κυρίαρχης ιδεολογίας. Τα άτομα που την αποδέχονται και την αναπαράγουν (αν δεν είναι οι επαγγελματίες γκεμπελίσκοι των ΜΜΕ, αλλά απλά μέλη των κυριαρχούμενων τάξεων) δεν το κάνουν από απλή άγνοια ή γιατί, ας πούμε, είναι αφελείς. Το κάνουν, πάνω απ’ όλα, γιατί είναι αδύναμοι, γιατί δεν βρίσκουν οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική προοπτική. Πρόκειται για το «ρεαλισμό» των αδύναμων, των ηττημένων. Η άρχουσα τάξη είναι κυρίαρχη για δυο κυρίως λόγους: Πρώτον δεν είναι εξατομικευμένη. Είναι συγκροτημένη σε αυτόνομες οργανώσεις (π.χ. ΣΕΒ), έχει think tank (ινστιτούτα κοινωνικής έρευνας, οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής), και βεβαίως το ίδιο το κράτος με τις κυβερνητικές ελίτ των κομμάτων εξουσίας να επιβάλουν τις πολιτικές που έχει ανάγκη η κυρίαρχη τάξη. Τα μέλη της άρχουσας τάξης, υπό μια έννοια, είναι εντελώς από-προσωποποιημένα, εκφράζουν περισσότερο συσχετισμούς δύναμης, εκμετάλλευσης και εξουσίας παρά προσωποπαγή υποκείμενα. Στην εξατομίκευση των αδυνάτων, η συλλογική, κοινωνική δύναμη των ισχυρών. Δεύτερον, και εξ’ ίσου κρίσιμο, η άρχουσα τάξη έχει μια ιδεολογία που συνάδει με την κυρίαρχη θέση της στην κοινωνία: θεωρεί, και κατέχει τους πρακτικούς τρόπους να το επιβάλλει, ως «κοινωνικό καλό» ό,τι συμφέρει την ίδια απορρίπτοντας ό,τι θα την έβλαπτε. Επιβάλλει τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος για τους κυριαρχούμενους. Υπάρχει μόνο ένα όριο. Ο φόβος της εξέγερσης των αποκάτω. Αλλά αυτός ο φόβος βρίσκεται υπό έλεγχο (μέσω των κατασταλτικών και ιδεολογικών μηχανισμών ή, αν τα πράγματα οξυνθούν, μέσω μερικών, αποσπασματικών [οικονομικών και πολιτικών] παραχωρήσεων). Το κριτήριο των πράξεών της είναι πάντοτε ένα και μοναδικό: τι συμφέρει στην ίδια, δηλαδή τι αναπαράγει την οικονομική και πολιτική της εξουσία. Η κυρίαρχη ιδεολογία προβάλλει την κοινωνία ως ένα «αδιαφοροποίητο ενιαίο όλον», ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα πεδίο ταξικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης. Το παρήγορο για τις κυριαρχούμενες τάξεις είναι ότι και η άρχουσα τάξη όχι απλά έχει ιδεολογία αλλά μπορεί να πέσει θύμα των ίδιων της των ιδεολογημάτων. Από πολλές πλευρές μάλιστα η άρχουσα τάξη περισσότερο από τις άλλες τάξεις είναι ανίκανη να υπερβεί την κυρίαρχη ιδεολογία, γιατί αν για παράδειγμα η εργατική τάξη έχει κάθε συμφέρον να την υπερβεί (για να υπερβεί έτσι και την κοινωνική θέση που προσιδιάζει σε αυτή την ιδεολογία), η ιδεολογία και η συνείδηση της άρχουσας τάξης έχει σαν ανυπέρβλητο εμπόδιο, το ότι δεν μπορεί να υπερβεί μια ιδεολογία που προσιδιάζει στην ταξική της κυριαρχία (χωρίς έτσι να πάψει να είναι κυρίαρχη). Γι’ αυτό και πολλές φορές οι πολιτικοί εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης φέρονται με τόπο που φαινομενικά είναι γελοίος. Ο Τσόρτσιλ πίστευε ότι η μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν προϊόν εβραϊκής συνομωσίας! Ωστόσο υπάρχει λογική εξήγηση: διαφορετικά θα έπρεπε να δεχτεί ότι οι καταπιεσμένοι εργάτες μπορούν να καταλάβουν την εξουσία και να λειτουργήσουν ένα κράτος από μόνοι τους. Θα έπρεπε να υπερβεί την κυρίαρχη ιδεολογία, για να αποδεχτεί ότι η εργατική τάξη μπορεί να φτιάξει μια άλλη κοινωνία. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες οδήγησε σε «υπερβολικές» απορρυθμίσεις της αγοράς με αποτέλεσμα οικονομικές φούσκες κάθε είδους. Παρά τις προειδοποιήσεις ακόμα και καθεστωτικών οικονομολόγων η ιδεολογική αντιμετώπιση των πραγμάτων οδήγησε το σύστημα ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Στο σημείο αυτό θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι η κυρίαρχη ιδεολογία δεν χρειάζεται να είναι σωστή από την άποψη της θεωρητικής τεκμηρίωσης για να μπορεί να λειτουργήσει. Λειτουργεί επειδή είναι ήδη κυρίαρχη, δηλαδή είναι ήδη μη αμφισβητήσιμη από τις κυριαρχούμενες τάξεις. Οι κυριαρχούμενες τάξεις, ή τέλος πάντων όσοι από τις κυριαρχούμενες τάξεις θα μπορούσαν να αρθρώσουν ένα πειστικό ιδεολογικό λόγο για τα συμφέροντα των από κάτω, μοιραία θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την έλλειψη των κατάλληλων υλικών μηχανισμών και πόρων, αλλά κυρίως θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα όπλα της αστυνομίας (όχι τα ιδεολογικά). Το βασικό επιχείρημα της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι τα όπλα της αστυνομίας, όπως έγραφε και ο Γκράμσι. . Οι «πλεονάζοντες» δημόσιοι υπάλληλοι Μπορούμε να ανιχνεύσουμε όλα τα παραπάνω στην απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων. Όταν άρχιζε η απογραφή τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, καθοδηγούμενα από τους νεοφιλελεύθερους κυβερνητικούς μισθοφόρους και τα αφεντικά-ιδιοκτήτες των μέσων, διέδιδαν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι μεταξύ 1,5 με 2 εκατομμύρια. Το ίδιο νούμερο το πίστευαν και πάρα πολύς απλός κόσμος (μια βόλτα στο διαδίκτυο θα σας πείσει για την «κοινή πεποίθηση»). Χρόνια συστηματικής προπαγάνδας είχαν το αποτέλεσμα η υποτιθέμενη πληθώρα δημοσίων υπαλλήλων να αποκτήσει τη δύναμη του «αυτονόητου» και του «εμπειρικά δεδομένου». Ποτέ κανείς από τους προπαγανδιστές δεν χρειάστηκε να δώσει κανένα συγκεκριμένο και συνολικό στοιχείο για τους ισχυρισμούς του. Θα χρειάζονταν δυο στοιχεία για να τεκμηριωθεί η άποψη των «πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων». Ποιό είναι το ποσοστό των δημόσιων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού, και δεύτερον, για να αποδειχθεί αν αυτό είναι μεγάλο, πόσο είναι το ποσοστό αυτό στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Και τα δυο αυτά στοιχεία ήταν γνωστά και πριν την απογραφή, υπήρχαν και στις εκθέσεις της eurostat αλλά και του ΟΟΣΑ και των άλλων οικονομικών οργανισμών. Ο σκοπός της απογραφής ήταν άλλος: «Λαθροχειρία από την πλευρά της κυβέρνηση αποτελεί η απόκρυψη της πραγματικής σκοπιμότητας της απογραφής. Η σύνδεση της απογραφής με την υπαγωγή στη λεγόμενη Ενιαία Αρχή Πληρωμών, αποτελεί τη βάση για νέες περικοπές εισοδημάτων στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου ενιαίου μισθολογίου, με βάση την αρχή της «εξίσωσης προς τα κάτω». Εκεί θα αναζητηθούν, ενδεχομένως, τα «μαξιλάρια» για περαιτέρω μείωση των κρατικών δαπανών και πολύ περισσότερο στους «περίσσιους» υπαλλήλους των υπό συγχώνευση ή κατάργηση φορέων και υπηρεσιών. Επί της ουσίας, η τρόικα ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ έχει στα χέρια της μια βάση δεδομένων για να υποδεικνύει προγραφές και «αποκεφαλισμούς» υπαλλήλων και υπηρεσιών, με πρώτα θύματα τους συμβασιούχους».[2] Όταν τελικά τα αποτελέσματα της απογραφής έγιαναν γνωστά, ο αριθμός των δημόσιων υπαλλήλων βγήκε 768.009, ενώ απ’ αυτούς μόνιμοι υπάλληλοι είναι μόνο οι 625.738: «Ως μόνιμοι υπάλληλοι του δημοσίου, δικαστικοί λειτουργοί και δημόσιοι λειτουργοί εγγράφηκαν 625.738 άνθρωποι, δηλαδή ποσοστό 82% του συνολικού αριθμού. Επίσης, 53.833 εργαζόμενοι (7%) καταχώρησαν το ΑΦΜ τους ως υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ενώ ως υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου δηλώθηκαν 44.811 (6%). Ακόμη, ως συμβασιούχοι έργου εγγράφηκαν 14.345 (2%), αιρετοί δήλωσαν 12.609 (2%), επι θητεία 7.495 (1%) ενώ οι ωρομίσθιοι και ημερομίσθιοι έφτασαν τους 4.614 (1%). Ως μετακλητοί καταχωρήθηκαν στην απογραφή 1.175, με έμμισθη εντολή 1.003, ως μέλη διοικητικών συμβουλίων 493 ενώ ως πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι, διοικητές και υποδιοικητές οργανισμών 380».[3] Τα πράγματα θα νόμιζε κανείς ότι ξεκαθαρίστηκαν χωρίς αμφιβολία. Ωστόσο, αμέσως το διαδίκτυο γέμισε από σχόλια ανθρώπων που συνέχιζαν να αμφιβάλλουν. Κάποιοι τόνιζαν ότι η απογραφή αφορούσε το στενό δημόσιο τομέα και όταν θα απογραφεί και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας με τις ΔΕΚΟ τότε -ω! του θαύματος- θα αποκαλυφθεί ο «πραγματικός» αριθμός που θα είναι «1,5 έως 2 εκατομμύρια και βάλε»(!!). Ωστόσο τα αριθμητικά δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά απ’ όσο θα τα ήθελε η (κατευθυνόμενη) ιδεολογία. Πρώτον, ακόμα και ο αριθμός των 768.009 θα μειωθεί, έστω και λίγο, και δεύτερον οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι, όπως εκτιμά πλέον η κυβέρνηση, πολύ λιγότεροι των αρχικών της εκτιμήσεων (εκτιμήσεις καθόλου αθώες, μιας και ο σκοπός ήταν να δικαιολογηθούν απολύσεις): «Οι υπάλληλοι που μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ανέρχονται σε 768.009 άτομα, αριθμός ο οποίος ωστόσο εκτιμάται ότι θα μειωθεί- αν και ελάχιστα-, όταν ολοκληρωθεί η διασταύρωση των στοιχείων την οποία διενεργεί η κυβέρνηση. Σε κάθε περίπτωση ο ακριβής αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είναι πλέον γνωστός, γεγονός το οποίο ξεκαθαρίζει το τοπίο, αίρει οποιεσδήποτε παρανοήσεις και αποτρέπει διαστρεβλώσεις. Η ολοκλήρωση μάλιστα της απογραφής και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η οποία εκτιμάται ότι θα ανεβάσει τον αριθμό των υπαλλήλων- μισθοδοτούμενων ή μη από τον κρατικό προϋπολογισμό- σε 950.000 ως και 1 εκατομμύριο, εκτιμάται ότι θα αποσαφηνίσει πλήρως την εικόνα των εργαζομένων στο Δημόσιο».