Για πρόεδρο Σύνεδροι 1356, Αποχή 318, Άκυρα 35, Λευκά 162 Τσίπρας : 785 Βλαχογιώργος: 56 Για ΚΠΕ Σύνεδροι 1356, Αποχή 316, Άκυρο 1, Λευκά 3 Αριστερή Ενότητα : 482, εκλέγει 62 Αριστερό Ρεύμα : 284, εκλέγει 37 Ενιαίο Ψηφοδέλτιο: 164, εκλέγει 21 Πρωτοβουλία : 11, εκλέγει 2 Ανεξάρτητοι : 11, εκλέγει 1 Χωρίς λίστα : 84 ΣΥΝΟΛΟ ΕΓΚΥΡΩΝ: 1036 Από τη λίστα της Πρωτοβουλίας εκλέγονται οι Γιώργος Χελάκης και Ράνια Ιωσηφίδου.

του Χρήστου Πιλάλη*, από το Δρόμο της 05-06-2010 Από το 6ο συνέδριο του ΣΥΝ, το οποίο ολοκληρώνεται αύριο Κυριακή, θα προκύψει ένα πολιτικό ντοκουμέντο που θα αποτελέσει το πλαίσιο της πολιτικής του κόμματος για τα επόμενα τρία πολύ κρίσιμα χρόνια. Η περίοδος που διανύουμε, απαιτεί η Πολιτική Απόφαση να υπερβαίνει κατά πολύ σε ριζοσπαστισμό τις πολιτικές αποφάσεις των δυο τελευταίων τακτικών συνεδρίων (4ου- 5ου) και του προγραμματικού. Ο ΣΥΝ πρέπει να αντιστοιχισθεί αποτελεσματικά με τις δυναμικές της σφοδρής ταξικής σύγκρουσης που προκαλεί η καπιταλιστική κρίση. Τα προσυνεδριακά κείμενα που κατατέθηκαν – και συζητήθηκαν με μειωμένη συμμετοχή των μελών του ΣΥΝ – σε μεγάλο βαθμό κρίθηκαν ακόμα και από τους ίδιους τους εισηγητές τους ότι είναι «πίσω από τις εξελίξεις». Γι’ αυτό άλλωστε κατά τη διάρκεια της συζήτησής τους στις τοπικές και κλαδικές γενικές συνελεύσεις του ΣΥΝ, εμπλουτίζονταν από νεότερα στοιχεία και απόψεις γύρω από την τρέχουσα πολιτική συγκυρία και κυρίως το δημόσιο χρέος της χώρας. Είναι όμως εντυπωσιακό ότι μόλις πριν από δυο μήνες, όταν δηλαδή συγγράφηκαν τα προσυνεδριακά κείμενα, για το δημόσιο χρέος ούτε η ηγεσία του ΣΥΝ, ούτε καμιά τάση του πλην της «Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση» (στάση πληρωμών, ριζοσπαστική έξοδος από την ευροζώνη), δεν προχώρησε έστω σε κάποια ανάλυση για το πώς και από ποιους διαμορφώθηκε αυτό το χρέος και πολύ περισσότερο ποια πρέπει να είναι η αριστερή πρόταση διεξόδου από τη σημερινή κρίση του καπιταλισμού. Έλλειψη γνώσης ή πολιτική ατολμία; Με δεδομένο ότι οι υπάρχουσες αναλύσεις των μαρξιστών οικονομολόγων είναι ποικίλες και ιδιαίτερα πλούσιες, καταλήγω στο δεύτερο. Βέβαια η ατολμία στις μέρες μας – και όσο προχωρά με ραγδαίους ρυθμούς η καπιταλιστική κρίση – μπορεί να μετατραπεί σε μια ακόμη ιστορική ήττα για την Αριστερά, από την οποία οι προσδοκίες του κόσμου της εργασίας είναι μεγάλες. Ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε την εναλλακτική μας (;) πρόταση µετά τη συµφωνία µε το ΔΝΤ και την ΕΕ: «Θα µπορούσαµε να δανειστούµε από άλλες χώρες», ισχυρίστηκε (Μega – Δευτέρα 3 Μαΐου), όταν η συµφωνία ανακοινώθηκε την Κυριακή 2 Μαΐου. Όμως η διατύπωση εναλλακτικής πρότασης µετά τη διεθνή δέσµευση της χώρας είναι ο ορισµός της πολιτικής µηδενικού ρίσκου και αυτό η κοινωνία το αντιλαμβάνεται. Την πολιτική ατολμία διαδέχθηκε η εκφορά προτάσεων που δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με τον ΣΥΝ ούτε πολύ περισσότερο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη Βουλή, στη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης του προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ στον πρωθυπουργό (21/5/2010), ο σ. Τσίπρας αναφέρει προς το Γιώργο Παπανδρέου το εξής: «Επαναδιαπραγματευθείτε την ενσωμάτωση της χώρας στο γενικό πλαίσιο αντιμετώπισης του προβλήματος δανεισμού που αποφασίστηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση στις 9 Μάη, απαιτώντας παράλληλα να μην κοπούν μισθοί και συντάξεις». Πόσο ριζοσπαστική είναι μια τέτοια πρόταση που υποτίθεται ότι αναζητά καλύτερη λύση σε μια «προ ΔΝΤ» ρύθμιση; Και το κυριότερο: από ποιο θεσμικό κέντρο του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει αυτή η θέση; Ο σ. Πρόεδρος αναφέρεται στο «πακέτο διάσωσης» των 720 δισ. ευρώ προς τις χώρες της ΕΕ που βρίσκονται σε κρίση, τα 2/3 των οποίων θα δοθούν ως εγγυοδοτήσεις στο σύνολο των χωρών αποδεκτών. Μάλιστα τα 220 δισ. απ’ αυτά προέρχονται από το ΔΝΤ, ενώ ο μηχανισμός θα τροφοδοτείται με δολάρια μέσω αμερικάνικων swap! Οι χώρες που θα δεχθούν τη συγκεκριμένη βοήθεια, θα εκχωρήσουν ως αντάλλαγμα στην υπερεθνική χρηματοπιστωτική ολιγαρχία ένα βασικό δικαίωμα τους, αυτό της συγκρότησης κρατικού προϋπολογισμού. Από τη μία λοιπόν ο σ. πρόεδρος εκφέρει απίστευτες θέσεις που φυσικά δεν έχουν αποφασιστεί σε ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ, ενώ από την άλλη ασκεί μια πρωτοφανή κριτική σε συγκεκριμένες αριστερές ριζοσπαστικές απόψεις τις οποίες – ιδίως εν όψει συνεδρίου αλλά και μετά από αυτό – οφείλουμε να τις συζητήσουμε νηφάλια. Χαρακτηριστικά στη συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (23/5) υποστηρίζει: «Τώρα η αποχώρηση από το ευρώ, όσο πιθανή και να είναι, δεν είναι επιλογή μας. Την απεργάζονται όσοι επιθυμούν τη βίαιη υποτίμηση των μισθών, των αμοιβών, των αξιών γης». Μα αλήθεια, αυτό που γίνεται σήμερα υπό την κηδεμονία της τρόϊκας ΔΝΤ- ΕΕ – κυβέρνησης, δεν είναι βίαια υποτίμηση μισθών, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων; Δεν είναι η «Κερκόπορτα» για ξεπούλημα δημόσιου πλούτου έναντι πινακίου φακής; Για την «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση», το 6ο συνέδριο πρέπει να αποτελέσει μια νέα αφετηρία και όχι πισωγύρισμα για το ΣΥΝ. Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει οι σύνεδροι, γυναίκες και άνδρες, να το δούμε ως αφορμή τόσο για την προσωπική όσο και τη συλλογική υπέρβαση, πέρα από τασικές ή ιστορικές εμμονές, φόβους, προκαταλήψεις. Επίδικα όπως ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ και η συνέχιση της επίπονης, παραγωγικής και ανασυνθετικής διαδικασίας ανασυγκρότησης του, ή η μόνιμη επωδός πολλών μελών «να γίνει ο ΣΥΝ κόμμα των μελών του», πρέπει να δρομολογηθούν με τολμηρές αποφάσεις. Η αυριανή πολιτική απόφαση του 6ου Συνεδρίου πρέπει να δείχνει τη ριζοσπαστική αριστερή διέξοδο στην ελληνική κοινωνία και όχι ένα κουτί από ασπιρίνες. Πρέπει να δίνει σοσιαλιστική προοπτική στους αγώνες της επόμενης δύσκολης περιόδου και με νέες καταστατικές ρυθμίσεις να εξασφαλίζει ότι ο ΣΥΝ από τη Δευτέρα θα αποτελεί κόμμα μελών, όχι άθροισμα παραγόντων ή ομάδων που υπηρετούν καταφανώς διαφορετικές στρατηγικές. * Ο Χρήστος Πιλάλης (ΠΚ Καλλιθέας και μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

του Θανάση Σούμπλη Το τελευταίο διάστημα έγινε κοινός τόπος για πολλούς ξένους και ντόπιους έγκυρους οικονομικούς αναλυτές, μεταξύ των οποίων και το ΔΝΤ, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της, καθόσον αυτό είναι αυτοτροφοδοτούμενο και εξαρτάται κύρια από το ύψος δανεισμού και δευτερευόντως από τα επιτόκια δανεισμού. Και με 1% επιτόκιο δανεισμού και πάλι δεν μπορούμε να το εξυπηρετήσουμε. Προτάθηκε μάλιστα και διαγραφή του χρέους κατά 70%. Βέβαια η Κυβέρνηση και η Ε.Ε. επιμένουν να ομιλούν για συνεχή εξυπηρέτηση όλου του χρέους, το οποίο οι ίδιοι ομολογούν ότι θα φθάσει περί το 2013 στο 149% του ΑΕΠ. Σπεύδουν δε στη συνέχεια να πουν, ότι μετά θα αρχίσει να μειώνεται με την πολιτική της άγριας λιτότητας και των περικοπών των εισοδημάτων των εργαζομένων, δηλαδή με εισπρακτικά μέτρα. Στην ουσία όμως όλοι γνωρίζουν και για αυτό άρχισαν να το συζητούν, ότι χωρίς ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος, υπό την μορφή καταρχάς των εκχωρήσεων εκμεταλλεύσεων διαφόρων οικονομικών αντικειμένων, το χρέος δεν πρόκειται να μειωθεί. Αυτό εξάλλου ζήτησε και η Α. Μέρκελ όταν ζητούσε μετοχές Δημοσίων επιχειρήσεων (βλ. ΔΕΗ), ως εγγυήσεις για την είσπραξη των χρημάτων που θα μας δάνειζε. Σ’ αυτά ακόμη τα ξεπουλήματα (αποκρατικοποιήσεις) και τις εκχωρήσεις ουσιαστικά αναφέρονται και όταν ομιλούν για ανάπτυξη, γιατί γνωρίζουν ότι κατά τα τελευταία 10 χρόνια από το συνολικό όγκο των επενδύσεων στις χώρες της Ευρωζώνης, στην Ελλάδα κατευθύνθηκαν μόλις το 0,3% αυτών, ενώ η Ελλάς αντιπροσωπεύει το 2,68% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Έτσι πιστεύει η Κυβέρνηση ότι θα αποκτήσει η χώρα την αξιοπιστία της στις αγορές (διάβαζε διεθνές κεφάλαιο), ισχυριζόμενη ταυτόχρονα -όπως και ο ΣΕΒ- ότι με τις αποκρατικοποιήσεις και τις αναδιαρθρώσεις θα φτηνύνουν και τα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης στην Ελληνική αγορά. Η εμπειρία όμως διδάσκει ότι όπου έγινε αυτό, οι τιμές πολλαπλασιάστηκαν. Κατά τα άλλα συνεχίζουν με λίγα λόγια το ίδιο τροπάριο της προσέλκυσης ληστρικών επενδύσεων, όπου ο επιχειρηματικός όμιλος χρηματοδοτεί το αντικείμενο κατά 30% μέσω δανειακών συμβάσεων, το Ελληνικό Δημόσιο κατά 70% και με την αποπεράτωση ή και νωρίτερα, ο επιχειρηματίας εξοφλεί τις δανειακές του υποχρεώσεις σε 3 χρόνια, συνεχίζοντας να εισπράττει μεγάλα κέρδη κατά τα επόμενα 20 και πλέον χρόνια. Μεγάλος χαμένος βέβαια είναι το Ελληνικό Δημόσιο, που επιτυγχάνει την απόσβεση της χρηματοδότησης που συνεισέφερε σε τριπλάσιο χρόνο απ’ ό,τι στις χώρες της Ευρωζώνης, και βασικά ο ελληνικός λαός που πληρώνει το κόστος χρήσης εσαεί. Αυτές είναι οι περίφημες δήθεν Αυτοχρηματοδοτήσεις, Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) κλπ, που δεν υποστηρίζονται ποτέ από εναλλακτικές οικονομοτεχνικές μελέτες, ούτε για τα μεγάλα αντικείμενα και φυσικά δεν γίνεται ποτέ τελικός απολογισμός της εκτέλεσης των συμβάσεων. Αλλά γιατί δημιουργήθηκε το φαινόμενο όλες σχεδόν οι χώρες της Ευρώπης και ιδιαίτερα αυτές της Νοτίου να έχουν τόσο μεγάλα χρέη; Είναι προϊόντα μόνο του νόμου της ασύμμετρης οικονομικής ανάπτυξης, που μόνον πολιτικά αντιμετωπίζεται σε κεντρικό επίπεδο και τούτο δεν έγινε λόγω της μη πολιτικής ενοποίησης ή ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης; Και πώς να γίνει αυτό σε συνθήκες ενιαίου νομίσματος και χωρίς προϋπολογισμό αναδιανομής και εξισορρόπησης της ανάπτυξης; Σαφώς όχι, γιατί η δημιουργία των υπερχρεωμένων χωρών είναι το αποτέλεσμα του σύγχρονου και ολοκληρωμένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που ονομάζεται και νεοφιλελεύθερος. Βέβαια παρόμοιες μέθοδοι χρησιμοποιούνταν από το διεθνές κεφάλαιο και στο παρελθόν, αλλά με τη σημερινή πλήρη απελευθέρωση των αγορών και την παγκοσμιοποίηση έχουμε πάρα πολύ έντονα φαινόμενα, τα οποία ταυτόχρονα στοιχειοθετούν και την πιο μεγάλη και παγκόσμια οικονομική κρίση, που συνεπάγεται και την πολιτική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Η λεγόμενη απορρύθμιση των αγορών και οι διεθνείς κερδοσκόποι είναι προϊόν του συστήματος και η προσπάθεια της δήθεν ρύθμισης των αγορών, με αποφάσεις των κυβερνήσεων των μητροπόλεων του καπιταλισμού, μόνον προσωρινή αναστολή μέσω πυροσβεστικών μέτρων μπορεί να αποδώσει, γιατί η λειτουργία των κερδοσκόπων έχει να κάνει με την ίδια την φύση του συστήματος και την ανάγκη του κεφαλαίου να κερδίζει και χωρίς να επενδύει στην πραγματική οικονομία. Έχει άλλωστε αποκομίσει τεράστια κεφάλαια που δεν μπορεί να τα αφήσει να λιμνάζουν αναξιοποίητα. Με δεδομένο το πραγματικό αυτό πλαίσιο, πρέπει να εξετάσουμε τώρα ποιο τμήμα απ’ αυτό το χρέος του Ελληνικού Δημοσίου καρπώθηκε ο Ελληνικός λαός. Αυτό το τμήμα είναι της τάξης του 15% (μετά βίας) του αναμενόμενου χρέους της Κεντρικής Κυβέρνησης στο τέλος του 2010 που υπολογίζεται σε 325,6 δις ευρώ – άρα 50 δις ευρώ και αυτό μπορεί να αναγνωρισθεί. Αφορά την πραγματική αξία των χρηματοδοτήσεων Δημοσίων Επενδύσεων και ένα τμήμα των εξοπλιστικών δαπανών της χώρας που αφορά τις καθαρές αμυντικές δαπάνες και όχι τις δαπάνες για τα όπλα του ΝΑΤΟ ώστε να παίζει η χώρα μας το διεθνή χωροφύλακα στην Ερυθρά, τον Περσικό, το Κόσσοβο κι αλλού. Συγκεκριμένα από τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών για τους εκτελεσμένους προϋπολογισμούς των ετών 2003,4,5,6,7,8 συν την εκτίμηση του προϋπολογισμού του 2009 και την πρόβλεψη του 2010, προκύπτει συνολική χρηματοδότηση για τα ελλείμματα του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων 44,662 δις ευρώ και για την συνολική χρηματοδότηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων ΥΕΘΑ 13,974 δις ευρώ. Δηλαδή συνολικά χρηματοδότηση 58,636 δις ευρώ, που στο αναμενόμενο χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης στο τέλος του 2010, ήτοι των 325,6 δις ευρώ, αντιστοιχεί σε 18%. Για τον υπολογισμό λαμβάνονται υπόψη 8 έτη γιατί τόσο περίπου (8,44) είναι η μέση διάρκεια των ελληνικών ομολόγων. Με μικρό έλεγχο των εκτελέσεων των μεγάλων συμβάσεων των Δημοσίων επενδύσεων (με μείωση δαπανών και κυρίως αύξηση των εσόδων που για την 8αετία είναι 27,237 δις ευρώ έναντι δαπανών 71,898 δις ευρώ) και της προμήθειας των εξοπλισμών ή ακύρωσης κάποιων από αυτές, η συνολική απαιτούμενη χρηματοδότηση μπορεί άνετα να μειωθεί στα 50 δις ευρώ. Αυτά τα 50 δις ευρώ πλέον κάποιων θεμιτών τόκων (πχ τόκων καταθέσεων προθεσμιών – σημείο επαναδιαπραγμάτευσης) μπορεί να αναγνωρίσει ο ελληνικός λαός και να εγγυηθεί την αποπληρωμή τους, όταν ανασυγκροτηθεί παραγωγικά η χώρα, με έκδοση νέων ομολόγων ισόποσης αξίας. Τα νέα αυτά ομόλογα θα πρέπει να αποδοθούν στα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων (Ελλήνων και Ευρωπαίων) και στους μικροκαταθέτες, που βάσει των πρόσφατων στοιχείων της Τραπέζης της Ελλάδος, κατέχουν συνολικά το 15% των Ελληνικών ομολόγων. Το υπόλοιπο 85% του χρέους πρέπει να το αρνηθούμε και να μην το αποπληρώσουμε. Πρέπει να διαγραφεί, καθόσον οι δήθεν δικαιούχοι του (Τράπεζες, μεγαλοκεφαλαιούχοι , διεθνείς κερδοσκόποι, διεφθαρμένοι πολιτικοί, δημόσιοι λειτουργοί κά) έχουν ήδη αποπληρωθεί με διάφορους τρόπους στο πολλαπλάσιο. Χαρακτηριστικά, βάσει των εισηγητικών εκθέσεων των προϋπολογισμών του κράτους τη δεκαετία 2000-2009, το Δημόσιο πλήρωσε 313,746 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια, χωρίς να περιλαμβάνονται οι πρόσθετες δαπάνες για την εξόφληση των βραχυπρόθεσμων τίτλων, που μόνον το 2009 ανήλθαν στο ποσό των 36,904 δις ευρώ και ένα μέρος αυτών θα αποπληρωθεί το 2010. Το 1/3 περίπου από το ποσό αυτό είναι τόκοι, ενώ το συνολικό χρέος στο τέλος του 1999 ήταν 122 δις ευρώ, και στο σύνολο της δεκαετίας 2000-2009 η χώρα παρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τα 10 δις ευρώ. Συμπερασματικά πρέπει να αρνηθούμε το 85% του χρέους και να επαναδιαπραγματευτούμε τους όρους του 15% που αναγνωρίζουμε. Η παύση πληρωμής όμως της εξυπηρέτησης όλου του χρέους πρέπει να γίνει άμεσα, αν θέλουμε να διασώσουμε τη χώρα και το λαό μας. Αυτό σημαίνει επιστροφή στη δραχμή. Εδώ όμως διατυπώνεται η διαφορετική άποψη της ανάγκης εξυπηρέτησης όλου του χρέους. Δυστυχώς δε, την άποψη αυτή την υιοθετούν και αριστεροί. Άλλοι προτείνουν επαναδιαπραγμάτευση των επιτοκίων δανεισμού με πτώση αυτών (με μηδενισμό των spread) στα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας (3%) ή στην καλύτερη περίπτωση στο 1% από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα. Προσθέτουν δε και διάφορα άλλα μέτρα για χρονική αναδιάρθρωση του χρέους (να πάει πίσω), για διμερείς συμβάσεις δανεισμού και με χώρες εκτός Ευρωζώνης κλπ. Όλες αυτές οι προτάσεις αποβλέπουν στη συνολική εξυπηρέτηση όλου του χρέους και γι’ αυτό στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να εκληφθούν ως διαχειριστικές. Ως προτάσεις δηλαδή της Αριστεράς του συστήματος, που βεβαίως και αυτές δεν γίνονται δεκτές από την Ε.Ε. Άρα για ποια επαναδιαπραγμάτευση ή αναδιάρθρωση συζητούμε και τι σημαίνει η επαναδιαπραγμάτευση ή σαν ύστατη λύση η άρνηση; Δηλαδή τι θέλουν, να πατάμε σε δυο βάρκες και στο τέλος να βρεθούμε στη θάλασσα, όπως συνήθως έκανε άστοχα η Αριστερά πολλές φορές στο παρελθόν; Κάποιοι βέβαια ομιλούν για άρνηση όλου του χρέους, ή αφήνουν και κάποιες αόριστες υποσχέσεις για αναγνώριση μέρους αυτού. Και αυτή όμως η άποψη δεν είναι σωστή γιατί μας απομονώνει από συμμάχους (Ευρωπαίους εργαζόμενους και μικροκαταθέτες). Ακόμη διατυπώνεται και η άποψη ότι το χρέος πρέπει να το αποπληρώσουν αυτοί που το καρπώθηκαν στην Ελλάδα και όχι οι εργαζόμενοι και οι μικρομεσαίοι. Κατ’ ουσία δηλαδή ζητά να πάρουμε τα χρήματα από την ντόπια οικονομική ολιγαρχία και να αποπληρώσουμε τους διεθνείς κερδοσκόπους. Αλλά και αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν σοβαρή αντικαπιταλιστική άποψη, γιατί και αν καταφέρουμε να αναγκάσουμε την ντόπια πλουτοκρατία να πληρώσει, τα χρήματα τα χρειαζόμαστε για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Πέραν δε τούτων, αναβάλλει τη ρήξη για το απώτερο μέλλον, όταν δηλαδή η εργατική τάξη θα μπορέσει να κάνει την πλήρη ανατροπή του συστήματος και να εγκαθιδρύσει την λαϊκή εξουσία. Αλλά μέχρι τότε τι γίνεται; Μόνο διαμαρτυρία με αίτημα να παρθούν τα μέτρα πίσω και να ανατραπεί η παρούσα κυβέρνηση; Για να την διαδεχτεί ποια; Και τι θα γίνει όταν η χώρα θα έχει πλέον αφρικανοποιηθεί, οι εξαρτήσεις και η απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων θα έχουν επιβληθεί και ισχυροποιηθεί και η πλήρης εξαθλίωση των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων θα μεσουρανήσει; Η απάντηση σ’ όλα αυτά και στις φοβίες για το τι μπορεί να μας συμβεί, αν φύγουμε από το ευρώ και απομονωθούμε από τις αγορές, είναι η δημιουργία ενός λαϊκού κοινωνικού πατριωτικού μετώπου. Η δυνατότητα επιβίωσης και ανάπτυξης, με τα απαραίτητα συνοδευτικά μέτρα θα αναπτυχθεί σε επόμενο άρθρο. ΑΘΗΝΑ 31/5/2010 Ν.Α. ΣΟΥΜΠΛΗΣ Αριστερός Ριζοσπάστης