[4] Αλλά ας δούμε τι γίνεται με τα ποσοστά που προαναφέραμε πιο πάνω. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική υπηρεσία της Ελλάδας (δες πίνακα 1) το εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα ανερχόταν σε 4.939.700 άτομα το 2008.[5] Πίνακας 1 Αν υπολογίσουμε το σύνολο όσων μισθοδοτήθηκαν από το δημόσιο, δηλαδή 768.009, τότε το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού βρίσκεται στο 15,5%. Αν τους υπολογίσουμε με βάση τους μόνιμους μόνο (πράγμα που είναι κατά τη γνώμη μου το σωστότερο, γιατί οι υπόλοιποι είναι κυμαινόμενοι και εύκολοι στην περικοπή ή απόλυση τους), δηλαδή τους 625.738, τότε το ποσοστό πέφτει στο 12,6%. Το ποσοστό αυτό πέφτει κάτω του 10% αν ληφθεί υπ’ όψιν οι χιλιάδες των εργαζομένων στη παραοικονομία (κατ’ ορισμένους υπολογισμούς φτάνει το 30% της συνολικής οικονομίας). Αλλά, για να γίνει πιο εμφανές το τι πραγματικά συμβαίνει, ας υπολογίσουμε τώρα τους μόνιμους υπαλλήλους του στενού και του ευρύτερου τομέα (μαζί με τις ΔΕΚΟ) σε 1.000.000 -πάρουμε σαν δεδομένο δηλαδή το μεγαλύτερο νούμερο των κυβερνητικών εκτιμήσεων που αναφέραμε λίγο προηγουμένως, και αυτό προς τα πάνω δηλαδή τους θεωρήσουμε όλους μόνιμους. Σε αυτήν την περίπτωση το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού θα ήταν στο 20%. Επαναλαμβάνω, το τελικό νούμερο θα είναι πολύ χαμηλότερο (αν ληφθεί υπ’ όψιν η παραοικονομία και το γεγονός ότι δεν είναι όλοι μόνιμοι υπάλληλοι), αλλά έστω και έτσι. Οι παραπάνω αριθμοί δεν λένε και πολλά πράγματα αν δεν συγκριθούν με τους αντίστοιχους των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών. Το ποσοστό των δημόσιων υπαλλήλων στις χώρες αυτές κυμαίνεται μεταξύ 7% (το χαμηλότερο, και είναι στη νότιο Κορέα) και το υψηλότερο 30% που είναι στη Σουηδία.[6] Στην Ε.Ε. η απασχόληση στον δημόσιο τομέα αντιπροσωπεύει από το 10% (Γερμανία) ως το 30% Σουηδία (δες πίνακα 2)[7]. Πίνακας 2 Επομένως, ακόμα και αν λάβουμε ως σωστό ένα νούμερο γύρω στο 20% (που επαναλαμβάνω είναι υποθετικό και πολύ υπερτιμημένο) οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα δεν είναι πολλοί με βάση τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες –ακόμα και στην ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη Βρετανία το ποσοστό είναι 17,8%. Και προσέξτε κάτι ακόμα πιο χτυπητό: οι μακράν περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι αναλογικά με τον πληθυσμό, βρίσκονται στις σκανδιναβικές χώρες. Τις χώρες δηλαδή που, παρ’ όλα αυτά, χτυπήθηκαν λιγότερο από τη σημερινή οικονομική κρίση (χώρες στις οποίες ακόμα υπάρχει ισχυρό κράτος πρόνοιας, τουλάχιστον συγκριτικά με τις υπόλοιπες). Αλλά θα πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί το εξής: το ελληνικό κράτος είναι πράγματι σπάταλο. Αλλά είναι σπάταλο στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αφεντικών και στην προστασία αυτών των συμφερόντων. Ο μέσος πολίτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τεράστιες ελλείψεις στα νοσοκομεία που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του (και πολλές φορές τη ζωή του). Θα ταλαιπωρηθεί σε τεράστιες ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες και στα υπουργεία που θα πάει για να «εξυπηρετηθεί». Τα όσα δάση έχουν απομείνει κινδυνεύουν να εξαφανιστούν από τις ελλείψεις σε πυροσβεστικά μέσα και προσωπικό. Πως εξηγούνται λοιπόν αυτές οι ελλείψεις; Στους 768.009 που μισθοδοτούνται από το δημόσιο θα πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι πάνω από 160.000 είναι όσοι υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας και το μόνιμο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Στον ελληνικό στρατό υπάρχουν 55 ταξίαρχοι εν ενεργεία ενώ ο στρατός των ΗΠΑ έχει μόλις 58! Σε σχέση με τον πληθυσμό της η Ελλάδα είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο αναλογικά πληθυσμό αστυνομικών στην Ευρώπη.[8] Επίσης θα πρέπει να προστεθούν στο λογαριασμό τα εκατομμύρια ευρώ που πληρώνει το ελληνικό κράτος στους παπάδες, οι οποίοι είναι επίσης δημόσιοι υπάλληλοι.[9] Αν κάνετε τις αφαιρέσεις θα δείτε ότι το ελληνικό κράτος έχει έλλειψη δημοσίων υπαλλήλων για την εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά πλεόνασμα στην αστυνόμευσή του… «Το πραγματικό» ως ιδεολογικοποιημένη εικόνα Στο σημείο αυτό θα επανέλθω πάνω στα ζητήματα που έθεσα στο αρχικό μέρος αυτής της δημοσίευσης. Στο θέμα της ιδεολογίας και του κρίσιμου ρόλου της στη διαμόρφωση της πραγματικότητας. Βρισκόμαστε στη μέση μιας από της χειρότερες μεταπολεμικές οικονομικές κρίσεις. Πολλοί τη συγκρίνουν με αυτήν της δεκαετίας του 1930. Η κρίση αυτή θα μπορούσε (υπό την οπτική μιας Αριστερής κριτικής) να χαρακτηριστεί ως η επιβεβαίωση της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού. Η απορρύθμιση των αγορών και της αγοράς εργασίας αντί να οδηγήσουν το σύστημα σε μια διαρκή και χωρίς όρια ανάπτυξη (όπως διεκήρυτταν οι νεοφιλελεύθεροι προπαγανδιστές), το έφεραν τελικά στο χείλος της καταστροφής. Η ασύστολη κερδοσκοπία του μεγάλου κεφαλαίου στην κτηματαγορά στις ΗΠΑ οδήγησε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης στα τέλη του 2007. Χρειάστηκε η παρέμβαση του κράτους για να σωθεί το σύστημα. Κατά ορισμένες εκτιμήσεις μέχρι τώρα τα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη έχουν ξοδέψει πάνω από 20 τρισεκατομμύρια δολάρια για να μην οδηγηθεί το σύστημα στον γκρεμό όπως τη δε

“Στα χρόνια του ΔΝΤ, οι Έλληνες έκαναν την πάπια. Όταν θέλησαν να κακαρίσουν, ανακάλυψαν πως ήταν κότες. Και έκατσαν στ’ αυγά τους.” από Ράκος Κουρελάριος Όρεξη να έχεις, λίγα γράμματα να ξέρεις και μια στάλα μυαλό στην κούτρα σου… Τότε όπου σταθείς σε καθημερινή βάση νιώθεις τις αντιθέσεις της κατάστασης και στην Ελλάδα και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι συστημικές αντιθέσεις που δε μπορεί πλέον να εξισορροπηθούν ούτε καν για λίγο. . Συμμορφώσου… και χάζευε το μπατιρντί του μαύρου χρήματος Από τη μία οι κραυγές της “συμμόρφωσης” οι οποίες εδώ και μήνες έχουν εξισώσει τη διεκδίκηση και την απεργία με την εθνική προδοσία, πρακτικά ταυτίζοντας τους αφεντάδες με την πατρίδα, και από την άλλη τα φαινόμενα που δείχνουν ότι κανένα αντίκρυσμα δεν έχουν οι θυσίες του κόσμου. Ασχέτως του πως, ποιοι, γιατί, πότε έγιναν κάποιες απεργίες που ακύρωσαν μερικά δρομολόγια πλοίων προς τα νησιά του Αιγαίου αυτές χαρακτηρίστηκαν “Μεγάλη απώλεια εισροής χρήματος” από τα ΜΕΓΚΑ, τα ΑΝΤΕΝΝΑ, τα ΣΚΑΙα κλπ. Έλα όμως που βάσει των στοιχείων που το ίδιο το κράτος τώρα ανακοινώνει, στις τουριστικές περιοχές η φοροδιαφυγή αγγίζει το 80%. Ma que μάυρο χρήμα λέμε? Με άλλα λόγια αυτό που έγινε είναι ότι τα ΜΜΕ απαίτησαν την καθήλωση του λαού στις καρέκλες του για να μπορέσουν οι τυχοδιώκτες να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Να τα αρπάξουν χοντρά και μαύρα. Και για να αντιληφθεί κανείς για τι πράγμα μιλάμε, αρκεί να σκεφτεί το μέγεθος της φοροδιαφυγής που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια… το απόλυτο high score! Εδώ με τη σημερινή κατάσταση και το υποτιθέμενο κυνηγητό, κάνουν ένα ντου οι αρχές στα “διασκεδαστήρια” των νησιών (Μύκονο, της Πάρο, Σαντορίνη, Ρόδο, κλπ κλπ) και βρίσκουν κατά μέσο όρο πάνω από  100 παραβάσεις στο καθένα. Και το γέλιο έχει και συνέχεια, γιατί είναι οι πισίνες των ιδιοκτητών των μαγαζιών αυτών  και των θαμώνων τους που βρίσκει το κράτος να είναι αδήλωτες στην Εκάλη, ενώ τους ίδιους πάλι βρίσκουν να χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στην Εφορία με μόνο το 10-15% να δείχνουν διάθεση να διακανονίσουν την πληρωμή των χρεών τους! Στην ίδια συνομμωταξία και οι γιατροί του Κολωνακίου με εισόδημα κάτω απο… 10.000 που προκλητικά αδιαφορούσαν για τα πρόστιμα των διαπιστωμένων παραβάσεών τους και συνέχιζαν να φοροδιαφεύγουν από το επόμενο κιόλας λεπτό του ελέγχου τους. Κάτσε εσύ τώρα να μιλάς για τουριστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα όταν αυτοί είναι οι αφρόκρεμα των επιχειρηματιών που παίζουν μπάλα. Και προπάντων μη τους χαλάς τη μπίζνα με τις αναταραχές που ορέγεσαι! . Η καθόλου αυθαίρετη γενίκευση Το ίδιο μπορεί να το δει κανείς σχεδόν σε όλα τα πεδία της οικονομικής δραστηριότητας. Στους χοντρεμπόρους και τους μεσάζοντες που πνίγουν τον παραγωγό και παίρνουν το 80% του κέρδους από τα αγροτικά προϊόντα, στους λιανεμπόρους που διαμαρτύρονται για τα Κινέζικα προϊόντα και μαγαζιά διεκδικώντας να μείνουν μόνοι τους στην αγορά για να πουλάνε -τι άλλο- τα ίδια Κινέζικα προϊόντα και φυσικά να μη δίνουν αποδείξεις συναλλαγής. Στις ιδιωτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και κατάρτισης με τις κομπίνες των προγραμμάτων και την παραγωγή πτυχίων του κώλου (ΚΕΚ, ΙΕΚ, τώρα και “μεταλυκειακού επιπέδου”!), με όλες τις κερδοσκοπικές τάσεις των καρτέλ της αυτορυθμιζόμενης αγοράς η οποία έχει χρηματιστηριοποιήσει στο έπακρο ακόμα και τα προϊόντα πρώτης ανάγκης (θυμηθείτε τα καρτέλ, την επισιτιστική κρίση πριν λίγους μήνες και την τωρινή κερδοσκοπία με το σιτάρι),  λαχανικά… και πάει λέγοντας. Ένα ακόμα ενδιαφέρον παράδειγμα που δείχνει ότι η τυχοδιωκτική συμπεριφορά του Κεφαλαίου δεν είναι χαρακτηριστικό ενός συγκεκριμένου επιπέδου οικονομικής δραστηριότητας, ότι δεν είναι για παράδειγμα τυχοδιώκτες μόνο οι “μπακάληδες”  της αγοράς αλλά ένα φαινόμενο που κλιμακώνει βάσει του μεγέθους του τζίρου και της γεωγραφικής δραστηριοποίησης του Κεφαλαίου. Μεγάλες εταιίρες με διεθνή παρουσία (Corporations) πουλάνε στην ΔΝΤελεγχόμενη Ελλάδα ακριβότερα από την Γερμανία της Μέρκελ. Γνωστές αλυσίδες που διαφημίζονται όλες ανεξαιρέτως με το “πουθενά φθηνότερα!” πουλάνε ακριβά αφού έρχονται όλες σε συννενόηση -ως καρτέλ- για το ΠΟΥ θα ορίσουν τον “ανταγωνισμό” που τους εξασφαλίζει τα περισσότερα κέρδη δείχνοντας ότι τα περί ελεύθερης αγοράς είναι για γέλια [*]. Τι αποδεικνύεται; Ότι το μόνο σημείο ισορροπίας του ιδιωτικού ανταγωνισμού είναι αυτό του συνεννοημένου υπερκέρδους! . Επιχείρηση και επένδυση σημαίνουν… σίγουρο κέρδος με κρατική εγγύηση !;; Κατά τα άλλα το ΔΝΤ μας λέει ότι για να ανοίξει η αγορά πρέπει να ξεπουλήσουμε το βιός μας ως χώρα! Για να επενδύσει το ιδιωτικό κεφάλαιο στην παραγωγή ενέργειας πχ, δεν του κάνει η ορθάνοιχτη αγορά ενέργειας που υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να υποχωρήσει η κρατική δραστηριοποίηση, δηλαδή να πουλήσει η ΔΕΗ μονάδες παραγωγής ενέργειας. Πάντως αλλιώς διαφημίζεται η έννοια της ελεύθερης κι ανταγωνιστικής αγοράς. Δε μπορεί ο “καλός” ανταγωνισμός για τους καπιταλιστές να είναι το “να κλείσει το μαγαζί του ο απέναντι για να μπορώ να ανοίξω το δικό μου μαγαζί!”. Δε μπορεί η επιχειρηματικότητα να είναι να στρώσουν το τραπέζι κράτος και λαός και να καλέσουμε για “δωρεάν γεύμα” τους τραπεζίτες και τους μεγαλο-καπιτάλες. Και φυσικά δε ντρέπονται να τα πούνε όλα αυτά ανοιχτά. Βγαίνει λοιπόν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρόεδρος του κόμματος βιομηχάνων (ΣΕΒ) και λέει τα εξής ενόψη της φθινοπωρινής επικαιροποίησης του μνημονίου με το ΔΝΤ που από ότι φαίνεται φέρνει νέο σφίξιμο στο ζωνάρι (που θα έλεγε κι η Αλέκα): “Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα υφίσταται την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας, τα βάρη της φορολογίας, τον λαβύρινθο της πολυνομίας, την αντιεπιχειρηματική νοοτροπία, τον ζηλότυπο κρατικό παρεμβατισμό. Oσο διατηρείται αυτό το ασφυκτικό, παρεμβατικό και διεφθαρμένο πλαίσιο τόσο οι επενδύσεις και η ανάπτυξη θα αποτελούν φευγαλέο όνειρο“. “Αν δεν εγκαθιδρυθούν συνθήκες ανταγωνισμού σε όλους τους τομείς της αγοράς, και πρωταρχικά σε εκείνους που κυριαρχούνται από την κρατική επιχειρηματική δραστηριότητα και τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις του κράτους, οι επιχειρηματικές δυνάμεις δεν μπορούν και δεν πρόκειται να κινητοποιηθούν“. Γιατί κόπτονται ιδιαίτερα για τους τομείς που δραστηριοποιείται το κράτος; Μα είναι απλό. Το κράτος δραστηριοποιείται σε τομείς που αφορούν τη μάζα του κόσμου και αποτελούν νευραλγικούς τομείς για τον έλεγχο γενικότερα της οικονομίας. Δεν ελέγχει σαντουιτσάδικα και καφετέριες! Μιλάμε για λιμάνια, μέσα μεταφοράς,  υποδομές μεταφοράς, παραγωγή ενέργειας, τηλεπικοινωνίες, τραπεζικό τομέα, γραφειοκρατικές-ελεγκτικές υπηρεσίες (π.χ. εφορία, αστυνομία) και υπηρεσίες συντήρησης (π.χ. καθαριότητα χώρων, τεχνική υποστήριξη υποδομών) κλπ.  Εκεί λοιπόν υπάρχουν τα τρελά κέρδη γιατί οι δουλειές είναι σίγουρες και χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσει το Κεφάλαιο κάποιο νέο προϊόν το οποίο θα πρέπει και να προωθήσει στην αγορά. Απλά… χώνουν φράγκα και με απλό μάνατζμεντ και μερικούς ελαστικά απασχολούμενους να σου μία μηχανή παραγωγής πλούτου! Αντίθετα, πόσο ρίσκο διατρέχει ένας ιδιώτης που ναι μεν έχει διαθέσιμο Κεφάλαιο αλλά επιλέγει να επεδύσει σε νέες τεχνολογίες, σε νέα προϊόντα, σε κάτι καινοτόμο? Τεράστιο. Όμως αυτός είναι ο λόγος που το Κεφάλαιο θεωρητικά ζητάει ανοχή από την Κοιωνία, για πάρει τα ρίσκα του και να δημιουργήσει ανάπτυξη! Όχι για να πάρει απλά τα “κλειδιά” ολόκληρων παραγωγικών τομέων για να μονοπωλήσει!  Ε, λοιπον, αν το αναλύσει κανείς όλο το παραπάνω θα καταλήξει ότι το Κεφάλαιο παντού αλλά και στην χώρα μας καταγγέλει τον κρατισμό και την παρεμβατικότητα όμως οι διεκδικήσεις του ταιριάζουν σε ότι πιο κρατικοδίαιτο μπορεί να φανταστεί κανείς! Διότι αυτό λέει ο πρωθυπουργός Δασκαλόπουλος… “αν δε μας τα δώσετε ως κράτος στεγνα και χωρίς περιστροφές ώστε να κονομίσουμε, τότε κρατάμε τα λεφτά μας σε ασφάλεια στους φορολογικούς παραδείσους και θα λέμε πόσο αγαπάμε την Ελλάδα στα λόγια”. . Συμπεριφορές ολοκληρωτισμού απο το Κεφάλαιο; Έλαααα, δεν το πιστεύω! Και επειδή η κουβέντα αυτή αποδεικνύει και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού όταν μιλάει για περιορισμούς και μονοπώλια, πάμε να δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Πριν λίγο καιρό πρώτο θέμα υπήρξε η μεταβίβαση της κρατικά ελεγχόμενης Ολυμπιακής στα χέρια του Βγενόπουλου με το πρόσχημα ότι μαζί με την Aegean θα δημιουργούσαν ανταγωνιστικό περιβάλλον και… το κέρδος θα το έχει ο καταναλωτής με μείωση τιμών! Έλα όμως που το κερδοσκοπικό κεφάλαιο έχει εκ φύσεως τάσεις ολοκλήρωσης, “από γονίδιο μέσα” που λέει και μια φωτισμένη ψυχή. Έτσι προχωρά πίσω από τις κουρτίνες η συγχώνευση Aegean και Olympic Airways που απλά θα μονοπωλήσουν τις εναέριες μεταφορες με ότι αυτό συνεπάγεται. Και κάθεται λοιπόν ο μαλάκας ο τηλεθεατής-καταναλωτής-ψηφοφόρος και βλέπει να δημιουργείται άλλο ένα καρτέλ, μπροστά στα μάτια του και μάλιστα με τη δική του περιουσία, από ποιούς; μα από αυτούς που διοργάνωναν σταυροφορίες ενάντια στον κρατικό έλεγχο και τα μονοπώλια! Το θέμα δηλαδή για τον καπιταλισμό είναι ΠΟΙΟΣ θα ελέγχει τα μονοπώλια και όχι ΑΝ θα υπάρχουν τέτοια! .Υπερσυγκέντρωση κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στην υπερσυγκέντρωση πλούτου και εξουσίας Αξίζει να σκεφτεί κανείς ποια όπλα έχει για να εκβιάσει η κάθε μεριά και πως διαμορφώνεται το πλαίσιο για τις μάχες του μέλλοντος. Δηλαδή αν σήμερα ο εκβιασμός του ΣΕΒ είναι αυτής της χυδαιότητας, τί θα συμβαίνει μετά απο μιά -ας υποθέσουμε- δεκαετή διαχείριση του ΔΝΤ με τεράστια ανεργία και απώλεια κάθε έννοιας προστασίας γα τους εργαζόμενους; Είναι σημαντικό να καταλάβει ο λαός ότι τα καρτέλ ναι μεν παρασιτούν πάνω στο πολιτικό σύστημα και τον πλούτο που παράγει η κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν σχεδόν κατά απόλυτο βαθμό το ίδιο το σύστημα. Ο οπαδός της αγοράς που απολογείται κατακρίνοντας τα “καρκινώματα” που δεν αφαιρούνται από τους ανάξιους κρατούντες παρουσιάζει τον οργανωμένο τυχοδιωκτισμό του Κεφαλαίου ως ένα παράκεντρο οικονομικο-πολιτικής εξουσίας. Στην ουσία όμως είναι τα καρκινώματα κυβερνάνε και νομιμοποιούν κάθε μέρα και περισσότερο τη ληστεία και τον παρασιτισμό τους με νόμους που πρέπει όλοι εμείς να σεβόμαστε. Και κάπου εκεί εμφανίζεται το ρητορικό και συνάμα προβοκατόρικο ερώτημα: Θέλουμε ή δε θέλουμε να ισχύουν οι νόμοι για όλους;! Το ζήτημα είναι να ρωτάμε ποιοι ακριβώς είναι οι νόμοι που καθορίζουν σήμερα την “ευνομούμενη” κοινωνία και αν είναι τυχαίο ότι οι πιο ουσιαστικοί είναι αυτοί που ορίζονται από τους μεγιστάνες του πλούτου.   Τα πράγματα είναι απλά (για να τα λές): μέλλον μπορεί να υπάρξει μόνο όταν απέναντι στην οικονομική ολοκλήρωση του κεφαλαίου ορθωθεί μία ακόμα πιο μεγάλη συγκέντρωση κοινωνικών δυνάμεων στη βάσει των συμφερόντων του λαού και της εργασίας. Ένα μέτωπο που θα αντιπαλέψει τον μονόδρομο του χρηματιστηριακού κανιβαλισμού που κάποιοι επέμεναν να ονομάζουν Τρίτο Δρόμο, αισίως Τέταρτο Δρόμο και σε λίγο δε θα τους φτάνουν τα δάχτυλά ποδιών και χεριών για να τον χαρακτηρίσουν. Μια υπερσυγκέντρωση που θα ξεθεμελιώσει αξιακά και πολιτικά τη νόρμα του κέρδους που κυριαρχεί και θα κινέιται στην προοπτική της εγκαθίδρυσης θεσμών που θα ολοκληρώνουν την αλληλεγγύη και την δίκαιη κατανομή εργασίας και πλούτου στην κοινωνία! Related Posts:Καρτελ-οποίηση της αγοράς: Η απεργία πείνας του Θ.ΤενέζουΕπενδύσεις με ξένα κόλυβα για τις επιχειρήσεις εκπαίδευσης – Τώρα στα νηπιαγωγεία, αύριο;Έρχονται χρόνια δύσκολα! (vol. 1)Ρε γιούφτε, ρε τσίπη, ρε παλιοξεπλένη! Ούτε 15,50 ευρώ;Το θέμα είναι πόσα “πιάνεις” Ellada στα χρηματιστήρια του τζόγου!