από το φύλλο της 30/05/2010. Η συνέντευξη δόθηκε στον Κ. Ζαγαρά. - Καταθέσατε στο συνέδριο ως “Αριστερή Ανασύνθεση” του ΣΥΝ ξεχωριστό κείμενο. Ποιος ο λόγος που επιλέξατε κάτι τέτοιο; Η Αριστερή Ανασύνθεση μίλησε εξ αρχής για την ανάγκη διεξαγωγής ενός συνεδρίου έντονων διαχωριστικών γραμμών και όχι ενός συνεδρίου επίπλαστης σύνθεσης, ή ακόμα χειρότερα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Το κείμενο που διαμορφώθηκε κατά πλειοψηφία, δεν διαμόρφωνε ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο με αιχμές και πειστικές απαντήσεις στη συγκυρία της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά θα μπορούσε να πει κανείς ότι κλείνει και πονηρά το μάτι προς την Ανανεωτική Πτέρυγα. Τα κρίσιμα ζητήματα του τρόπου λειτουργίας του κόμματος, της αναζωογόνησης και εμβάθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ, του αφελούς «αριστερού ευρωπαϊσμού», του νέου συνδικαλιστικού κινήματος και της στάσης πληρωμών ως επιθετικής τακτικής των δυνάμεων της εργασίας για αναδιαπραγμάτευση του εξωτερικού χρέους, έπρεπε να μπουν επιτακτικά στην ατζέντα του συνεδρίου. - Δεχθήκατε τα πυρά της ηγεσίας του ΣΥΝ και της Ανανεωτικής Πτέρυγας για τον αποκλεισμό από το συνέδριο του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Φ. Κουβέλη. Θεωρείτε ότι πρακτικές αποκλεισμού συνάδουν με την κουλτούρα της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς και του δημοκρατικού προτάγματος; H κουλτούρα της ανανεωτικής-ριζοσπαστικής αριστεράς δεν χωράει τη λογική της οιονεί βαρονίας και της ηγετικής ασυλίας. Πρέπει να εμπεδώσουμε όλοι μας ότι και οι χαρισματικές ηγετικές προσωπικότητες, όταν αυτονομούνται από τις συλλογικές διαδικασίες και τις αποφάσεις, κάνουν ολέθρια λάθη. Το έχουμε ζήσει πολλές φορές αυτό ως χώρος. Η ελιτίστικη στάση του σ. Φώτη στην Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ για το τοπικό θέμα της «αξιοποίησης» του χώρου του Ιπποδρόμου από το ίδρυμα Νιάρχου βάρυνε πολύ την προσυνεδριακή διαδικασία της Καλλιθέας. Ο σ. δεν αποκλείστηκε από κάποιους σκοτεινούς εσωκομματικούς κύκλους. Απλά δεν υπερψηφίστηκε για σύνεδρος. Νομίζω ότι όλοι μέσα στο κόμμα, ανεξαρτήτως θέσης και ρόλου, οφείλουν ταπεινά να αποδέχονται την κριτική, καθώς και την πιθανή πολιτική αποδοκιμασία. Αλλιώς τι νόημα έχει η δημοκρατική αρχή της ισοτιμίας των μελών; - Ποιες κατά τη γνώμη σας πρωτοβουλίες οφείλει να πάρει ο ΣΥΝ την επομένη του συνεδρίου, για να διασφαλιστεί η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ και να υπάρξει κοινός βηματισμός; Ο κοινός βηματισμός και η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύθηκε από δύο παράγοντες που έχουν την έδρα τους στην Κουμουνδούρου. Πρώτον, η συγκεκαλυμμένη ηγετική κόντρα μεταξύ Αλέκου και Αλέξη και δεύτερον, η δημόσια υπονόμευσή του από τα στελέχη της Ανανεωτικής Πτέρυγας. Δυστυχώς καταφέραμε μέσα σε μια διετία και μετατρέψαμε τον ΣΥΡΙΖΑ κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή μας. Εμείς έχουμε την ευθύνη της αποκατάστασης του εγχειρήματος και της διεύρυνσής του. Οι πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν πρέπει να κινηθούν σε τρία επίπεδα: Πρώτον, να υλοποιηθούν οι αποφάσεις του 5ου Συνεδρίου για την πολιτική και οργανωτική υπόσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερον, να υλοποιηθούν οι ομόφωνες αποφάσεις των συνδιασκέψεων του συμμαχικού σχήματος. Και τρίτον, να ορισθεί με σαφήνεια το πολιτικό σχέδιο της ευρύτερης ριζοσπαστικής αριστεράς εν όψει των σκληρών κοινωνικών αγώνων και των περιφερειακών εκλογών του Νοεμβρίου. - Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για πολιτική συνεννόηση Αριστερής Ανασύνθεσης – Αλ. Αλαβάνου. Ισχύει κάτι τέτοιο και πώς βλέπετε τις κινήσεις του τέως προέδρου του ΣΥΝ; Η τάση μας βρίσκεται σε διαρκείς διαδικασίες συνεννόησης με όσους συνεχίζουν να συμβάλλουν θετικά σε αυτό που εμείς λέμε «ευρύτερο ανασυνθετικό σχέδιο της αριστεράς». Ο σύντροφος Αλέκος, είτε το θέλουν κάποιοι είτε δεν το θέλουν, είναι αντικειμενικά μέσα σε αυτό το σχέδιο. Άρα συνεννοούμαστε προφανώς και μαζί του. Οι δημόσιες παρεμβάσεις και οι πρωτοβουλίες του είναι συνήθως ποιοτικές και χρήσιμες. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι στη δική μας αριστερά δεν χωράνε ηγετικές αυθεντίες αλλά μόνο δημοκρατικά εκλεγμένες συλλογικές ηγεσίες. Αυτό το μήνυμα πλέον το έχουν χωνέψει όλοι και αναλόγως πορεύονται. Το τοπίο κατά την γνώμη μας αρχίζει να ξεκαθαρίζει. * Ο Βαγγέλης Πιλάλης (ΠΚ Περιστερίου) είναι μέλος της απερχόμενης Πολιτικής Γραμματείας και συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

του Γιώργου Ματθαίου* Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στην ΕΕ δείχνουν ότι αποτελεί μόνο μηχανισμό παραγωγής και επιβολής νεοφιλελεύθερων πολιτικών στα κράτη – μέλη. Η πάγια θέση του κόμματος περί μεταρρύθμισής της αποδεικνύεται σήμερα λανθασμένη. Από το 5ο Συνέδριο η Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση είχε ήδη τοποθετηθεί αρνητικά στα περί μεταρρύθμισης της ΕΕ. Θεωρούσε ότι αυτή η θέση ήταν ξεπερασμένη και ανήκε στις αναλύσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς της δεκαετίας του ’70, όταν το εργατικό κίνημα ήταν ισχυρό και μπορούσε να παρέμβει στις εξελίξεις οικοδόμησης της Ευρώπης, όταν η Αριστερά στην Ευρώπη έπαιζε σημαντικό ρόλο (Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), όταν υπήρχε ο υπαρκτός «σοσιαλισμός» και όταν η Σοσιαλδημοκρατία είχε ακόμη κοινωνικά αποθέματα. Στο 5ο Συνέδριο η Αριστερή Ανασύνθεση επεσήμαινε ότι «η ΕΕ φτιάχτηκε από και για τους καπιταλιστές, για την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Αυτοί οι σκοποί είναι ιδρυτικά – φυσιογνωμικά της χαρακτηριστικά». Θεωρώ ότι σήμερα και ιδιαίτερα τώρα με τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του καπιταλισμού, που εξελίσσεται σε δομική κρίση, η ΕΕ δε μεταρρυθμίζεται, υπό την έννοια του να μεταβληθεί από μηχανισμό εξυπηρέτησης των αστικών συμφερόντων σε μηχανισμό εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λαών της. Ειδικά οι «Θέσεις» της ΚΠΕ για την ΕΕ είναι κάκιστες ως πολιτική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης και ως πρόταση δράσης ενός αριστερού κόμματος για το μετασχηματισμό της κοινωνίας. Είναι όμως εξαιρετικές ως ένδειξη της καρικατούρας αριστερής πολιτικής που έχουμε ως Κόμμα. Είναι εξαιρετικές ως έκφραση των τεράστιων, ανίκητων αντιφάσεων που θέτει η συνύπαρξη των πιο αντιθετικών πολιτικών δυνάμεων στους κόλπους του. Είναι, τέλος, εξαιρετικές ως επιβεβαίωση του τεράστιου χάσματος ανάμεσα στην αριστερή φιλολογία και ρητορεία του Κόμματος, και στις κοινωνικές δυνάμεις που αυτό εκφράζει, δυνάμεις που ελάχιστη σχέση έχουν με την εργατική τάξη, παλιά και νέα. Η αναφορά στην Ευρώπη στις προτεινόμενες «Θέσεις» είναι εξοργιστικά αντιφατική, ελλιπής, συμβατική και θεωρώ εντελώς καθεστωτική: 1. Από τη μία αναφέρεται στο κείμενο των «Θέσεων» ότι το Κόμμα μας «είχε κρίνει ως αναγκαία τη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ», και από την άλλη ότι «προειδοποιούσε για τους κινδύνους που απορρέουν από το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της ΟΝΕ». Συγχαρητήρια. Δηλαδή, το Κόμμα μας ήταν ένας καπετάνιος που έβλεπε και προειδοποιούσε για το παγόβουνο που είναι μπροστά του, αλλά έκρινε και αναγκαίο το να πέσει το πλοίο πάνω του – το θέατρο του παραλόγου στις καλύτερες στιγμές του! Εφόσον κρίναμε αναγκαία τη συμμετοχή μας στην ΟΝΕ (και μάλλον κρίνουμε το ίδιο και σήμερα, καθώς δεν λέμε λέξη για την οποιαδήποτε αλλαγή πλεύσης), τότε οφείλουμε να μη λέμε κουβέντα για νεοφιλελεύθερους χαρακτήρες, γιατί κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε ως εξοργιστικά υποκριτές. 2. Οι «Θέσεις» εντοπίζουν τα εξής τρία προβλήματα στην Ευρώπη σήμερα: (α) τη νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ΟΝΕ, (β) την απουσία δημοκρατικού ελέγχου της ΕΚΤ και την έλλειψη αναφοράς της στις κοινωνικές ανάγκες των χωρών-μελών, και (γ) το ρόλο του Συμφώνου Σταθερότητας. Προφανώς υπονοούν ότι είναι δυνατή η οικοδόμηση μιας άλλης ΟΝΕ, μιας άλλης ΕΚΤ και ενός άλλου Συμφώνου Σταθερότητας. Αυτό είναι ανιστόρητο και υποδηλώνει βαθιά άγνοια της φύσης και του προσανατολισμού της ΕΕ. Η ΟΝΕ είναι νεοφιλελεύθερη, η ΕΚΤ είναι ανεξέλεγκτη και το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι το εργαλείο πειθάρχησης στις νεοφιλελεύθερες επιλογές όχι επειδή κάποιοι κακοί αποφάσισαν να κάνουν κάτι τέτοιο, αλλά επειδή αυτές είναι οι φυσιολογικές προεκτάσεις της ΕΕ ως μηχανισμού προώθησης των συμφερόντων της μονοπωλιακής, διεθνοποιημένης μερίδας των αστικών τάξεων στην Ευρώπη. 3. Αυτό εν μέρει το παραδέχονται, εφόσον μιλούν για «νεοφιλελεύθερο τρόπο συγκρότησης της ΕΕ». Αμέσως μετά όμως μας καλούν για τη δημιουργία ενός ισχυρού μαζικού κινήματος που θα οδηγήσει σε αλλαγή ρότας της ΕΕ, μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό. Αν όμως ο νεοφιλελευθερισμός είναι τρόπος συγκρότησης της ΕΕ, αυτό σημαίνει ότι η ΕΕ συγκροτείται μέσω αυτού και άρα δεν μπορούμε να εναντιωθούμε στον νεοφιλελευθερισμό χωρίς να εναντιωθούμε στην ίδια την ύπαρξη της ΕΕ. Εφόσον όμως δεν έχουμε διάθεση να εναντιωθούμε στην ΕΕ, εφόσον την αποδεχόμαστε, όλα τα υπόλοιπα είναι διασπορά αυταπατών. Αντί να υποδυόμαστε τη «μωρά παρθένα», οφείλουμε να διαλέξουμε βάρκα. Είτε είμαστε με την ΕΕ, είτε είμαστε εναντίον της. Γιατί, πολύ απλά, η ΕΕ είναι μηχανισμός και όχι πεδίο αποτύπωσης ταξικών συσχετισμών και ηγεμονίας, όμοιο με αυτό του αστικού κράτους. Άρα δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την ΕΕ ως κρατικό μόρφωμα, και άρα η στρατηγική μας έναντι της ΕΕ πρέπει να διαφέρει από τη στρατηγική μας έναντι του αστικού κράτους. 4. Το πιο κωμικοτραγικό απ’ όσα γράφονται στις «Θέσεις» είναι η αναφορά στην «πραγματική σύγκλιση». Αλλοίμονο αν μετά από όσα έχουν συμβεί και αποκαλυφθεί τους τελευταίους μήνες σε σχέση με την ελληνική οικονομία, μιλάμε ακόμα για πραγματική σύγκλιση. Η κρίση της ελληνικής οικονομίας δείχνει ότι η πραγματική σύγκλιση σε συνθήκες διεθνούς καπιταλιστικής ολοκλήρωσης είναι αδύνατη. Το να ισχυριζόμαστε το αντίθετο σημαίνει απλά ότι ρίχνουμε στάχτη στα μάτια. Όταν η Γερμανία παράγει τα τανκς και τα υποβρύχια, ενώ η Ελλάδα τα εισάγει χωρίς να μπορεί να παράγει ούτε βίδα, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική σύγκλιση στον αιώνα τον άπαντα. Είναι πραγματικά εξοργιστικό, τα επιτελεία της Κομισιόν και του ΔΝΤ να αλωνίζουν στα υπουργεία και τις γραμματείες, και εμείς να ψελλίζουμε λέξεις όπως «πραγματική σύγκλιση». 5. Στο τέλος της ανάλυσης για την ΕΕ, οι «Θέσεις» βάζουν και το κερασάκι στην τούρτα. Δηλαδή το κάλεσμα δημιουργίας ενός ισχυρού, μαζικού, πανευρωπαϊκού κινήματος εργαζομένων που θα διεκδικεί την αλλαγή ρότας της ΕΕ. Εξήγησα ήδη ότι μια τέτοια αλλαγή ρότας είναι δυνατή μόνο στο μυαλό των συντακτών των «Θέσεων». Θεωρώ ότι είναι εξίσου αδύνατη και η οικοδόμηση ενός τέτοιου πανευρωπαϊκού κινήματος. Αφήνω κατά μέρος το ότι το Κόμμα μας δεν μπορεί να οικοδομήσει αυτή την ώρα τέτοιο κίνημα ούτε στην Ελλάδα… Αλήθεια, πώς σκοπεύουμε να συντονίσουμε τις εργατικές τάξεις 27 διαφορετικών χωρών και οικονομιών; Πώς θα γεφυρώσουμε τις διαφορές στους κοινωνικούς σχηματισμούς τους και στην κοινωνικο-οικονομική τους κατάσταση; Το να επικαλούμαστε σήμερα την ανάγκη διεθνούς δράσης σημαίνει απλά ότι αναζητούμε προφάσεις για να αναβάλουμε τη δράση στο εθνικό επίπεδο, ότι φοβόμαστε την οποιαδήποτε ριζοσπαστική αλλαγή εδώ και τώρα. Οι «Θέσεις» σε σχέση με την Ευρώπη επιβεβαιώνουν πλήρως ότι τη στιγμή της μεγαλύτερης εθνικής αλλά και διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης, αντί το Κόμμα μας να προτείνει ριζοσπαστική διέξοδο από αυτήν, διέξοδο που να οδηγεί σε ρήξεις με τους μηχανισμούς και την εξουσία της αστικής τάξης, μας καλεί σε ενδυνάμωση αυτών των μηχανισμών, μέσω της «δημοκρατικής» νομιμοποίησής τους. - Αντί να ακυρώσουμε στην πράξη και στη θεωρία την οποιαδήποτε δυνατότητα οικοδόμησης του Συμφώνου Σταθερότητας, θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι μέσω της πρότασης αντικατάστασής του με ένα άλλο, δήθεν καλύτερο Σύμφωνο. Αγνοείται συνεχώς ότι το τωρινό Σύμφωνο Σταθερότητας δεν είναι αποτέλεσμα τυχαιότητας ή βλακείας, αλλά αποτέλεσμα της συντονισμένης και συνειδητής δράσης της μονοπωλιακής, διεθνοποιημένης αστικής τάξης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Δεν γίνεται να αντικαταστήσουμε το Σύμφωνο χωρίς να «αντικαταστήσουμε» την εξουσία της αστικής τάξης με μία άλλη κοινωνική εξουσία. - Αντί να προτείνουμε μέτρα που περικόπτουν τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στους μηχανισμούς της ΕΕ και στα εθνικά κράτη, ζητάμε την περαιτέρω περιαγωγή των κρατών-μελών στους συγκεκριμένους μηχανισμούς μέσω της αύξησης του κοινοτικού προϋπολογισμού. Εδώ οι «Θέσεις» εμφανίζονται να αγνοούν βασικά χαρακτηριστικά της ΕΕ, όπως π.χ. το ρόλο του προϋπολογισμού της ως βασικού οργάνου στήριξης της καπιταλιστικής συσσώρευσης και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού και διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Γι’ αυτό και όλη αυτή η φιλολογία για αναπροσανατολισμό και αναδιάρθρωση του κοινοτικού προϋπολογισμού είναι όνειρο θερινής νυκτός. - Αντί να κατακεραυνώσουμε την ίδια την ύπαρξη της ΕΚΤ ως εκφραστή των πιο σκληρών και ανεξέλεγκτων δυνάμεων μέσα στον ευρωπαϊκό καπιταλιστικό σχηματισμό, οι «Θέσεις» προτείνουν τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της. Ουσιαστικά, αυτό που ζητάμε από την ΕΚΤ είναι να πάψει να είναι ΕΚΤ και να γίνει κάτι άλλο. Τι; Ομολογώ ότι δεν έχω ιδέα. Για να καταλάβετε αγαπητοί σύντροφοι το αδύνατον της πραγμάτωσης των φαντασιώσεων των «Θέσεων», φανταστείτε να προτείναμε να γίνει το ΝΑΤΟ προπύργιο ειρήνης, φιλίας, και συνεργασίας των λαών, και μπροστάρης στον παγκόσμιο αφοπλισμό. Προφανώς και θα μας έπαιρναν όλοι με τις ντομάτες, για να χρησιμοποιήσω μία λαϊκή έκφραση. Ε, το ίδιο ακριβώς ισχύει για όλη αυτή την ακατάσχετη και θεσμολάγνα φιλολογία των «Θέσεων». - Και βέβαια, όλα αυτά που αναφέρω βρίσκουν την καλύτερή τους δικαίωση στην τελευταία πρόταση των «Θέσεων» για την Ευρώπη, με την οποία πέφτουν και οι τελευταίες μάσκες αριστερής πολιτικής: Πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Για να αποκτήσει όλο αυτό το όργιο νεοφιλελεύθερης επιταγής και πειθαρχίας ένα δημοκρατικό προσωπείο. Για να λαδωθεί η μηχανή καλύτερα. Για να ριχτεί ακόμα περισσότερη στάχτη στα μάτια του κόσμου και να επιτευχθεί μία ακόμα ισχυρότερη ιδεολογική συναίνεση που θα κάμψει την οποιαδήποτε ριζοσπαστικοποίηση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι «Θέσεις» που παρουσιάζονται από την πλειοψηφία της ΚΠΕ στο 6ο (έκτακτο) Συνέδριο του Κόμματος, αποκαλύπτουν την αδυναμία κατανόησης των ταξικών συμφερόντων που υπηρετούνται μέσω της ΕΕ και, ακόμα χειρότερα, τη de facto παραδοχή και συμπόρευση μας με αυτά τα συμφέροντα – ακούγεται σκληρό αλλά είναι πέρα για πέρα αλήθεια. Αν δείχνει κάτι η σημερινή συγκυρία, είναι ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της Ελλάδας (στο βαθμό που μας αφορά) περνάει μέσα από την πλήρη ρήξη και σύγκρουση με την ΕΕ και από την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής, σοσιαλιστικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, πέρα και έξω από αυτό που έχει γίνει ιστορικά γνωστό ως Ευρωπαϊκή Ένωση. * Ο Γιώργος Ματθαίου (ΠΚ Γέρακα) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