Δεν τελεiώνει το καλοκαίρι! Το Υπουργείο Εσωτερκών εκτιμάει ότι τα χρήματα των παραθεριστών δε θα τελειώσουν πριν τον ερχόμενο Οκτώβριο. Τουλάχιστον ευελπιστεί στη μείωση των θερμοκρασιών διότι μοιραία έχουν παρατηρηθεί πολλά περιστατικά αγοραφοβίας ακόμα και στους μη αγοραφοβικούς, μιας και στις ελληνικές δαντελωτές παραλίες των χιλιάδων χιλιομέτρων είναι πιο πολλοί οι ανθρώπινοι κώλοι από τα λέπια των ψαριών που κυκλοφορουν στα εθνικά μας ύδατα. Η λαοθάλασσα που πλατσουρίζει στην θάλασσα της φύσης ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η ανεργία χτυπιέται αποτελεσματικά με την πρόσληψη εποχιακών σερωιτόρων, παρκαδόρων και ναυαγοσωστών και θα είχε φτάσει κοντά στο μηδέν αν δεν ηταν δύσκολη η ευρεση αρκετών ανέργων οι οποίοι να πληρούν τα προσόντα των θέσεων βάσει των ISO PARALIAKH και ISO BAYWATCH. Υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΣΕΠ σε πηγαδάκια συζητούν το πόσο δύσκολο είναι να βρεί κανείς το κατάλληλο ύψος, το μέγεθος μπούστου, το πλήρες ντεκαπάζ, κλπ για τη στελέχωση του Σώματος Μπανιστηριτζήδων και Ναυαγοσωστών Ελληνικών Παραλιών. Το Υπουργείο Οικονομικών θεωρεί βέβαιο ότι με τη μείωση των θερμοκρασιών οι πλήστοι παραθεριστές θα μεταφερθούν σε πιο βουνίσια μέρη κατανέμοντας δίκαια την οικονομική δραστηριότητα του τουρισμού μας. Το σχέδιο το οποίο επεξεργάζονται οι αρμόδιοι είναι οι ναυαγοσώστες, σερβιτόροι να γίνουν εκχιονιστές και δάσκαλοι χειμερινών σπορ ώστε να κρατηθεί σε μηδνικά επίπεδα η ανεργία. Οι παρκαδόροι απλά θα συνηθίσουν να δουλεύουν σε χαμηλότερες θερμοκρασίες και μεγαλύτερο υψόμετρο. Βλέποντας την κίνηση στα εμπορικά κέντρα των πόλεων να είναι στο ναδίρ, όχι λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά λόγω παραθαλάσσιου διακοπαρίσματος των καταναλωτών, οι μικρομαγαζάτορες θα κλείσουν τα καταστήματά τους για να πάνε τελευταίοι για τα μπάνια… των καταστηματαρχών. Πληροφορίες αναφέρουν πως πολλοί δεν βλέπουν επισης το λόγο να γυρίσουν πριν τον βαρύ χειμώνα και προχωρουν μέχρι και σε ξενοίκιασμα των επαγγελματικών τους χώρων και την εκμετάλλευση των νέων τουριστικών ευκαιριών. Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ.Δασκαλόπουλος, ανέφερε ότι η “Κυβέρνηση των Βιομηχάνων θα τα κατάφερνε καλύτερα από το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα!”. Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, Κ.Μίχαλος, δήλωσε ικανοποιημένος για τις νέες ακομα πιο ελαστικές μορφές εργασίας που επιτρέπουν αυτή την προσαρμοστικότητα στο “επιχειρήν”. “Η κινητικότητα ανθρώπινου δυναμικού και κεφαλαίου πόλη-παραλία-βουνό και πάλι απο την αρχή, μόνο καλό μπορεί να κάνει στον τόπο”, δήλωσε. Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, δήλωσε ότι επιβεβαιώθηκε για αυτά που έλεγε πριν απο καιρό ότι “υπάρχουν πολλά λεφτά σε σεντουκια θαμμένα” τα οποία τώρα με τον ξέφρενο τουρισμό ξαναμπήκαν στην αγορά. Δυναμική ήταν επίσης η παρέμβασή του για την κακή ποιότητα των κινεζικών σωσιβίων τα οποία “δε προλαβαίνεις να τα φουσκώσεις και σκάνε” και επέριψε ευθύνες στους λιγοστους μετανάστες που έχουν απομείνει στη χώρα. Η Χρυσή Αυγή οργάνωσε μία ακόμα εκστρατεία κατά των μεταναστών μικροπωλητών στις παραλίες χρησιμοποιώντας αρχαιοελληνικές κραυγές όπως το “ΑΑΑΑΑΑΑααααααα” που αφαρμόστηκε πρόσφατα στην οδό Ερμού των Αθωνών. Σε φυλλάδια που μοιράστηκαν αναγράφεται ότι “μόνο αν ξυπνήσει η Γενναία Ψυχή των Ελλήνων και κάνουμε ανθρώπινη φυλετικά καθαρή παραλιακή αλυσίδα ως άρια φυλή τότε θα εμποδίσουμε τις καραβιές των μισοπνιγμένων μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα για να την μετατρέψουν σε ένα μουσουλμανικό κρατίδιο”. Η κυβέρνηση από την πλευρά της εξαπέλυσε πυρά κατά του Αντώνη Σαμαρά ο οποίος όπως πάει δε θα αφήσει κανέναν από όσους κυβέρνησαν επί Ν.Δ στη “μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη” και μετά οι αναφορές στο γκρίζο παρελθόν της δεν θα έχουν αντίκρυσμα. Μάλιστα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συμβούλεψε τον Σαμαρά πως αν είναι να κάνει τέτοιες δραστικές αλλαγές τότε θα πρέπει να αλλάξει και το όνομα της παράταξης. “Αφού τη Νέα Δημοκρατία δε μπορεί να την μετονομάσει σε Νέα Νέα Δημοκρατία, ας την πει Πολιτική Άνοιξη”, είπε σε κύκλο δημοσιογράφων. Η Αλέκα Παπαρήγα σε κόφι μπρέικ με τον Μαϊλη σχολίαζαν την “Πολυδιασπασμένη Δεξιά” η οποία, όπως έλεγαν,  έχει χάσει τον έλεγχο και δε μπορεί πλέον να διαχειριστεί τη πιο έντονη από ποτέ κρίση του Κεφαλαίου. Σε ερώτηση δημοσιογράφου από το θεματικό περιοδικό “Κυνήγι Ψηφοφόρου και Διασπασμένη Εργατική Ένότητα” για το αν την προβληματίζει ότι ακόμα και διασπασμένη η Δεξιά των ΠΑΣΟΚ-Διαγραμμένοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Μπακογιάννη κυβερνά μαζί με το ΔΝΤ και διεκδικεί να διαμορφώσει κυβερνητικές πλειοψηφίες για το εγγύς μέλλον ενώ η διασπασμένη Αριστερά τον παίζει συστηματικά… απάντησε ότι “Όσο πουλάμε Ριζοσπάστη κρατάμε αναμμένη τη φλόγα της Επανάστασης του Προλεταριάτου. Όλοι αυτοί οι προδόες του λαού το μόνο που θα καταφέρουν είναι να κάνουν λίγο πιο δυσανάγνωστες τις ανακοινώσεις μας, διότι άλλιώς ‘γράφει’ στο χαρτί το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ, αλλιώς το ΠΑΣΟΚ-Διαγραμμένοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ-Μπακογιάννη-ΛΑΟΣ-ΕΕ”. Τέλος τόνισε ότι η διαφορά της δημοκρατίας του κόμματος που θεωρεί ότι έχει την αντποροσωπεία του κομμουνισμού στην Ελλάδα και των αλλων κομμάτων είναι ότι: “στα άλλα κόμματα οι διαγραμμένοι ιδρύουν δικά τους κόμματα, σε εμάς τους ξεχνάει κι η μάνα τους λόγω των ισχυρών θέσεων του ΚΚΕ”. Και του ισχυρού κυνηγητού, λασπολογίας και λοιδωρίσμού, προσθέτουν οι κακές οι “αντικομμουνιστικές” γλώσσες!  Related Posts:Ο πιο καλός ο “μοναχός” και η Φ.Πιπιλεί/ήΟ πιο καλός ο "μοναχός" και η Φ.Πιπιλεί/ήΚεφάλαιο-Εργοδοσία: “Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για είμαστε από πάνω από τους εργαζόμενους!”Πολλά Μεγάλα “Αυγά” υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ!Πολλά Μεγάλα "Αυγά" υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ!

Στους περίεργους καιρούς που ζούμε ομολογώ πως ένιωσα την ανάγκη να πάρω “γραμμή” απο κάποιον διότι μοναχός στον κυμματώδη βούρκο των εγκεφαλικών κυττάρων μου ένιωθα μακρυά απο την Ανωτερη Δύναμη που κυβερνά τον κόσμο μας. Κι αφού οι φωστήρες του κοινοβουλίου διακοπάρουν και δε μπορούσαν να με ξεχαρμανιάσουν από τη δίψα μου να μάθω τι μέλλει γεννέσθαι στράφηκα σε ότι πιο σοφό κυκλοφορεί στην πιάτσα! Λέω: δε μπορεί οι καλοί τηλεβιβλιοπώλες του ΤΗΛΕΑΣΤΥ που τον πουλάνε -σε τιμή ευκαιρίας πάντα, για ένα περίεργο λόγο- με τα κοντέινερ κάτι θα ξέρουν. Πάτερ Παϊσιος… ο σοφός γέροντας και διαπιστευμένος από το Άγιο Πνεύμα προφήτης ο οποίος θέλει να μας ανοίξει τα μάτια, αλλά εμείς οι τυφλοί που κουβαλάμε όλα τα δαιμόνια τον αγνοούμε. Για να είναι δίκαιος κάποιος, πριν αρχίσει να κρίνει τον Παϊσιο πρέπει να αναφέρει πως οτιδήποτε έχει γραφτεί για αυτόν είναι αναφορές τρίτων για τα όσα έλεγε. Ο ίδιος ο μοναχός ποτέ δεν έγραψε κάτι ολοκληρωμένο ο ίδιος και αυτό αφήνει πολλά περιθώρια για το τι και ποιού τα γραφόμενα μπορεί να παρουσιάζονται ως κηρύγματα του Παϊσιου. Οπότε είναι αυτονόητο ότι μπορούμε να κρίνουμε μόνο αυτό που παρουσιάζεται ως “Παίσιος”. Ταυτόχρονα όμως, αυτή η σημείωση δε σημαίνει ότι αφήνω κάποιο περιθώριο πιθανόητας να ήταν προφήτης ή σε επικοινωνία με οποιονδήποτε θεό και απλά κάποιοι τον σπιλώνουν με τα όσα του αποδίδουν. Κάτι ενδιαφέρον που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι ότι πολύ συχνά στην Εκκλησία (κάθε θρησκευτικού δόγματος)  καθιστώνται διάφοροι άνθρωποι τρισμεγιστοτιτανοτεράστιοι χωρίς να έχουν γράψει οι ίδιοι κάτι. Απλά κάποια κείμενα παρουσιάζονται, από άλλους μοναχούς, απο πιστούς, ακόμα και από την “παράδοση” -κάτι σαν τη μυθολογία ένα πράγμα- και μαζί με μία εκ των υστέρων και πάντα εκ του ασφαλούς αγιοποίηση του συγκεκριμένου προσώπου επιχειρείται να εισηχθούν στον τρόπο σκέψης των πιστών ως αναμφισβήτητες αλήθειες. Και πετάγεται τώρα κάποιος και λέει: “Ασε ρε μεγάλε που θα πεις για τον Παϊσιο εσύ… ότι δεν έγραψε και τέτοια. Εδώ ο άνθρωπος ήταν άγιος μοναχός…”. Νομίζω ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτός ακριβώς ο τρόπος αντιμετώπισης της αμφισβήτησης της θρησκευτικής παραφιλολογίας. Υπάρχει μία συγκεκριμένη πατέντα: κατασκευάζονται δύο αλληλοστηριζόμενοι πόλοι για το θρησκευτικό “προϊόν”. Ο ένας είναι το ίδιο το προφίλ του δήθεν άγιου, που μοσχοβολούσε όταν πέθανε, που αιωρούταν στο κελί του όταν προσευχόταν, που σε έβλεπε απο μακρυά και ήξερε τα πάντα για σένα, που ενώ δεν είχε τηλεόραση ήξερε τα πάντα για το τι κατάσταση επικρατούσε έξω, που πήγε ο “τάδε” -λένε- και του είπε “έτσι” και ο πατέρας του απάντησε “αλλιώς” (πώωωωωωωωω τι είπε τώρα),  ότι νήστευε 40 μέρες και δεν έπινε ούτε νερό -μόνο κόκα κόλα-… και άλλα τέτοια σημάδια αγιοσύνης! Και ο δεύτερος πόλος είναι τα δήθεν γραφόμενα του δήθεν αγίου τα οποία είναι έτσι κατασκευασμένα ώστε σε κάθε 10 λέξεις να έχει 1 φορά τη λέξη Χριστός, 1 φορά τη λέξη Παναγία, 1 φορά τη λέξη Θεός, 1 φορά ταναφορά στους Άγιους Αποστόλους (ή αντιπροσωπεία τους), 1 αναφορά στις Γραφές, συν τις λέξεις Ελλάδα, Εκκλησία, Πίστη, Αλλόθρησκοι και Διάβολος… έκλεισε η δεκάδα. Όταν πας λοιπον να εκφέρεις μια άποψη που διαφωνεί με ένα τέτοιο κείμενο τότε απλά τα βάζεις όλους τους παραπάνω. Και ο “καλός” χριστιανός που σε ακούει να παλεύεις με το Θεό και όλο το… επιτελείο του δε μπορεί -ή δε θέλει- να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των γραφόμενων για τα άγια, κατά την θρησκεία που πιστεύει, και των ίδιων των άγιων στα οποία αναφέρεται η πίστη του. Έτσι πάει να κρίνει κάποιος αυτά που έλεγε ο τάδε σοφός γέροντας… “μα τι λές αυτός ήταν άγιος και μπουρου μπουρου”, πάει ο αλλος να πει ότι δεν βγαίνει απο πουθενά ότι ο γεροντας ήταν άγιος ώστε να προλάβει την προηγούμενη περίπτωση… “μα είναι δυνατόν να έχουν γραφτεί αυτά τα εμπνευσμένα και σοφά και άγια και χριστιανικά πραγματα από άνθρωπο που δεν ήταν άγιος??” Εκ πεποιθήσεως θεωρώ ότι όσα αναφέρονται στα κείμενα αυτά είναι -το λιγότερο- κατασκευασμένες μπούρδες που τις αποδίδουν σε όποιον άγιο βρούν διαθέσιμο. Και προσωπικά ονειρεύομαι ένα μέλλον όχι όπως το βλέπει ο κάθε δήθεν  Παϊσιος: ζωφερό, με αίμα σκοτωμούς και επικράτηση των Ανώτερων Ελλήνων Χριστιανών, αλλά ένα μέλλον όπου όλα αυτά θα τα μαζέψουν κάποιοι και θα φτιάξουν την “θρησκευτική μυθολογία” η οποία ίσως διδάσκεται όπως και η αρχαίοελληνική μυθολογία. Κι αν κάποιος νιώσει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τη θρησκεία του θα του απαντήσω εμμέσως πως αν εγώ ήμουνα ο Χ Παϊσιος και ένας τρίτος με κατηγορούσε ότι δεν έγραψα ο ίδιος κάτι θα του απαντούσα “Καλά ρε μεγάλε, εδώ ολόκληρος Χριστός και δεν έγραψε ούτε το όνομα του κάπου, εμένα τον Χ Παϊσιο βρήκες να κατηγορήσεις;;”. Και αυτό αποδεικνύει πως δουλεύει το μαγαζί Εκκλησία Α.