της Ράνιας Ιωσηφίδη* από την Αυγή της 26/05/2010 Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, δύο και πλέον μηνών αφότου ανακοινώθηκαν από την υπουργό Οικονομικών κ. Κατσέλη, αναρτήθηκαν τα δύο νέα προγράμματα της ΤΕΜΠΜΕ Α.Ε. στο ομώνυμο site. Το ένα αφορά τιμολόγια αγοράς πρώτων υλών, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και άυλων αγαθών με όριο δανείου τις 300.000 ευρώ (εκτός ΦΠΑ) και το δεύτερο αφορά στην εφάπαξ εξόφληση ασφαλιστικών και φορολογικών υποχρεώσεων με όριο δανείου τις 100.000 ευρώ. Η μεγάλη αυτή καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός ότι με κυβερνητική απόφαση άλλαξε ο προσανατολισμός του Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων. Η αλλαγή του προσανατολισμού επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι έχει εξοβελιστεί η Τράπεζα της Ελλάδος από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΤΕΜΠΜΕ Α.Ε. και τη θέση αυτή καταλαμβάνει πλέον η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών! Με την ΕΕΤ στο Διοικητικό Συμβούλιο της, η ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ στα νέα προγράμματα διασφαλίζει πρωτίστως τα συμφέροντα των τραπεζών. Ενώ έχει αυξηθεί το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας κατά 1,5 δισ. ευρώ με κεφάλαια του ελληνικού δημοσίου, ακυρώνεται στην πράξη ο εγγυητικός της ρόλος ως Ταμείου Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων, κάτι που επιβεβαιώνεται με την εισαγωγή στα προγράμματα του δικαιώματος να ασκείται «ένσταση διζήσεως» από το ΤΕΜΠΜΕ. Τα νέα προγράμματα εμπεριέχουν μια σειρά δυσμενών όρων (σε σχέση με το τρέχον πρόγραμμα για κεφάλαια κίνησης β’ φάση) και συνοπτικά έχουν ως εξής: - Πολύ υψηλό επιτόκιο 7,6% (euribor εξαμήνου+6%+0,6%) αντί του 3,6% στο τρέχον πρόγραμμα. - Εμπράγματη εξασφάλιση των τραπεζών, δηλαδή το δικαίωμα προσημείωσης ακινήτου για το 10% του δανείου (για δάνεια πάνω από 40.000ευρώ). - Περιορισμός στο μισό του χρονικού διαστήματος ληξιπροθεσμίας σε 90 ημέρες (από 180 που είναι σήμερα) με τη δυνατότητα για καταγγελία (κατάπτωση) των δανείων από τις τράπεζες. - Δικαίωμα άσκησης «ένστασης διζήσεως» από την ΤΕΜΠΜΕ Α.Ε. με την κατάπτωση του δανείου. Δηλαδή, παροχή δικαιώματος στην τράπεζα να προχωρήσει σε κατάσχεση του προσημειωμένου ακινήτου (ή άλλου από το Ε9) με την υποχρέωση να επιστρέψει (!) το «εγγυημένο» ποσό στην ΤΕΜΠΕ ΑΕ - «Εγγύηση» από την ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ στο 80% του εξαετούς δανείου (χωρίς τους τόκους). - Τεράστια αύξηση στην εφάπαξ προμήθεια εγγυοδοσίας από 0,25% στο 2,1% (!) στο πρόγραμμα για κεφάλαια κίνησης και στο 1,5% για την ενημερότητα εισφορών. - Αποπληρωμή (προκαταβολή) του ΦΠΑ στην τράπεζα με την εκταμίευση του δανείου. - Διάρκεια αποπληρωμής δανείου 4+2 έτη, με τη δυνατότητα τα δύο πρώτα χρόνια να αποπληρώνονται μόνο οι τόκοι, αλλά επί του συνόλου του δανείου και όχι με επιμερισμό των δόσεων σε έξι χρόνια. - Οι ελεύθεροι επαγγελματίες αποκλείονται και από τα δύο προγράμματα. Όσον αφορά το πρόγραμμα για κεφάλαια κίνησης, η συμφωνία μεταξύ ΤΕΜΠΜΕ και ΕΕΤ δίνει δυνατότητα στις τράπεζες: Πρώτον, να κατηγοριοποιήσουν τους δανειολήπτες και να τους χειριστούν, κάνοντας επιλεκτική χρήση μεταξύ του υψηλού επιτοκίου 7,6% των νέων προγραμμάτων και του χαμηλού 3,6% (για καλούς πελάτες) του τρέχοντος προγράμματος που επίσης αφορά κεφάλαια κίνησης, δημιουργώντας έτσι συνθήκες δανειοδότησης δύο ταχυτήτων για δάνεια που έχουν ίδιο στόχο (κεφάλαια κίνησης) στην ίδια χρονική διάρκεια υπαγωγής στο πρόγραμμα (έως 12.2010). Δεύτερον, να υποχρεωθεί ο δανειολήπτης να καταφύγει σε νέο δανεισμό ειδικά για να πληρώσει τον ΦΠΑ (με άλλους όρους φυσικά) Τρίτον, λόγω του ότι το πρόγραμμα καλύπτει αποκλειστικά νέες δαπάνες (για τιμολόγια από 13.5.2010), αφήνει ακάλυπτες όλες τις επιχειρήσεις που έχουν κάνει αγορές σε προγενέστερη ημερομηνία. Εκτός από τους δυσμενείς όρους των προγραμμάτων, υπάρχει και μεγάλο έλλειμμα συντονισμού από την πλευρά του ΥΠΟΙΑΝ, συνεπεία του οποίου το πρόγραμμα για ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα δεν θα έχει αποτέλεσμα. Η μεγάλη καθυστέρηση του προγράμματος καθιστά ανενεργό τον νόμο Ν. 3816/2010 διότι η προθεσμία υπαγωγής στον νόμο αυτό εκπνέει στις 31 Μαΐου 2010, ενώ ο δανειολήπτης που θα κάνει χρήση του προγράμματος δεν θα προλάβει τις προθεσμίες. Εντέλει, τα νέα προγράμματα απέχουν πολύ από τις δεσμεύσεις που είχε εξαγγείλει η κ. Κατσέλη για ανάπτυξη μέσω ρευστότητας. Δεσμεύσεις, που δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες, ενώ δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης του δημοσίου χρήματος από την ΤΕΜΠΜΕ ΑΕ. Οι μικρές επιχειρήσεις οι οποίες θα κάνουν χρήση των νέων προγραμμάτων θα πρέπει να προσέξουν ιδιαίτερα τους όρους, για να μη βρεθούν φορτωμένες με δάνεια που παρουσιάζονται ως «ασφαλή και εγγυημένα». * Η Ράνια Ιωσηφίδη (μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ στον Τομέα Μικρών Επιχειρήσεων & Ελεύθερων Επαγγελματιών) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

(δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 22-05-2010) - Είστε απ’ αυτούς που στηρίξατε τη διεξαγωγή του συνεδρίου… Η τάση που συμμετέχω αλλά και εγώ προσωπικά, στηρίξαμε τη διεξαγωγή του έκτακτου συνεδρίου μ’ ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό που εξυπηρετούσε δύο πολύ μεγάλες ανάγκες του ΣΥΝ και της ριζοσπαστικής αριστεράς στην συγκυρία. Πρώτον να προχωρήσουν κάποιες ώριμες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές, τις οποίες απαιτεί εδώ και χρόνια η βάση του κόμματος, και δεύτερο να υπάρξει ένα φρέσκο πολιτικό σχέδιο για τη δημοκρατική αναζωογόνηση και την προγραμματική εμβάθυνση του ΣΥΡΙΖΑ. Με βάση αυτό το μίνιμουμ σκεπτικό που έβλεπε και προς τα μέσα και προς τα έξω και που προσπαθούσε να αντιμετωπίσει γόνιμα τα κρισιακά φαινόμενα του πρόσφατου παρελθόντος, στηρίξαμε την επιλογή της διεξαγωγής του εκτάκτου συνεδρίου. Το συνέδριο όμως σήμερα έχει πάρει εντελώς άλλη τροπή… - Τι είναι αυτό που σας ώθησε στο να κατεβάσετε και σε αυτό το Συνέδριο εναλλακτική πλατφόρμα; Το κείμενο που διαμορφώθηκε κατά πλειοψηφία στην Επιτροπή Θέσεων και μετά στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, φάνηκε από την αρχή ότι δεν μεριμνούσε για τη σύνθεση των διαφορετικών απόψεων της λεγόμενης αριστερής πλειοψηφίας, αλλά επιδίωκε πρωτίστως τη σύγκλιση και την επικοινωνία με τις πιο μετριοπαθείς απόψεις στελεχών που προερχόταν από την Ανανεωτική Πτέρυγα. Αυτό εννοείται δεν έγινε τυχαία… ήταν επιλογή. Φάνηκε δηλαδή εξ αρχής ότι δεν υπήρχε ουσιαστικά περιθώριο συνεννόησης, αλλά ούτε και διάθεση για συγκλίσεις προς μια πλατφόρμα με στοιχεία σοβαρής αντικαπιταλιστικής κριτικής και ενός πολιτικού σχεδίου που θα πήγαινε ένα βήμα πιο πέρα την ενωτική, ανασυνθετική διαδικασία της αριστεράς. Έτσι αναγκαστήκαμε να κατεβάσουμε εναλλακτικό-αντιπαραθετικό κείμενο. - Το κείμενό σας που εστιάζει; Σε πέντε βασικά ζητήματα. Πρώτον, στο ότι στο ΣΥΝ χρειάζονται μεγάλες οργανωτικές και καταστατικές αλλαγές που να σπάνε αυτόν τον ιδιότυπο συγκεντρωτισμό των τάσεων, των βαρόνων και του προεδρισμού τόσο στην εσωκομματική ζωή όσο και στη δημόσια παρουσία. Προτείνουμε εναλλακτικές δομές με σαφή αντιγραφειοκρατικά και δικτυακά χαρακτηριστικά. Δεύτερον, στο ότι οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που συμμετέχει ο ΣΥΝ θα πρέπει να απεμπλακούν από τη συμμετοχή τους στα κορυφαία όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος, εάν θέλουν να δημιουργήσουν αξιόπιστους δεσμούς με ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Η δημιουργία ενός νέου συνδικαλιστικού παραδείγματος είναι πλέον μαζική κοινωνική απαίτηση και η αριστερά οφείλει να το αντιληφθεί, ώστε να μη συνεχίσει να δίνει άλλοθι σε επικίνδυνες κομφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων έδειξε μεν τον δρόμο, αλλά χρειάζεται να συνοδευθεί και από τέτοιους ισχυρούς κεντρικούς συμβολισμούς. Τρίτον, στο ότι η υπερψήφιση της συνθήκης του Μάαστριχτ από τον ΣΥΝ και η γενικότερη εξέλιξη του ευρωενωσιακού εγχειρήματος ήταν η συμπύκνωση της ιστορικής ήττας των απόψεων του αφελούς κοσμοπολιτισμού και μεταρρυθμισμού που επικράτησαν επί μακρόν στην ανανεωτική