Ε. στους αιώνας των αιώνων, από τους σαμάνους μέχρι και σήμερα σε όλα τα μέρη του μικρού κόσμου μας. . Προφητείες Παϊσίου για τα εθνικά θέματα Όπως στην αρχή έγραφα, έψαχνα να διαβάσω κάτι φωτισμένο και τα διαμόνια μου με έριξαν πάνω στο, προφανέστατα, πόνημα κάποιου το οποίο αποδίδεται στον μοναχό-προφήτη Παϊσιο. Καλη διασκέδαση! Και λίγος σχολιασμός στο τέλος… ================================= Ο πατήρ Παΐσιος, ένας σύγχρονος μας προφήτης του Θεού, με την βαθιά του αγάπη για το Γένος μας, που το αποκαλεί Νέο Ισραήλ, προφητεύει με ενάργεια, προσθέτοντας νέα λεπτομερέστερα στοιχεία στις προφητείες τού Αγαθαγγέλου,Αγίου Κοσμά του Αιτωλοπροφήτη Ιεζεκιήλ. φτάνοντας μέχρικαι τον Τονώνει, με τις αλήθειες που του αποκαλύπτει το Άγιο Πνεύμα, εμάς τους σημερινούς ολιγόψυχους Έλληνες, που βαλλόμαστε σχεδόν από τους πάντες για την ελπίδα μας, που με χαρά διαλαλεί και ο ίδιος: ¨Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι¨. Το πιο κάτω κείμενο είναι αυτοτελές το 10ο κεφάλαιο από το πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο για τον Γέροντα: ¨Λόγοι χάριτος και Σοφίας¨ από τον Αγιορείτη π. Μακάριο Αγιαννανίτη. . ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΝΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΤΟΪΚΟΥΣ Η φωτιά που άναψε στα Βαλκάνια θα επεκταθεί . Η σημερινή ρωσική ηγεσία θα ανατραπεί και οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων θα συγκρουστούν με τους Νατοϊκούς στο έδαφος της Τουρκίας, η οποία θα εξαφανιστεί από τον χάρτη . Η Κύπρος θα δεχθεί προσωρινό ράπισμα από τους Τούρκους . Μέσα όμως από την Γενική Σύρραξη θα ξαναγεννηθεί το «Βυζάντιο». Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι … Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του . Ο παλαιός Ισραήλ , οι παλαιοί ευσεβείς , που ήταν Εβραίοι , εκπαιδεύτηκαν επτάκις . Και εβδομήκοντα χρόνια ήσαν αιχμάλωτοι στους Χαλδαίους (τους σημερινούς Πέρσες). Μόλις τελείωσε ο κανόνας τους επανήλθαν . Ήταν μια παιδεία , ένα ράπισμα για να τους ξυπνήσει ο Θεός . Αυτοί , οι Εβραίοι , ήταν ο παλαιός Ισραήλ . Σήμερα ο νέος Ισραήλ είμεθα εμείς . Η δική μας παιδεία όμως είναι εβδομηκοντάκις επτά και όχι επτάκις , διότι εμείς είχαμε τη γνώση .Το εβδομηκοντάκις επτά , που είναι η αιχμαλωσία μας (1453 Άλωση Κων/πόλεως ) από το Ισλάμ , τώρα ακριβώς τελειώνει . Αυτός ήταν ο κανόνας του Θεού για τις αμαρτίες μας . Ένα παρόμοιο είχε γίνει με τον ρωσικό λαό . Πριν 50 χρόνια μαζί με τον γέροντα μου, τον Ιωσήφ τον Έγκλειστο, συναντήσαμε ένα Ρώσο μοναχό , γέροντα . Για να τον ενισχύσουμε για τα δεινά του ρωσικού λαού και την δοκιμασία των πιστών από τον κομμουνισμό , θελήσαμε να του δώσουμε θάρρος , λέγοντας του λόγια παρηγοριάς . Αυτός όμως λέει : «Δεν είναι τίποτα , κανόνας είναι που θα κρατήσει εβδομήντα χρόνια». Εσύ πως το ξέρεις ; ρωτήσαμε . Και η απάντηση του : «Το 1917 , όταν επεκράτησε ο κομμουνισμός , ο Χριστιανισμός εκηρύχθει εκτός νόμου , και όποιος σκότωνε Χριστιανούς ήταν ήρωας . Οι χριστιανοί πανικοβλήθηκαν και οι μεν πλούσιοι εδραπέτευσαν προς την Ευρώπη , οι δε άλλοι έτρεχαν στους ναούς, ελπίζοντας ότι ο Θεός θα κάμει θαύμα για να τους σώσει .Σε ένα μεγάλο ναό , των Αγίων Αποστόλων , μπήκαν πέντε περίπου χιλιάδες Χριστιανοί. Οι μπολσεβίκοι όταν τους βρήκαν έβαλαν φωτιά στο ναό . Ένας από τους χριστιανούς δεν πέθανε . Είχε κατορθώσει να ανέβει ψηλά στους τρούλους και έμενε δίπλα από ένα παράθυρο και ανέπνεε . Αυτός λοιπόν μου είπε , ότι όταν ήρθε η ώρα που άρχισε ο κόσμος να πεθαίνει , κλαίγανε και φωνάζανε , παρουσιάστηκαν οι Δώδεκα Απόστολοι και τους είπαν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν , διότι δεν το επιτρέπει ο Θεός . Είναι κανόνας για τις αμαρτίες μας που θα κρατήσει 70 χρόνια ». Αυτά μας είπε ο Ρώσος μοναχός 50 χρόνια πριν . Το διάστημα που διέρρευσε από τότε , είχα σχεδόν ξεχάσει τα λόγια του . Όταν όμως έπεσε ο χάρτινος πύργος του «ανατολικού ευδαιμονισμού » , τότε το θυμήθηκα . Κάθισα και μέτρησα και είδα ότι ήταν ακριβώς εβδομήντα χρόνια . Τώρα και ο δικός μας κανόνας των εβδομηκοντάκις επτά τελειώνει και θα επανέλθουν . Τώρα ο πνευματικός νόμος θα εφαρμοσθεί πολυτρόπως . Πρώτα θα παιδεύσει ο Θεός τους μεγάλους εχθρούς της Ορθοδοξίας , που είναι ο Ισλαμισμός και ο Καθολικισμός . Αυτοί που αμείλικτα χτυπούν την Ορθοδοξία, τώρα θα εκλείψουν . Ακόμα και αυτοί που κατέστρεψαν τον Βυζαντινό Πολιτισμό δεν είναι οι Τούρκοι που τον κατέστρεψαν, είναι οι σταυροφόροι , οι Ευρωπαίοι , οι καθολικοί που ενίσχυσαν τους Τούρκους για να καταστρέψουν το Βυζάντιο .Τους απογόνους τους , λοιπόν , θα τους μαζέψει ο Θεός εκεί μέσα και θα σφαγούν εκεί . Εσείς είστε νεότεροι και θα το δείτε , αφού θα είστε εν τη ζωή . Τώρα θα γίνει η Μεγάλη Σύρραξη , ο Αρμαγεδών . Αυτό που τώρα ξεκίνησε στα Βαλκάνια δεν θα σταματήσει . Εκείνος που θα το εμποδίζει να απλωθεί είναι η διαιρεμένη ρώσικη ηγεσία η οποία πλευρίζει τους Αμερικανούς . Όμως ο ρωσικός λαός θα τους ρίξει και οι χριστιανικοί λαοί των Βαλκανίων θα προελάσουν . Οι Ρώσοι θέλουν τώρα να βγουν στη Μεσόγειο . Αυτό θα είναι το ελατήριο. Όμως δεν θα είναι αυτή η πραγματική αλήθεια . Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός τους προσκαλεί ως όργανα Του . Κατεβαίνοντας αυτοί θα σβήσουν και θα αφανίσουν την τούρκικη λαίλαπα μέσα σε μια εβδομάδα . Κι όταν κατέβουν οι φίλοι της Τουρκίας (οι απόγονοι δηλαδή των σταυροφόρων ) το ΝΑΤΟ , για να τη σώσουν , τότε εκεί θα γίνει , η μεγάλη Σύρραξη και θα σφαγούν . Η Κύπρος θα δεχτεί ράπισμα από τους Τούρκους (γιατί τώρα είναι ανέγγιχτη), αλλά θα είναι προσωρινό. Η Τουρκία θα σβήσει , αλλά δεν θα υπάρχει ούτε μια σελίδα στην παγκόσμια ιστορία που να φέρνει στη μνήμη ότι υπήρξε αυτή η καταραμένη φυλή . Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπούμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες . Η λέξη «Έλληνας» δεν αποδίδει φυλετισμό . Η λέξη «Έλληνας » αποτελεί φυλετισμό για κάθε άλλον πλην των Ελλήνων . Τώρα όμως δεν είμεθα Έλληνες , είμεθα Ρωμαίοι , είμεθα Βυζαντινοί , είμεθα Θεανθρωπιστές . Ανεβήκαμε πιο ψηλά . Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν . Σήμερα πουλήθηκαν όλα . Έχει κατορθώσει ο «Διεθνής Σιωνισμός » με τα προγράμματα που κάνει εδώ και 180 χρόνια , να εφαρμόσει σήμερα τα σχέδια του . Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς , θα επέμβει ο Θεός των πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Το αίμα το Ελληνικό που χύθηκε για την Ορθοδοξία , εάν ενωθεί σήμερα θα γίνει πλωτό ποτάμι , να πνίξει τους κανίβαλους που λέγονται «μεγάλοι». Όταν έγινε η πρώτη διάσπαση του ατόμου και κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα , άκουσα ο ίδιος τον Αϊζενχάουερ να δηλώνει : «Σήμερα ευρισκόμεθα στα προπύλαια της ελληνικής μαθηματικής » .Είπε την αλήθεια ο κανίβαλος ! Όσο για την κατάσταση στην πρώην Γιουγκοσλαβία , αυτή είναι προϊόν του Βατικανού .Είναι οι «ευλογίες » του Πάπα , του «μεγάλου χριστιανού» . Τα νοήματα όλων αυτών συλλαμβάνει ο διεθνής σιωνισμός , το διεθνές χρηματιστήριο που ονομάζεται Αμερική . Αμερική δεν υπάρχει . Οι σιωνιστές είναι η Αμερική .Αυτοί λοιπόν αφού λάβουν τα μηνύματα τα σατανικά , το προωθούν στο Βατικανό , αυτό τα μετατρέπει σε σχέδια και στην συνέχεια καλεί το Ισλάμ να τα εφαρμόσει. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα σατανικά σχέδια . Αυτοί κατόρθωσαν και αιχμαλώτισαν τους ηγέτες μας . Οι ελπίδες μας είναι μόνο στον Θεό . Κι εσείς να ζείτε χριστιανικά , γιατί σας λέω υπεύθυνα –και θα το δείτε- ότι δεν έχουμε μέρες . Αυτό που ανάβει τώρα στα Βαλκάνια θα συνεχιστεί . Αυτό θα είναι η αφετηρία μέσω της οποίας ο Θεός , με το δικό Του τρόπο , θα ελευθερώσει τους χριστιανούς και θα τους υψώσει πάλι στην γραμμή τους . Και θα επανέλθει το Βυζάντιο. Και ξέρετε γιατί ; Διότι οι Ευρωπαίοι λαοί θα ξαναενωθούν . Ποιος θα τους καθοδηγεί ; Δεν κρατάει κανείς . Μόνο εμείς κρατάμε την Ορθόδοξη πίστη . ============================================== Με μία φράση:  φασιστικές, ρατσιστικές και ιμπεριαλιστικές παπαριές που θα ονειρευόταν να μπορεί να βγεί και να πει ο Άνθιμος από άμβωνος ακόμα και σήμερα. Από την αρχή ως το τέλος το κείμενο είναι άξιο μελέτης. Μίσος για αλλόθρησκους και αλλοεθνείς. Εκδικητικός. Διψά για αίμα. Αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι αλλού… Συγκεκριμένα θεωρώ ως το πιό επικίνδυνο στοιχείο σε τέτοιου είδους κείμενα την ταύτιση των όσων γίνονται ή θα γίνουν από ανθρώπους με τον ίδιο τον Θεό με εναν έμμεσο τρόπο. Όλο αυτό το παραλλήρημα στο παραπάνω κείμενο ο φερόμενος ως Παϊσιος δεν το φορτώνει στου αγγέλους και τους αγίους που πιστεύει οι οποίοι θα έρθουν πχ να σφάξουν τους Τούρκους ή τους Ναοϊκούς, αλλά στους ανθρώπους τους “καλούς χριστιανούς” χριστιανούς που θα ακολουθούν το λόγο του θεού! Στην αρχή το γράφει απροκάλυπτα: “Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι … Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του .” Δε γράφει κυβερνά ο θεός αλλά κυβερνά ο λόγος του. Άρα ότι γίνεται θα γίνεται με βάσει το λόγο του θεού. Κι αν άυριο πχ οι Ρώσσοι κατέβουν προς τη Μεσόγειο όχι δεν θα είναι τα ιμπεριαλιστικά δικά τους συμφέροντα αλλά θα υλοποιούν το σχέδιο του θεού. Θα ενεργούν βάσει του λόγου του. Ε… τα ίδια έλεγε κι ο Μπους… Related Posts:ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 21 ΟκτώβρηΣτη χώρα των παπαγάλων ένας είναι ο ΑΡΧΗΓΟΣ !Οργανωμένη Αριστερά: "ΣΣΣΣΣσσσσ… έρχονται οι εκλογές!"Να πώς ο Ακαταλληλότερος γίνεται “Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΟΣ”…Cinefil και στα προεκλογικά σπότ… Το CULT ποτέ δεν πεθαίνει!

Ο David Harley είναι ένας απο τους πιο καταξιωμένους συγχρόνους κοινωνιολόγους. Διδάσκει “το Κεφάλαιο” του Marx τα τελευταία 40 χρόνια (εδώ οι διαλέξεις του). Το βίντεο που ακολουθεί είναι μια δεκάλεπτη εικονογράφησή μίας διάλεξης που έκανε για την οικονομική κρίση. Related Posts:3ήμερο εκδηλώσεων του ελληνικού Zeitgeist Social NetworkEverything is OKΕκστρατεία “Όλα είναι OK!” ή… πως να σπείρεις τον πανικό με μία ντουντούκα!Η τοποθέτηση του “πράσινου” Daniel Cohn-Bendit στο Ευρωπαϊκό ΚοινωβούλιοΜικρόπεων έγερσις ελλείψει λαϊκής εξέγερσης

απο το site του DLN DLN: Ας αρχίσουμε με μία κλασική ερώτηση. Υπάρχει μία σε μάκρος συζήτηση για το αν είναι κατάλληλο να χρησιμοποιείται ο όρος “ελεύθερο” σε σχέση με το ελεύθερο λογισμικό. Τελικά, τι σημαίνει η λέξη “ελεύθερο” και γιατί είναι τόσο σημαντικό να χρησιμοποιείται αντί του προσδιορισμού “λογισμικό ανοιχτού κώδικα”, όταν αναφερόμαστε στο κίνημα ελεύθερου λογισμικού; RMS: Το ελεύθερο λογισμικό έχει να κάνει με την ελευθερία. Ελεύθερο λογισμικό σημαίνει λογισμικό που σέβεται την ελευθερία σου. Πιο συγκεκριμένα, ελεύθερο είναι το λογισμικό που σου δίνει τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες: (0) Την ελευθερία να τρέχεις το πρόγραμμα λογισμικού όπως επιθυμείς. (1) Την ελευθερία να μελετάς και να τροποποιείς τον πηγαίο του κώδικα. (2) Την ελευθερία να διαμοιράζεις ακριβείς αντιγραφές αυτού. (3) Την ελευθερία να διαμοιράζεις αντιγραφές του προγράμματος, όπως το έχεις τροποποιήσει. Για περισσότερες λεπτομέρειες δες τον ορισμό του ελεύθερου λογισμικού στο http://www.gnu.org/philosophy/free-sw.el.html. Στη δεκαετία του ’90, καθώς το ελεύθερο λειτουργικό σύστημα GNU/Linux κέρδιζε σε δημοφιλία, δημιουργήθηκε μία διένεξη στην κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού ανάμεσα σε δύο ομάδες με διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Υπήρχαν κάποιοι από εμάς που θεωρούσαν σπουδαίες τις αξίες της ελευθερίας και της κοινότητας και κάποιοι που έδιναν βάρος μόνο στη χρηστικότητα του λογισμικού. Το 1998, η δεύτερη ομάδα επέλεξε το σλόγκαν “λογισμικό ανοιχτού κώδικα”, έτσι ώστε να αποφύγει κάθε αναφορά στην ελευθερία των χρηστών κατά την περιγραφή του ελεύθερου λογισμικού. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο επιθυμούσαν να αποφύγουν κάθε σύνδεση με την ιδέα της ελευθερίας. Από το 1998, ο όρος “ελεύθερο λογισμικό” συμβολίζει την καμπάνια μας για ελευθερία και αναφέρεται σε προγράμματα λογισμικού που πληρούν τα παραπάνω κριτήρια αυτής της ελευθερίας. Ενώ ο όρος “λογισμικό ανοιχτού κώδικα” περιγράφει περίπου τα ίδια είδη προγραμμάτων λογισμικού αλλά τονίζοντας μόνο τις χρηστικές τους δυνατότητες. Δες στο http://www.gnu.org/philosophy/open-source-misses-the-point.el.html για περισσότερες εξηγήσεις σχετικά με τη διαφοροποίηση ανάμεσα στο ελεύθερο λογισμικό και στο λογισμικό ανοιχτού κώδικα. DLN: Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε διαχειριστές της διαδικτυακής δραστηριότητας των ανθρώπων. Το ότι κάποιες από αυτές τις ιστοσελίδες χρησιμοποιούν ελεύθερο λογισμικό για να καταγράφουν, να επεξεργάζονται και να μορφοποιούν τη δραστηριότητα των χρηστών, δεν αποτελεί για εμάς ανακούφιση αλλά, αντιθέτως, μας βάζει σε σκέψεις. RMS: Οι ιδιοκτήτες αυτών των υπηρεσιών έχουν δικαίωμα να έχουν τον έλεγχο των δικών τους υπολογιστών και κάτι τέτοιο είναι μόνο δυνατό αν το λογισμικό, που χρησιμοποιούν, είναι ελεύθερο. Αν οι ιδιοκτήτες αυτοί παραχωρήσουν τον έλεγχο των διαμετακομιστών τους σε κάποια άλλη εταιρεία, με το να χρησιμοποιούν ιδιωτικά λογισμικά, αυτό έχει επιπτώσεις σε εσένα ως χρήστη. Εντούτοις, με την ίδια λογική, το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες τέτοιου είδους υπηρεσιών έχουν έλεγχο των υπηρεσιών, που παρέχουν, λόγω χρήσης ελεύθερων λογισμικών, δεν διασφαλίζει από μόνο του ότι αυτοί θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τρόπο που θα σέβεται την ελευθερία σου. DLN: Πιστεύεις ότι η προώθηση της άδειας χρήσης GNU Affero GPL (σημ.: μία από τις άδειες χρήσης του FSF) αρκεί για να περιορίσει τη ζημιά; RMS: Σε καμία περίπτωση. Είναι αδύνατο να λύσεις έτσι, δηλαδή με μία άδεια χρήσης, το πρόβλημα του πώς οι ιδιοκτήτες των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Λόγου χάρη, μία τέτοια άδεια χρήσης, όπως η GPL, δεν μπορεί να τους σταματήσει από το να καταχρώνται τα προσωπικά δεδομένα, που τους παραχώρησες. Η άδεια χρήσης GNU Affero GPL ή σκέτο AGPL στοχεύει να λύσει ένα διαφορετικό πρόβλημα που μπορεί να εμποδίζει την πρόοδο ελεύθερων λογισμικών για διαδικτυακούς διαμετακομιστές. Κάνει χρήσιμη δουλειά αλλά αυτή η δουλειά δεν έχει κάποια σχέση με τον περιορισμό των καταχρήσεων, στις οποίες το Facebook τώρα προβαίνει. DLN: Αν όχι, τότε λοιπόν ποιοι θεωρείς πως είναι οι όροι για τη δημιουργία μίας “ελεύθερης όπως η ελευθερία” υποδομής κοινωνικής δικτύωσης; RMS: Το κύριο ζήτημα ηθικής για μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης είναι το ότι θα πρέπει να σέβεται την ιδιωτικότητά σου, όπως εσύ θέλεις. Αυτό όμως το ζήτημα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τα θέματα που αγγίζει το ελεύθερο λογισμικό. Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες ιστοσελίδες θα πρέπει να είναι λειτουργικές και για χρήστες που χρησιμοποιούν αποκλειστικά ελεύθερα λογισμικά. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να “τρέχουν” βίντεο σε πρότυπα Flash η MPEG4, γιατί τέτοια πρότυπα προβάλλουν εμπόδια για τα ελεύθερα λογισμικά. Περαιτέρω, τέτοιες ιστοσελίδες θα πρέπει να διευκολύνουν τους χρήστες να παίρνουν πίσω ή να σβήνουν όλα τα προσωπικά δεδομένα, που έχουν παραχωρήσει. DLN: Για πολλούς το επιχειρείν για το ιδιωτικό κέρδος είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το να κάνεις καλό στην κοινωνία. Είναι δυνατός ένας συμβιβασμός μεταξύ των δύο μέσα από τις πρακτικές του κινήματος του ελεύθερου λογισμικού; Πού πιστεύεις ότι θα πρέπει να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή; RMS: Γενικώς, το ιδιωτικό κέρδος δεν είναι κάτι ούτε άξιο επαίνου ούτε κατ’ ανάγκη βλαπτικό. Είναι απλώς ένας τρόπος να κάνεις πράγματα που σου προσφέρουν ευχαρίστηση. Ανάλογα με το ποια πράγματα σου δίνουν ευχαρίστηση, η δραστηριότητά σου μπορεί να είναι είτε άξια επαίνου είτε βλαπτική είτε ηθικά ουδέτερη (π.χ. Αν ξοδέψω μια ώρα σε διάβασμα, αυτό με ευχαριστεί και δεν είναι ούτε άξιο επαίνου ούτε βλαπτικό. Αν ξοδέψω μια ώρα για την καμπάνια υπέρ του ελεύθερου λογισμικού, αυτό και με ευχαριστεί και είναι, κατά τη δική μου γνώμη, άξιο επαίνου). Η ανάπτυξη ιδιωτικών λογισμικών είναι μία δραστηριότητα κοινωνικά βλαπτική, γιατί εντάσσεται σε ένα σχέδιο κυριαρχίας πάνω στους άλλους. Συμπεριλαμβάνει αναγκαία μία κακομεταχείριση των χρηστών ανεξαρτήτως του κινήτρου που κρύβεται πίσω από αυτή. Όποιο λοιπόν και αν είναι το εσωτερικό κίνητρο –ιδιωτικό κέρδος, κακία ή η απλή επιθυμία για τον έλεγχο των άλλων ή οτιδήποτε άλλο– μία τέτοια δραστηριότητα είναι ανήθικη. Η ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού είναι ένα παράδειγμα επιχείρησης που δεν βασίζεται στην κυριαρχία πάνω σε άλλους. Οι χρήστες, που επιθυμούν προγράμματα λογισμικού, θα ανακαλύπτουν σε γενικές γραμμές ότι θα πρέπει να πληρώνουν προγραμματιστές να τα γράφουν, επειδή αλλιώς κανείς δεν θα μπει στον κόπο να τα γράψει. Αν οι προγραμματιστές παραδίδουν τα προγράμματα λογισμικού στους χρήστες ως ελεύθερο λογισμικό, θα μπορούν να πληρώνονται χωρίς να κακομεταχειρίζονται τους πελάτες τους. DLN: Πιστεύεις ότι κάποιες μορφές του copyright θα πρέπει να καταργηθούν; Αν ναι, σε ποιους τομείς και τι είδους σύστημα θα πρότεινες προς αντικατάσταση; Θεωρείς επίσης ότι μία διάκριση στα πλαίσια του copyright ανάμεσα σε εμπορική και μη χρήση είναι επιθυμητή; RMS: Κάποια έργα εξυπηρετούν καθαρά πρακτικές εργασίες (λ.χ. λογισμικά, συνταγές, επιμορφωτικά έργα, έργα αναφοράς, γραμματοσειρές κ.λπ.). Πιστεύω ότι τέτοιου τύπου έργα πρέπει να είναι ελεύθερα. Εντούτοις, αν απλώς καταργήσουμε το copyright, δεν θα πετύχουμε τον στόχο μας, καθώς οι ιδιωτικές συμβάσεις μεταξύ εταιρειών και χρηστών είναι ένας άλλος τρόπος για την περιχαράκωση των πνευματικών έργων με ιδιωτικά δικαιώματα. Αναλόγως, και στην περίπτωση των προγραμμάτων λογισμικού υπάρχουν άλλες μέθοδοι πέρα από το copyright, όπως η παρακράτηση του πηγαίου κώδικα και η εισαγωγή κανόνων ελέγχου μέσα στα ίδια τα προγράμματα λογισμικού, ώστε να “κλειδώνουν”, αν ο χρήστης επιχειρεί την εγκατάσταση τροποποιήσεων. Ένας άλλος τρόπος ιδιωτικοποίησης των λογισμικών είναι οι πατέντες. Με αυτές μάλιστα η επίθεση μπορεί να διεξαχθεί από κάποιον που δεν είναι ούτε χρήστης ούτε συγγραφέας του αντίστοιχου προγράμματος. Για άλλα είδη πνευματικών έργων, όπως για έργα γνώμης ή έργα τέχνης, η πρότασή μου είναι να αλλάξουμε τους νόμους περί copyright, δίνοντας το δικαίωμα σε όλους να μοιράζονται τέτοια έργα, εφόσον έχουν δημοσιευθεί, υπό τον όρο ότι το κάνουν αυτό με μη εμπορικό τρόπο. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να καταργήσουμε εντελώς τους νόμους περί copyright. DLN: Μία από τις χειρότερες απειλές που αντιμετωπίζει το κίνημα προέρχεται από τις πατέντες λογισμικού. Πριν κάποια χρόνια η κινητοποίηση των κινημάτων κατάφερε να εκτροχιάσει την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εισάγει τις πατέντες λογισμικού στο Ευρωπαϊκό δίκαιο. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ευρεσιτεχνίας διαρκώς απονέμει τέτοιες πατέντες, καταστρατηγώντας ρητές εξαιρέσεις του λογισμικού από το περιεχόμενο των πατεντών. Τι πιστεύεις πάνω σε αυτά; RMS: Οι πατέντες λογισμικού είναι επικίνδυνες για όλους τους προγραμματιστές. Η διαδικασία του να συγγράψει κανείς ένα πρόγραμμα λογισμικού συνεπάγεται αναγκαία το συνδυασμό χιλιάδων ιδεών. Αν βρίσκεσαι σε μία χώρα, που επιτρέπει τις πατέντες λογισμικού, κάθε μία από αυτές τις ιδέες δημιουργεί την πιθανότητα να εναχθείς. Αν η ιδέα σου είναι ήδη πατενταρισμένη, ο κάτοχος της πατέντας μπορεί να σε ενάγει που την εφαρμόζεις. Μπορείς να εναχθείς από εταιρείες, με τις οποίες δεν είχες ποτέ σχέση, ίσως και δεν είχες ποτέ ακούσει. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η συγγραφή ενός μεγάλου προγράμματος καταντά όπως το να περάσεις μέσα από ένα ναρκοπέδιο. Η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη όταν αντικείμενα πατεντών γίνονται τα πρότυπα επικοινωνίας. Λόγου χάρη, το πρότυπο MP3 έχει πατενταριστεί σε πολλές χώρες. Τα πρότυπα βίντεο MPEG2 και MPEG4 είναι επίσης πατενταρισμένα. Αυτοί που διαμοιράζουν ελεύθερα προγράμματα, τα οποία κάνουν χρήση τέτοιων προτύπων, έχουν απειληθεί με αγωγές. Έτσι, κάθε φορά που βάζεις ένα βίντεο στο YouTube, το οποίο κάνει χρήση του προτύπου MPEG4, κάνεις ζημιά στην κοινότητα ελεύθερου λογισμικού (ελπίζουμε το YouTube να αλλάξει πρότυπο). DLN: Ο κώδικας, δηλαδή τα πρότυπα και το λογισμικό, αποτελούν το νόμο στα ψηφιακά περιβάλλοντα. Το ελεύθερο λογισμικό και τα ανοιχτά πρότυπα είναι οι καλύτεροι τρόποι που έχουμε αναπτύξει μέχρι σήμερα για τον εκδημοκρατισμό του κυβερνοχώρου. Πιστεύεις ότι υπάρχει μία σύνδεση μεταξύ του ελεύθερου λογισμικού και της δημοκρατίας στην ψηφιακή εποχή; Ποιες είναι κατά τη γνώμη σου οι επιπτώσεις από την ευρεία χρήση ιδιωτικών λογισμικών και “κλειστών” προτύπων σε αυτό το ζήτημα; RMS: Με το λογισμικό υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε οι χρήστες θα ελέγχουν το πρόγραμμα λογισμικού είτε το πρόγραμμα θα ελέγχει τους χρήστες. Οι χρήστες ελέγχουν το πρόγραμμα, όταν το λογισμικό είναι ελεύθερο. Ένα ιδιωτικό πρόγραμμα ελέγχει τους χρήστες, ενώ το πρόγραμμα αυτό το ελέγχει ο ιδιοκτήτης του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι τα ιδιωτικά λογισμικά δίνουν στους ιδιοκτήτες του απαράδεκτη κυριαρχία πάνω στους χρήστες. Ένα πρόγραμμα ελεύθερου λογισμικού αναπτύσσεται δημοκρατικά, υπό τον έλεγχο των χρηστών, επειδή κάθε χρήστης είναι ελεύθερος να συμμετέχει στην κοινωνική απόφαση για το μέλλον αυτού. Αντιθέτως, ένα ιδιωτικό πρόγραμμα λογισμικού αναπτύσσεται υπό τον απόλυτο και αποκλειστικό έλεγχο αυτού που εκάστοτε το αναπτύσσει. Έτσι, η δημοκρατία στην ψηφιακή εποχή απαιτεί απαραίτητα ελεύθερο λογισμικό. Το ελεύθερο λογισμικό μας προσφέρει έναν επιπλέον τρόπο να αντιστεκόμαστε σε κάποια είδη επιτήρησης και περιορισμού των δραστηριοτήτων μας, που μπορεί να διεξάγονται μέσα από τα λογισμικά τα εγκατεστημένα στους υπολογιστές μας. Πολλά ιδιωτικά λογισμικά έχουν ιδιαίτερα ανήθικα στοιχεία, ώστε να κάνουν κάτι τέτοιο. Τέτοια λογισμικά περιλαμβάνουν τα Windows, το Adobe Flash player, το Macintosh, το iGroan (“iPhone”), το iBad (“iPad”) και το Amazon Swindle (“kindle”). Τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα έχουν πίσω πόρτες, που επιτρέπουν μία εταιρεία να εγκαθιστά τροποποιημένο λογισμικό, και τέτοια λογισμικά μπορεί να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς επιτήρησης. Από την άλλη, το ελεύθερο λογισμικό δεν μπορεί να αποτρέψει γενικώς την επιτήρηση και τους τεχνολογικούς περιορισμούς. Για παράδειγμα, αν χρησιμοποιείς κινητό τηλέφωνο, το σύστημα επικοινωνίας μπορεί να εντοπίζει το στίγμα σου μέσα από την τριγωνοποίηση της θέσης σου, κάθε φορά που το κινητό σου εκπέμπει σήμα. Η ενεργοποίηση του κινητού δεν είναι αναγκαία, για να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο μόνος επαρκής τρόπος να αποφεύγεις τον εντοπισμό της θέσης σου είναι να βγάζεις τις μπαταρίες. Θεωρώ τέτοιες συσκευές εντοπισμού θέσης μία προσβολή κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γι’ αυτό αρνούμαι να έχω μία τέτοια. DLN: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο τρόπος παραγωγής, που αναπτύχθηκε κατά την παραγωγή κώδικα από το ελεύθερο λογισμικό, θα μπορούσε ίσως να εφαρμοσθεί και σε άλλους τομείς της οικονομίας, ακόμη και για την παραγωγή υλικών αγαθών. Αυτό δίνει ελπίδα για ένα μέλλον πέρα από τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση και τον ιεραρχικό καταμερισμό εργασίας. Πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό; RMS: Το ελεύθερο λογισμικό δεν είναι ένας “τρόπος παραγωγής”. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος παραγωγής σε σχέση με το ελεύθερο λογισμικό. Ελεύθερο λογισμικό σημαίνει λογισμικό που διαμοιράζεται χωρίς να υποδουλώνει τον χρήστη. Το πώς αυτό το λογισμικό φτιάχνεται είναι κάτι που δεν έχει σημασία στον χαρακτηρισμό του ελεύθερου λογισμικού. Οι υπέρμαχοι του λογισμικού ανοιχτού κώδικα, καθώς δεν επιθυμούν να συζητήσουν το ζήτημα στο πλαίσιο του σεβασμού των ελευθεριών των χρηστών (δεν θέλουν να πουν ότι οι χρήστες αξίζουν την ελευθερία), έχουν αναπτύξει μία διαφορετική γραμμή επιχειρηματολογίας, που επικεντρώνει στη συνεργατική ανάπτυξη των προγραμμάτων λογισμικού. Ισχυρίζονται ότι αυτή η μέθοδος ανάπτυξης –που είναι δυνατή μόνο αν το λογισμικό τουλάχιστον προσεγγίζει τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου– παράγει λογισμικό ανώτερης ποιότητας. Αν έχουν δίκιο, αυτό πιστεύω ότι είναι μία σημαντική πτυχή, ωστόσο θεωρώ ότι δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό όσο η ελευθερία αυτή καθεαυτή. Έτσι, το ελεύθερο λογισμικό δεν προϋποθέτει τη χρήση ενός τέτοιου τρόπου ανάπτυξης αλλά, εφόσον κανείς τον βρίσκει χρήσιμο, φυσικά ας κάνει χρήση του. Η συνεργατική δημιουργία έχει εφαρμοστεί και σε άλλα εγχειρήματα εκτός του τομέα των προγραμμάτων λογισμικού. Για παράδειγμα, έργα λόγου όπως η Wikipedia, αναπτύσσονται συνεργατικά. Εντούτοις, δεν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να εφαρμοστεί στην παραγωγή υλικών αγαθών, όπου πολλή επαναλαμβανόμενη και βαρετή δουλειά είναι αναγκαία. Πολλοί άνθρωποι γράφουν λογισμικό και το καθιστούν χρήσιμο σε άλλους, απλώς για να έχουν τη χαρά του να κάνουν κάτι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν βρίσκονται υπό πίεση να διαθέτουν το χρόνο τους για κάτι άλλο. Μπορεί να ξοδεύουν ακόμη και 12 ώρες τη μέρα κάνοντας κάτι τέτοιο, εθελοντικά, επειδή το βρίσκουν συναρπαστικό. Ωστόσο, αμφιβάλλω αν πολλοί άνθρωποι θα δουλεύουν έτσι σε εργασίες που δεν προσφέρουν ευχαρίστηση, όπως σε μία γραμμή παραγωγής ή σερβίροντας φαγητό. Πιστεύω ότι θα πρέπει να πληρώνουμε τους ανθρώπους, ώστε να κάνουν παραπάνω από λίγα λεπτά μίας τέτοιας δουλειάς τη μέρα. Ακόμη και κάποιο είδος λογισμικού μπορεί να μην προσφέρει ενδιαφέρον για τους εθελοντές – όπως κάποιο λογισμικό υπό παραγγελία για μία περιττή χρήση. DLN: Κατά τη γνώμη μας αυτό που κάνει το ελεύθερο λογισμικό ιδιαίτερα σημαντικό είναι η στενή του σχέση με την αξία της κοινοτικής παραγωγής, κινητοποιούμενης από το αίσθημα των ανθρώπων για αλληλεγγύη μεταξύ τους. Αυτές είναι δύο θεμελιώδεις ηθικές αξίες των αναρχικών και ελευθεριακών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους. Πιστεύεις ότι πολιτικοποιώντας τη συζήτηση σχετικά με το ελεύθερο λογισμικό δια μίας τέτοιας οδού θα βοηθούσε ή όχι το κίνημα; RMS: Υπάρχουν στοιχεία αναρχισμού στο κίνημα του ελεύθερου λογισμικού, συνδυασμένα με στοιχεία σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Η αναρχική πλευρά αφορά στο ότι ως χρήστης είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Ένα ελεύθερο πρόγραμμα, μόλις δημοσιευτεί, είναι διαθέσιμο σε όλη την κοινωνία και είναι κατ’ αποτελεσματικό τρόπο δημόσιο αγαθό. Δεν δημοσιεύεται κάθε ελεύθερο πρόγραμμα αλλά ο οποιοσδήποτε χρήστης μπορεί να το δημοσιεύσει. Έτσι, προωθώντας το ελεύθερο λογισμικό τείνουμε στο να το καθιστούμε δημόσιο αγαθό