αριστερά. Οι απόψεις αυτές δυστυχώς εμφανίζονται με άκρως αντιφατικό, ηγεμονικό όμως, τρόπο και μέσα στο κείμενο της πλειοψηφίας. Πιστεύουμε ότι χρειάζεται συνολική επανεξέταση το ζήτημα της συμμετοχής της χώρας στην ΟΝΕ και το κατά πόσο είναι εφικτή μια στρατηγική προοδευτικής αλλαγής του χαρακτήρα της ΕΕ. Εμείς πιστεύουμε ότι η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται και ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι εφικτή και υπό προϋποθέσεις μπορεί να λειτουργήσει μεσοπρόθεσμα προς όφελος των εργαζομένων. Τέταρτον, στο ότι ο ΣΥΝ μπορεί να εγγυηθεί τη συνέχιση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως το άθροισμα των επί μέρους συνιστωσών, αλλά με τη δυναμική ενός ανοιχτού, ζωντανού πολιτικού οργανισμού που έχει ισχυρή κοινωνική ταυτότητα. Πέμπτον και τελευταίο, αλλά ίσως το πιο σημαντικό, είναι το ζήτημα της χρεωκοπίας της χώρας και η απάντηση που πρέπει να δώσει η αριστερά. Εμείς υποστηρίξαμε εξ αρχής την επιλογή της στάσης πληρωμών, στα πλαίσια όμως μιας ευρύτερης στρατηγικής προοδευτικής διεξόδου για τη χώρα και ενός άλλου συσχετισμού δύναμης. Η στάση πληρωμών μπορεί να είναι ένα κεντρικό αίτημα – εργαλείο μιας ιδεολογικοπολιτικής αντεπίθεσης που θα σηματοδοτεί αυτή τη στρατηγική συσπείρωσης ευρύτερων κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων. - Τι περιμένετε από το Συνέδριο; Πού εκτιμάτε ότι θα καταλήξει και πόσο -η όποια κατάληξή του- θα επηρεάσει τη ριζοσπαστική Αριστερά γενικότερα και τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικότερα; Στο συνέδριο αυτό υπάρχουν δύο πιθανά σενάρια. Το πρώτο είναι να βαδίσουμε προς μια ακούσια «ΕΑΡινοποίηση» του Συνασπισμού, που νομίζω ότι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Το άλλο σενάριο είναι ότι ο κόσμος και τα μέλη του Συνασπισμού θα εξαναγκάσουν τις φυσικές ή ιστορικές τους ηγεσίες να προσφύγουν σε μία προωθημένη σύνθεση προς τ’ αριστερά και θα απαιτήσουν επιτακτικά το ΣΥΝ αλλά και το ΣΥΡΙΖΑ των μελών! Αν αυτό επιτευχθεί, κι εγώ ελπίζω ότι θα επιτευχθεί, θα απελευθερωθούν γνήσιες πολιτικές δυναμικές στα πλαίσια του ευρύχωρου, δημοκρατικά οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό βεβαίως προϋποθέτει την ενότητα της αριστερής πλειοψηφίας του κόμματος και τη σαφή πολιτική καταδίκη των επιλογών και των υπονομευτικών τακτικών της Ανανεωτικής Πτέρυγας που βάζει κόκκινες γραμμές, αντί να βάζουμε εμείς σε αυτήν! Αυτό επίσης προϋποθέτει ότι ο σημερινός πρόεδρός μας θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση και δεν θα φοβηθεί, μήπως κατηγορηθεί ότι δεν είναι πρόεδρος όλου του κόμματος. Εάν δεν κινηθεί σ’ αυτή την κατεύθυνση θα καταλήξει να είναι πρόεδρος -θα’ λεγα- της 2ης ΕΑΡ, στην οποία θα συμμετέχουν αμήχανα κάποια κομμάτια της πάλαι ποτέ αριστερής πλειοψηφίας σε ασαφείς ρόλους με ασαφείς στόχους. Θα είναι τραγική μια τέτοια εξέλιξη μέσα σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία που η κοινωνία έχει ανάγκη μια εθνικά γειωμένη, διεθνιστικά αλληλέγγυα και κυρίως ταξικά προσανατολισμένη αριστερά. - Είπατε ότι ο κόσμος θα αναγκάσει την ηγεσία να κάνει τη δεύτερη αριστερή στροφή της. Πώς το εισπράττετε αυτό από τη συμμετοχή σας σε όλες τις προσυνεδριακές διαδικασίες; Τι ζητάει και τι περιμένει ο κόσμος; Η συμμετοχή γενικά είναι πιο μικρή από το αναμενόμενο. Όταν η συζήτηση όμως εστιάζεται στο τι πρέπει να κάνουμε ως Αριστερά για την κρίση του χρέους, για το ρόλο της ΕΕ και τι πρέπει κάνουμε με το ΣΥΡΙΖΑ, εκεί πραγματικά υπάρχει ένα γνήσιο και ζωηρό ενδιαφέρον. Εκεί βασίζω και την ελπίδα ότι εάν διασφαλιστεί ένας ουσιαστικός διάλογος μες στο συνέδριο, δεν θα κατορθώσουν κάποιοι να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί που θέλουν. Ο κόσμος θέλει πραγματική ενότητα, όχι επίπλαστη σύνθεση. Τα πολιτικά μηνύματα θα ‘ναι τέτοια προς την ηγεσία που θα αναγκαστεί να κάνει, ας μου επιτραπεί ο όρος, την απαραίτητη διόρθωση προς τα αριστερά. θα πρέπει όμως να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει… - Υπάρχει και το ενδεχόμενο, όμως, να μιλήσουν για δεύτερη αριστερή στροφή, αλλά στην πράξη να συνεχιστεί η ίδια ρότα… Μην ξεχνάτε ότι πλέον υπάρχει το ζήτημα του κοινωνικού παράγοντα. Δηλαδή έχει τόσες απαιτήσεις πλέον η διωκόμενη κοινωνία και οι υποτελείς τάξεις, είναι τόσα πολλά τα μέτωπα, που δεν υπάρχει η πολυτέλεια μιας επικοινωνιακής διαχείρισης των πολιτικών και στρατηγικών αντιθέσεων. Κι εδώ θέλω να πω το εξής: Εμείς δεν θεωρούμε ότι εύκολα φτιάχνεται ένας φορέας της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Άρα πρωτοβουλίες που έχουν προέλθει μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, μετωπικού χαρακτήρα, τις βλέπουμε μεν με θετικό τρόπο, αλλά δεν τις βλέπουμε ως προπλάσματα ίδρυσης ενός νέου φορέα της Αριστεράς, στον οποίο οι απογοητευμένες δυνάμεις από τους υπαρκτούς φορείς της Αριστεράς θα μπορέσουν κάποια στιγμή να μετοικήσουν. Εμείς αυτό που επιδιώκουμε είναι η δεύτερη αριστερή στροφή του ΣΥΝ και η επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. - Με δεδομένα αυτά και κυρίως την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία δείχνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και τα όρια της Αριστεράς και τα όρια του πολιτικού συστήματος, πώς μπορεί αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το επόμενο βήμα, να αποτελέσει ξανά την ελπίδα και να είναι πάλι ο καταλύτης του πολιτικού συστήματος; Για να κάνουμε έναν πιο αποτελεσματικό ΣΥΡΙΖΑ, θα έλεγα ότι αυτό που προέχει είναι να ξανακάνουμε την Αριστερά τρόπο ζωής. Οι κοινωνικές πρακτικές των αριστερών, ή και γενικότερα των πολιτών, πάντα είχαν την σημασία τους, αλλά σε φάσεις ιστορικού τύπου μεταβολών γίνονται ίσως πιο σημαντικές από τις πολιτικές τους πρακτικές. Η σχετική αυτονομία του πολιτικού τότε υποτάσσεται περαιτέρω στο κοινωνικό. Άρα ο ΣΥΡΙΖΑ, για να προχωρήσει ξανά ως ελπίδα και καταλύτης, χρειάζεται να συνδυάζει και συσχετίζει άριστα τις κοινωνικές και τις πολιτικές πρακτικές των μελών του. Εάν δεν γίνει αυτό, θα είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε μια διεκδικητική δύναμη αριστερής εκφώνησης, που όμως δεν θα μπορεί να προκαλεί το αναγκαίο μπλοκάρισμα του συστήματος και τις δομικές αλλαγές. - Να κλείσουμε με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, με την υπόθεση Κουβέλη. Βγήκαν πολλές ανακοινώσεις που στοχοποιούν την Αριστερή Ανασύνθεση. Μας έκανε εντύπωση αυτό το μπαράζ δηλώσεων για το ζήτημα. Εδώ παραβιάζεται μια βασική δημοκρατική αρχή: το δικαίωμα του μέλους να επιλέγει ποια πρόσωπα και ποιες πολιτικές απόψεις πίσω απ’ τα πρόσωπα στηρίζει. Ο Φώτης ο Κουβέλης είναι ένας σύντροφος που έχει πάρα πολλές φορές εκτραπεί σε σχέση με τα συμφωνηθέντα, δηλαδή τις συνεδριακές μας αποφάσεις. Έτσι είναι ένα πρόσωπο που κάλλιστα θα μπορούσε να αποδοκιμαστεί πολιτικά στα πλαίσια μιας προσυνεδριακής διαδικασίας από οποιαδήποτε μέλος. Άρα για ποιο λόγο αυτός ο εκνευρισμός, αυτό το μπαράζ δηλώσεων; Όσα έγιναν ήταν μία ψήφος πολιτικής αποδοκιμασίας και όχι βέβαια μεθόδευση. Δεν βρισκόμαστε στη θέση του ενόχου, στην οποία μάλλον βρίσκεται ο σύντροφος Κουβέλης, για την ηθελημένη στρέβλωση που συχνά πυκνά κάνει στο δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού. Να πω, επιπλέον, ότι υπάρχει και ένα ζήτημα τοπικού χαρακτήρα, το οποίο έχει και αυτό τη σημασία του. Στην Καλλιθέα υπάρχει ένα πολύχρονο κίνημα πολιτών για τη μετατροπή του χώρου του Φαληρικού Ιππόδρομου σε πάρκο. Βέβαια η προηγούμενη κυβέρνηση προτίμησε να φέρει στην βουλή ένα «σχέδιο αξιοποίησης», δηλαδή τσιμεντοποίησής του από το Ίδρυμα Νιάρχου. Ο σύντροφος Κουβέλης δυστυχώς μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς να ρωτήσει ούτε έναν από την πολιτική κίνηση, τη δημοτική κίνηση ή και το ΣΥΡΙΖΑ της περιοχής που πρωτοστατούν στις σχετικές κινητοποιήσεις, τοποθετήθηκε θετικά σε αυτήν την προοπτική παραχώρησης. Κατά πλειοψηφία, βέβαια, η κοινοβουλευτική ομάδα αποφάσισε να μη στηρίξει στη Βουλή αυτή την σύμβαση – καταλαβαίνετε όμως πώς ένιωσαν τα μέλη του Συνασπισμού της Καλλιθέας, όταν έμαθαν πως το μέλος της οργάνωσής τους και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε το αντίθετο…

του Παναγιώτη Μπότση* Ως απλό μέλος, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσος θρήνος. Ούτε από βουλευτής καταργήθηκε ο σ. Κουβέλης, ούτε από τα όργανα καθαιρέθηκε! Απλά η τοπική οργάνωση στην οποία ανήκει, έκρινε πως δεν θέλει να την εκπροσωπήσει στο συνέδριο. Πρόκειται για μια ΠΚ που (εξ όσων γνωρίζω) αποτελείται χονδρικά από τους ίδιους ανθρώπους τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια – δηλαδή τόσα χρόνια που οι ίδιοι άνθρωποι τον εξέλεγαν ήταν καλοί και τώρα έγιναν κακοί; Τα συνέδρια στην Αριστερά δίνουν την απόλυτη εξουσία στην κομματική βάση για να επιτελέσει κατά σειράν τρεις λειτουργίες: αποτίμηση της δράσης των κεντρικών οργάνων και των στελεχών που τα αποτέλεσαν, χάραξη γραμμής για το επόμενο διάστημα, εκλογή νέων κεντρικών οργάνων. Προφανώς βάσει αυτών, οι καλλιθεάτες συνασπισμένοι έκριναν διά της ψήφου τους ότι ο Φώτης (ας μου συγχωρήσει την ειλικρινώς συντροφική οικειότητα) δεν πρέπει να είναι σύνεδρος. Σε όλο το προηγούμενο διάστημα ο Φώτης εξέφραζε δημόσια κυρίως τις δικές του απόψεις και όχι του κόμματος. Ψήφο ανοχής στο ΠΑΣΟΚ, δείπνο Λεωνίδα με Μελισσανίδη/Λαυρεντιάδη/Πάγκαλο, διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Δικαίωμά του; Σε μεγάλο βαθμό ναι, βάσει και της κουλτούρας μας και του καταστατικού, μας αρέσει – δεν μας αρέσει. Εδώ ο Ζηνόβιεφ με τον Κάμενεφ είχαν καταγγείλει δημόσια ως αριστερισμό τη σχεδιαζόμενη Επανάσταση κι οι υπόλοιποι μπολσεβίκοι όχι μόνο δεν τους εκκαθάρισαν, αλλά τους είχαν δίπλα τους την παραμονή, όταν γινόταν ο τελικός σχεδιασμός. Όμως το μας αρέσει – δεν μας αρέσει ισχύει κι απ’ την ανάποδη: στο δικαίωμα της βάσης να τον επικρίνει και να πει «δεν θέλω να με εκπροσωπείς εσύ». Κανείς δεν είναι ούτε υπεράνω κριτικής ούτε ισόβιος. Και να μην αγνοούμε ένα ακόμα γεγονός: ο χώρος μας στην Καλλιθέα (ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, Δημοτική Παράταξη) είχε λιώσει σόλες ενάντια στην παραχώρηση του πρώην Ιπποδρόμου στo Ίδρυμα Νιάρχου, όμως όταν το θέμα ήλθε στη Βουλή, ο σ/φος είχε ταχθεί υπέρ της παραχώρησης. Κυρίως όμως ο σ/φος έκανε συστηματικά ένα ανφέρ που θα ‘λεγε κι ο Μητσοτάκης. Στην Αριστερά υπάρχει ένα αξιακό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο όταν υπάρχει μία διαφωνία με τη γραμμή, πρώτα την θέτεις στο κόμμα και μετά στα ΜΜΕ. Ο Φώτης έκανε το αντίστροφο. Παράδειγμα: Κάνει ο ΣΥΝ τριήμερο συνέδριο για το πρόγραμμά του κι αυτός δεν λέει τίποτα. Αμέσως μετά, βγαίνει στα ΜΜΕ και μιλά για ψήφο ανοχής στο ΠΑΣΟΚ. Μα καλά βρε σύντροφέ μου, εάν είχες τέτοιο ζήτημα, γιατί δεν το έβαζες στο συνέδριο πέντε μέρες νωρίτερα; Είναι σαν να λες στη βάση «Σας έχω γραμμένους, εγώ συνομιλώ με τα ΜΜΕ». Οι μηχανισμοί και άλλα δαιμόνια Λένε ότι «τον Κουβέλη τον έκοψε ο μηχανισμός» (έτσι απροσδιόριστα). Όποιος έχει περάσει έστω και για λίγο από τον ΣΥΝ, ξέρει ότι δεν υπάρχει πιο σκληρός και συμπαγής μηχανισμός από την Ανανεωτική Πτέρυγα, της οποίας ο Φώτης είναι επικεφαλής. Μιλάμε για δεκάδες (τουλάχιστον) επαγγελματικά στελέχη στην Κουμουνδούρου και όλη την Ελλάδα, τα οποία τελούν σε σχέση ισοβιότητας. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι αληθινά διαμάντια, αλλά και κάποιοι δεν παράγουν ούτε καν τη στοιχειώδη κομματική δουλειά, έχουν όμως τόσο βαθιές ρίζες στο μηχανισμό, που ούτε καν ο Αλαβάνος όταν ήταν θριαμβευτής και καβάλα στ’ άλογο, δεν είχε τολμήσει να τους αγγίξει. Κατηγορούν επίσης κάποιους υποστηρικτές της Αριστερής Ανασύνθεσης ότι μέσω της «επικοινωνίας» (δηλ. του δικαιώματος των ψηφοφόρων μιας τάσης να δίνουν κι έναν σταυρό σε υποψήφιο άλλης), πριμοδότησε έναν ανανεωτικό συνυποψήφιό του για να κόψει το Φώτη. Μάλλον το έκανε. Είναι κακό; Όχι. Οι τάσεις δεν είναι μικρογραφίες κόμματος. Και η «επικοινωνία» αυτό ακριβώς το πράγμα διασφαλίζει: ότι έλεγχο στο στέλεχος μιας τάσης δεν θα ασκούν μόνο οι υποστηρικτές της, αλλά όλα τα κομματικά μέλη. Να μπορούν να χτυπήσουν το καμπανάκι, να πουν «Ε φίλε, το παράκανες, ας πάει άλλος απ’ την τάση σου». Εάν πάμε στη λογική ότι κάθε τάση πρέπει απερίσπαστη να ρυθμίζει τα του οίκου της, τότε μιλάμε για τάσεις – χωριστά κόμματα. Και για να είμαστε ειλικρινείς: πολλοί που τώρα καταγγέλλουν τον «αποκλεισμό του Φώτη», είναι μαιτρ και καθηγητές του αθλήματος. Δεν μπορώ για παράδειγμα να βλέπω έναν – πολύ αγαπημένο μου – σύντροφο να μιλά για πράξη ξένη προς το δημοκρατικό ήθος της Αριστεράς, όταν ο ίδιος στο παρελθόν ως υπεύθυνος για τη Νεολαία είχε «αποσπάσει» παραμονές συνεδρίου 8 άτομα από την ΠΚ που συμμετείχα (Νομικής-Παιδαγωγικού) και τα είχε συγκροτήσει σε χωριστή, ώστε να εξασφαλίσει σύνεδρο η τάση του. Και ακόμα χειρότερα, αυτοί οι 8 είχαν ψηφίσει συνεννοημένα 4 υπέρ ενός υποψηφίου και 4 υπέρ άλλου και είχαν εκλεγεί αμφότεροι λόγω ενός τερτιπιού του τότε κανονισμού. Άλλος εκλεκτός σύντροφος μιλά για ψίχουλα μικροτασικού, επικοινωνιακού ή εκλογής αντιπροσώπων συμφέροντος και η Αυγή γράφει για αθλιότητες, όταν με το κόλπο της «επικοινωνίας» οι (κατά δήλωσίν τους) προεδρικοί έκοψαν από το συνέδριο το μέλος της ΠΓ που εκλέγεται με την Αριστερή Ανασύνθεση, μόλις πριν από δέκα μέρες. Αυτό δεν λέγεται δύο μέτρα και δύο σταθμά, όταν μάλιστα η συγκεκριμένη ΠΚ τελεί υπό την «άμεση επιρροή» του σ/φου που έκανε την παραπάνω δήλωση; Α, και το κορυφαίο όλων: Κάποτε ένα κεντρικότατο στέλεχος της ανανέωσης πετούσε για μια νησιωτική πόλη, όπου θα άνοιγε τον προσυνεδριακό διάλογο. Στην πτήση πέτυχε έναν «δικό του», μέλος της εκεί οργάνωσης, και του εξήγησε χαρτί και καλαμάρι με ποια κόλπα θα εξέλεγαν διπλάσιους συνέδρους απ’ όσους τους αναλογούσαν. Μόνο που όταν τελικά συνεδρίασε η οργάνωση, αντιλήφθηκε πως δεν είχε πετάξει με το «δικό του», αλλά το δίδυμο αδελφό του που ήταν φανατικά με το Ρεύμα. Συμπέρασμα; Νομίζω ότι από όλη αυτή την ιστορία, τρία συμπεράσματα μπορούν να βγουν: - Ότι η κατάσταση στο εσωτερικό των ηγετικών κλιμακίων του Κόμματος είναι τόσο τεταμένη, που το παραμικρό μπορεί να θεωρηθεί ως αιτία πολέμου και σπάσιμο συμφωνιών που δεν γνωρίζουμε, αλλά πιθανότατα υπάρχουν. Μόνο σε αυτό το κλίμα μπορώ να ερμηνεύσω τις διαρροές του προέδρου προς την Αυγή, σύμφωνα με τις οποίες κατηγορεί την Αριστερή Ανασύνθεση ως αρνητή του συνεδρίου, για να υπερασπιστεί τον κατεξοχήν αρνητή του! Κι ακόμα χειρότερα την πρόθεσή του να μαζέψει την ΠΚ Καλλιθέας για να την νουθετήσει. - Ότι έχει παγιωθεί η αντίληψη πως όλα τα ζώα της φάρμας είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα. Όταν τα μεγάλα ψάρια με την «επικοινωνία», τα «φαντάσματα» (μέλη που εμφανίζονται μόνο όταν στήνεται κάλπη), τα «υποβρύχια» (φύτεμα δήθεν ουδέτερων σε άλλες τάσεις και μαζική σταυροδότησή τους) και άλλα τρικ λιανίζουν τα μικρά ψάρια όπου τα πετύχουν, όλα είναι καλώς καμωμένα και θριαμβεύει η δημοκρατία. Όταν τα μέλη μιας μικρής τάσης αξιοποιούν τις καταστατικές προβλέψεις για να ασκήσουν πολιτικό έλεγχο και με συγκεκριμένο πολιτικό σκεπτικό, αυτό λέγεται νόθευση του αποτελέσματος. - Ότι πολλοί θεωρούν τις τάσεις που συμμετέχουν ως κόμμα-μέσα-στο-κόμμα. Παράγωγο αυτής της καραμπινάτα αντικαταστατικής αντίληψης είναι η καταγγελία πως οι υποστηρικτές της Αριστερής Ανασύνθεσης άλλαξαν τη σειρά στη λίστα της Ανανεωτικής Πτέρυγας, ωσάν να μην είχαν το δικαίωμα. Παρεμπιπτόντως το καταστατικό παραβιάζεται καθημερινά όταν δεν εφαρμόζονται προβλέψεις όπως οι περιορισμένες θητείες. Εν τέλει θαρρώ πως όλα αυτά αποτελούν παθογένεις των κομμάτων πολιτικής ενότητας. Σε κόμματα που δεν λειτουργούν με συμπεφωνημένες συνεκτικές ιδεολογικοπολιτικές αρχές, αλλά στη βάση της κοινής αντιμετώπισης της συγκυρίας, αναπόφευκτα θα διαμορφωθούν και αντικρουόμενες στρατηγικές και αντιπαλότητες στο εσωτερικό τους. Γιατί η συγκυρία δεν είναι μόνιμη – κάθε φορά που αυτή αλλάζει, θα αλλάζουν και οι αναφορές και το μόνο που θα μένει σταθερό θα είναι η διάθεση στοίχισης πίσω από πρόσωπα-τοτέμ. Η Μαρία προχτές, ο Αλέκος χτες, ο Αλέξης κι ο Φώτης σήμερα… Είναι προσωπολατρική η Αριστερά που θέλουμε; Νομίζω πως όχι. Μπορούμε να το διορθώσουμε; Δεν ξέρω – το συνέδριο θα δείξει. * Ο Παναγιώτης Μπότσης (ΠΚ Κουκακίου) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.