και αυτό έχει μία σοσιαλιστική πλευρά. Υπάρχουν όμως και καπιταλιστικές πλευρές. Λόγου χάρη, το ελεύθερο λογισμικό σέβεται την ιδιωτική ιδιοκτησία. Με το ελεύθερο λογισμικό η αντιγραφή, που κάνεις, σου ανήκει – αντίθετα με λογισμικά ευρείας χρήσης, οι προγραμματιστές των οποίων διακηρύττουν ότι κάθε αντιγραφή αυτών τους ανήκει. Είσαι ελεύθερος να δώσεις δωρεάν ή να πουλήσεις μία αντιγραφή, εναλλακτικά και εντός ενός υλικού φορέα. Είσαι επίσης ελεύθερος να παρέχεις υπηρεσίες υποστήριξης και υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις ελεύθερου λογισμικού, που το κάνουν αυτό. Βάζοντας όλα τα παραπάνω μαζί, θεωρώ ότι οι αναρχικοί και οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές έχουν καλούς λόγους να απορρίπτουν ιδιωτικά λογισμικά και να επιμένουν υπέρ του ελεύθερου λογισμικού αλλά θα ήταν λάθος (και βλαπτικό για το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού) να λέμε ότι το ελεύθερο λογισμικό είναι μία αναρχική δραστηριότητα. DLN: Πιστεύεις ότι είναι επιθυμητό οι προγραμματιστές να μπορούν να βγάζουν τα προς το ζην από το ελεύθερο λογισμικό; Αν ναι, ποιους τρόπους απασχόλησης θα τους σύστηνες; Θεωρείς ότι μία βιομηχανία λογισμικού σε άνοδο, η οποία θα παράγει αποκλειστικά ελεύθερο λογισμικό, είναι δυνατή χωρίς ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές; RMS: Οι εθελοντές μπορούν να αναπτύσσουν έναν πλούτο προγραμμάτων ελεύθερου λογισμικού για κάθε δυνατό σκοπό αλλά είναι πολύ χρήσιμο να μπορούμε επιπρόσθετα να πληρώνουμε και προγραμματιστές να δουλεύουν πάνω σε αυτά. Έτσι, είμαι χαρούμενος που υπάρχουν εταιρείες που κάνουν κάτι τέτοιο. Σχεδόν όλη η βιομηχανία λογισμικού καταπιάνεται με την ανάπτυξη λογισμικού ειδικών χρήσεων κατά παραγγελία, κάθε φορά για έναν συγκεκριμένο πελάτη. Όπως εξήγησα παραπάνω, ακόμη και σε έναν κόσμο όπου το λογισμικό θα είναι πλήρως ελεύθερο, ο πελάτης θα πρέπει να πληρώνει για να γίνει μία τέτοια δουλειά. DLN: Η διαρκής και γεωμετρική αύξηση στις απαιτήσεις υλισμικού (hardware) που παρατηρείται σε σχέση με ιδιωτικά λογισμικά αναγκάζει τους χρήστες Η/Υ σε όλο τον κόσμο να κάνουν διαρκείς αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό τους. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μας μία πρακτική που ωφελεί τις εταιρείες υλισμικού και λογισμικού αλλά α�

Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο του Άλμπερτ Αϊνστάιν με τίτλο “Γιατί σοσιαλισμό” το οποίο δημοσιεύτηκε στο 1ο τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949. Το διαβάσαμε στο tvxs.gr το οποίο το αναδημοσίευσε από το erodotos.wordpress.com. Διαβάζοντάς το μπορεί να διακρίνει κανείς μία καθαρή πολιτική προσέγγιση η οποία αποφεύγει να αναφερθεί σε “ιδεολογικές σχολές”. Δε μιλάει πουθενά για Μαρξισμό ή για οποιονδήποτε άλλο θεωρητικό του σοσιαλισμού, για διαλεκτική -παρότι με αυτή αναλύει το θέμα του- ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο σκέψης των εκφραστών του σοσιαλισμού. Ίσως να παίζει ρόλο αυτό που προς το τέλος αναφέρει: Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρo­βλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία να δείχνει γιατί κάποια “ονόματα” ήταν κόκκινο πανί για την τότε εποχή. Παρόλα αυτά, εμφανώς συγκλίνει σε μεγάλο βαθμό στη βασική μαρξιστική θέση των σοσιαλιστών: ότι τα προβλήματα του καπιταλισμού είναι δομικά. Ενυπάρχουν σε αυτόν και λόγω της αναπόφευκτης υπερσυγκέντρωσης πλούτου και εξουσίας στους καπιταλιστές παραγωγούς (ιδιοκτήτες της παραγωγικής μηχανής των κοινωνιών) αντιστοίχως αναπόφευκτα παρουσιάζονται κοινωνικά προβλήματα, αδικία, και ακόμα χειρότερα οι λεγόμενες “ληστρικές φάσεις” όπου οι ισχυροί παραμερίζοντας όλους τους κοινώς αποδεκτούς κανόνες (μεταξύ λαών ή κοινωνικών τάξεων θα πρόσθετε κανείς) επιτίθενται στους ανίσχυρους για να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν… Τον Αϊνστάιν τον μαθαίνουμε στα σχολεία ως ένα από τα πιο “προχωρημένα” επιστημονικά μυαλά που έδωσαν ώθηση στην ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα. Είναι άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι άνθρωποι σαν αυτόν γίνονται αντικείμενο μελέτης στα σχολεία μονάχα για τις ανακαλύψεις, ή το καλλιτεχνικό τους έργο κάποιοι άλλοι, σχεδόν ποτέ όμως για αυτά που σκέφτονταν σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Όταν μάλιστα διαβάζουμε άρθρα σαν το επόμενο, τότε καταλαβαίνουμε και το ΓΙΑΤΙ δεν μαθαίνουμε περισσότερα για αυτούς από το σχολείο της “νεοφιλελεύθερης αγοράς” που -στην Ελλάδα- τον κομμουνισμό τον αναφέρει το βιβλίο των χριστιανοθρησκευτικών ως “αντιχριστιανική αίρεση” και οι κυρίαρχη τάση στην Ε.Ε είναι να ταυτίζουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό με τον ναζιστικό μισάνθρωπο ολοκληρωτισμό του Χίτλερ. Ότι ο Αϊνστάιν ήταν προοδευτικός άνθρωπος είναι γνωστό. ‘Όμως το συγκεκριμένο κείμενο που να αναλύει βασικές σκέψεις του για τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι αρκετά ενδιαφέρον. Καλή ανάγνωση! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Γιατί Σοσιαλισμός Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύ­ψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κά­νουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή. Αλλά τέτοιες με­θοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμε­να, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμη­θούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνω­στόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παρά­δειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατα­κτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν απο­καλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότη­τας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος. Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δη­μιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμέ­νων σκοπών. Αλλά αυτοί καθ’ αυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υποστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας. Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας. Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανή­κουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπί­στωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;». Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τό­ση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέ­σα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος; Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα προσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώ­κει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Εί­ναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορι­σμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περι­βάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατομικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρο­νούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοι­ώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άν­θρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορ­φές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκεί­νων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» … 0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύστα­ση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυ­τό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοι­νωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι κα­ταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδί­δονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας. Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτι­σμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρ­χουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνολογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μι­κρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα. Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέ­ρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία. Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πα­σχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων. Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει. Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα. Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία. Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό. Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσο­δοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλε­σμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώ­ρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές κα­ταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω. Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλι­σμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα. Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δη­λαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώ­πους. Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλι­σμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπό­ψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η με­τατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευ­τούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντί­βαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των προβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία. Related Posts:Η επιστήμη ως κοινωνικό προϊόν και το κοινωνικό προϊόν της επιστήμηςΤο Αντιλαϊκό Όραμα του Νεοφιλελευθερισμού για Εκπαίδευση «Αριστείας» – Εκπαιδευτικές, Κοινωνικές και Οικονομικές ΠροεκτάσειςΕργατική Πρωτομαγιά 2009: Ενάντια στην "χρηματιστηριακή" οικονομία και κοινωνίαΣυνέντευξη το