(με αφορμή τη μη εκλογή του σ. Φώτη Κουβέλη ως αντιπροσώπου στο 6ο Συνέδριο) Ο υπερβολικός τρόπος αντίδρασης της ηγεσίας του Κόμματος και των ελεγχόμενων κομματικών ΜΜΕ (Αυγή, Κόκκινο) για τη μη εκλογή του σ. Φώτη Κουβέλη ως αντιπροσώπου στο 6ο Συνέδριο, μόνο ερωτηματικά προκαλεί. Ο ίδιος ο πρόεδρος σ. Αλέξης Τσίπρας κάνει λόγο για «μεθοδεύσεις» και «φαινόμενα που δεν είναι τυχαία ή αθώα». Μάλιστα με έκπληξη διαβάσαμε στη δήλωσή του, ότι όλα αυτά εκπορεύονται από κέντρα που προσπάθησαν να ακυρώσουν το συνέδριο. Μα εάν ήταν ένας που προσπάθησε να ακυρώσει το Συνέδριο, αυτός ήταν ο σ. Φώτης Κουβέλης και η Ανανεωτική Πτέρυγα, της οποίας ηγείται. Οι δηλώσεις στήριξης στελεχών της Πτέρυγας δείχνουν ότι δεν έχουν χάσει τον σταθερό προσανατολισμό τους για ακύρωση του Συνεδρίου. Όσο για τους αιώνιους «Προεδρικούς», το καλύτερο που έχουν να κάνουν αυτήν την ώρα είναι να σιωπήσουν. Ιδιαίτερα θα σταθούμε στο γεγονός, ότι θεωρείται από την ηγεσία πως η μη εκλογή του σ. Κουβέλη δεν συνάδει με την κουλτούρα της Ανανεωτικής Αριστεράς! Δηλαδή η ηγεσία και ο σ. πρόεδρος ζητά από τα μέλη του Κόμματος να επικυρώνουν εξ ορισμού υποψηφιότητες των προβεβλημένων στελεχών, χωρίς να μπορούν να αξιολογούν την παρουσία τους στο δημόσιο χώρο. Αυτό κι αν δεν συνάδει με την Ανανεωτική Αριστερά! Δεν μπορεί να καλούνται τα μέλη του Κόμματος να ευνουχίσουν την κρίση τους και να επιβραβεύσουν προσωπικές στρατηγικές, ομοτράπεζους των Μελισσανίδη και Λαυρεντιάδη, κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους που συνειδητά από τον Φλεβάρη του 2008 και μετά υπονόμευσαν ευθέως τον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζουμε μερικά: - Φεβρουάριος 2008: Δήλωση Φ. Κουβέλη αμέσως μετά το Προγραμματικό Συνέδριο (που ψήφισε λευκό) για ψήφο ανοχής-εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. - Δεκέμβριος 2008: Ανοιχτή υπονόμευση της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ για στήριξη της μαθητικής εξέγερσης μέσω της συνεχούς παρουσίας του στα ΜΜΕ. - Ιανουάριος 2010: Έθεσε θέμα – εκτός οργάνων και μέσω των καθεστωτικών ΜΜΕ – στήριξης του Κάρολου Παπούλια μετά το δείπνο με τον Λεωνίδα Κύρκο, το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και επιχειρηματίες στην Αίγλη, ενώ ζήτησε και συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ στο δήμο Θεσσαλονίκης. - Μάης 2010: Υπονόμευσε ευθέως και δημόσια την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του Προέδρου της Κ.Ο. για μη συμμετοχή του στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά η ηγεσία του Κόμματος έχει λάθος στόχο. Με την άνευ προηγουμένου νεοαυταρχική τακτική της και τα συντονισμένα δημοσιεύματα, επιτίθεται στη μικρότερη τάση του Κόμματος χωρίς να κάνει τον κόπο να εξηγήσει γιατί και πώς η βάση καταψήφισε το σ. Φώτη Κουβέλη. Εμείς καλούμε την ηγεσία να ξανασκεφτεί όσα εν θερμώ δήλωσε και να μη μεθοδεύσει ολομέλεια της Π.Κ. Καλλιθέας, όπως προανήγγειλε, προκειμένου να πιέσει τα μέλη. Εμείς θεωρούμε ότι τα μέλη του Κόμματος έχουν και μνήμη και κρίση και δεν θα αφήσουμε να περάσουν μέθοδοι τύπου Μπέρια στις οργανώσεις. Την ώρα που τα μέλη ζητούν ιδεολογική και πολιτική θωράκιση για την αντιμετώπιση της τρόικας Κυβέρνησης – Ε.Ε. – ΔΝΤ που κατεδαφίζει την κοινωνία, καλό θα είναι η ηγεσία να ασχοληθεί με αυτό και να μην ασχολείται με θέματα που δεν αγγίζουν καν την κοινωνία που είναι έτοιμη να ξεσπάσει. Εμείς ως Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση θα κάνουμε το παν, ώστε στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ να μιλήσουν ελεύθερα τα μέλη και να μην είναι ένα συνέδριο «δεξιάς» στροφής του Κόμματος, όπως δυστυχώς μας προμηνύουν οι μετριοπαθείς θέσεις της πλειοψηφίας της ΚΠΕ και οι τακτικές διαχωρισμού των μελών σε πατρικίους και πληβείους. 18-5-2010

της Θεοδώρας Καρασούλου* Μετά απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό, μέσα στο γενικό πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, όλοι έχουμε μείνει με τα χέρια ψηλά, έτοιμοι να υποταχθούμε στο ΔΝΤ άνευ όρων. Εναλλακτικές λύσεις δεν υπάρχουν, λένε, και δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς – μεταφράζοντας: «τα φάγαμε όλα, τα στείλαμε και στο εξωτερικό, σιγά μην κάναμε επενδύσεις για ανάπτυξη να κουραζόμασταν και τώρα όλοι εσείς που δεν λάβατε μέρος στο μεγάλο φαγοπότι, ελάτε να πληρώσετε τα σπασμένα μας». Η αδικία που συντελείται είναι τουλάχιστον εξοργιστική. Πρόκειται για παράδοση άνευ όρων και το χειρότερο έχουμε αποδεχτεί αυτή την κατάσταση ως φυσιολογική και αναμενόμενη. Αυτό είναι ψυχοπαθολογικό φαινόμενο που χρήζει ψυχιατρικής περίθαλψης (τουλάχιστον). Είναι σαν έχουν εισβάλει στο σπίτι μας, να μας έχουν κατακλέψει και να μας ζητάνε κι από πάνω και τα ρέστα και μεις να λέμε και ευχαριστώ! Παράλογο; Έτσι κι αλλιώς, σε περίοδο ανομίας σαν κι αυτή που διατρέχουμε, οι αποκλίνουσες συμπεριφορές είναι οι φυσιολογικές. Χωρίς φυσικά να επικροτώ την τυφλή βία. Όμως η πλήρης αποδοχή της κατάστασης είναι ακόμη πιο τρομακτικό και τρομολαγνικό. Δεχόμαστε να γίνουμε προτεκτοράτο. Τα ΜΜΕ, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, αποπροσανατολίζουν και κατευθύνουν την κοινή γνώμη με τέτοιο τρόπο που επιβάλλεται και αυτά να λογοδοτήσουν. Έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Σε μια κατακερματισμένη κοινωνία, συντελούν στο έργο της πλήρους κατεδάφισής της. Τα πράγματα είναι πολύ απλά: ανοίγουν λογαριασμοί, ξεκαθαρίζει το τοπίο, μπαίνουν τα χρήματα στη θέση τους και οι υπεύθυνοι σύρονται στα δικαστήρια, όπου με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς χρονοτριβές κλείνονται στη στενή (βλ. Ισλανδία). Το όποιο χρέος διαγράφεται, εφόσον δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια διεφθαρμένων κυβερνήσεων, και τελειώνει η υπόθεση. Αν δεν γίνει έτσι, δεν υπάρχει άλλη λύση από μαζικές απεργίες, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, μέχρι τελικής πτώσεως. Χωρίς αγώνες και θυσίες καμιά αλλαγή δεν γίνεται. Η Αριστερά στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία έχει χρέος να πρωτοσταστήσει. Κι όταν λέω Αριστερά, εννοώ όλη την Αριστερά, ενωμένη για το συλλογικό καλό που τόσο περίτρανα (θεωρητικά) υπερασπίζει. Πέρα από εσωτερικά αδιέξοδα, δυνατή και απογυμνωμένη από μικροκομματισμούς και εσωστρέφεια, που δεν της ταιριάζει. Αν δεν φανεί αντάξια των περιστάσεων, λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν έχει μέλλον. Η ιστορική της ευθύνη είναι μεγάλη! * Η Θεοδώρα Καρασούλου (ΠΚ Καλλιθέας) συμμετέχει στην Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση.